CINEMA FRIKI

Non podemos negalo, estamos ante a primeira película descerebrada, ou descerebrante do ano. E a moita honra, si señor.

Poucas veces podemos ver unha adaptación tan fiel á gran pantalla, sexa dun videoxogo, un libro, ou da banda deseñada. Certo que o argumento da obra orixinal non destaca precisamente pola súa complexidade argumental, pero iso non impide que outras obras de características similares rematasen sendo un horrible fiasco (e non miro para ninguén, Resident Evil).

Doom convértese nunha obra típica do xénero de caza de bechos, poida que en vinte anos falen dela coma un gran clásico do xénero, quen sabe, bazas para iso ten de sobra: Doom cumpre todo-los estereotipos, incluíndo os erros mortais que tantas veces recriminamos ós protagonistas destas obras, como son:

1. Separarse: a máis tempo só, máis posibilidades de rematares morto, e isto inclúe o punto 2
2. Ir ó baño: as necesidades fisiolóxicas son unha trampa mortal nunha película
3. A xente de cor morre primeiro: vale, este non se cumpre, pero é case o único, esta película tamén tiña que innovar en algo, non?
4. Cumplindo o primeiro punto, non xuntes ó novato e o depravado da unidade, ou rematarás tendo un depravado e un inútil (isto complícase cando case toda a unidade ten algunha tara mental)
5. Por último, aínda que fundamental, NUNCA, xamáis crer que unha corporación vai cumpri-las leis sobre investigación se pode evitalo. En xeral, cando alguen diga que unha corporación ten problemas nunha das súas instalacións de investigación, flamexa primeiro, dispara despois, e cando teñas o lugar convertido nun aparcadoiro, pregunta, se tes moita curiosidade.

En fin, cine “palomiteiro” de primeira categoría, con certas innovacións xeniais, coma a secuencia en primeira persoa (videoxogo ou película?), non apta para quen queira levar ós seus miolos ó cine, divertida para os demáis.

Godzilla Sama

Crítica Doom

Completamente impresionado

Nin por todo o ouro do planeta pedería imaxinar o resultado desta adaptación dun videoxogo ao cine. Teño que dicir que quedei completamente impresionado co resultado final da película. Normalmente cando vou ver unha peli sacada dun videoxogo non espero outra cousa que unha merda de filme na cal se me atragantan os flocos de millo coma por exemplo en Resident Evil, ou Dragóns e Mazmorras, ou calquera das pelis de Lara Croft ( inda teño pesadillas por culpa da peli Tomb Raider. O berce da vida. Angelina por que nos fas esto?)

Pois ben, Doom, a película, é coma todo o mundo sabe unha adaptación dun videoxogo a cal en termos xerais quedou ben feita, visible, e amena para o espectador. Se tiveramos que porlle unha puntuación sobre 10, esta sería pola miña parte a dun 5′9 rozando o 6 pero non chegando a el. A historia, as personaxes (quedome con The Rock e o que fixo de Eomer en O Señor dos Aneis) Nun computo global quedou decente, un portal de teletransportes, unha compañía que fai experimentos xenéticos ás espaldas de todos, e coma resultado deses experimentos un mostruo ó que hai que aniquilar, e coma non, para solucionalo problema mandan ós marines comandados por Yhe Rock, e para finalizar no fin da peli o espectador queda ca boca aberta o ver a visión que teriamos se estivesemos xogando ó videoxogo no noso ordenata.

Pouco máis se pode dicir desta película. Aquel que queira ir vela que vaia que non vai ir a perdelo tempo, e se non queredes non vaides.

Inversorr,
asasino da ortografia e mercenario da gramatica

Escoitando: Mazinger (Gigatrón)