"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Santo en la venganza de la momia


Unha vez máis o mundo divídese en dous, os que viron unha película de Santo e os que non. As súas películas son das que fan pensar e replantexar a túa vida. Nada volve se-lo mesmo despois de semellante experiencia.

El Santo, El Enmascarado de Plata, é unha lenda da loita libre mexicana que estendeu a súa presenza ó cinema dando lugar a disparatadas películas que do despropósito que son dan a volta e chegaron a converterse en verdadeiras perlas pop dun puño (do puño de El Santo, claro)

O filme comeza cun combate entre El Santo e El Rebelde Rojo contra unha parella de loitadores italianos que lle queren arrebata-lo título e ó mesmo tempo desenmascaralo para ve-la súa identidade. Golpes imposibeis, chaves de imaxinativos nomes, un público de quince persoas que fai por un estadio ateigado, un cento de veces a piques de ser derrotado sen escapatoria… pero El Santo nunca perde. Todo isto en a penas (!) quince minutos.

Despois disto queda demostrado que El Santo é unh grande loitador querido po-lo pobo, así que quen mellor (?) que el para protexer unha expedición ó máis profundo da selva mexicana en busca dun tesouro. E así temos montada unha grandísima expedición á que non lle falta de nada. A saber: un profesor tolo, afoutos aventureiros, un cociñeiro de alta cociña, “belas” mulleres, porteadores a esgalla e, como non, El Santo.

A selva é inexpugnábel, pero ten unha estrada que os leva ata unha aldea onde intimida a un velloco para que el e o seu neto de oito anos lles fagan de guías (O peiteado deo rapaz é do melloriño) E así, a pesar do medos atávicos de guías e porteadores, chegan a unha paraxe paradisíaca cas súas pedras de cartón pedra, o seu lago-piscina e demáis.

Xusto ó lado atópanse as ruínas aztecas e a tumba do sacerdote sobor do cal existe unha maldición para os que ousen profanar a súa soterrada e perfectamente iluminada momia. E aquí comeza o desastre. E non vou contar moito máis. A momia empeza a matar a todo ‘quisqui’ cunhas técnicas abraiantes, unha mobilidade de quedar pampo e uns efectos… bueno, efectos. O final é claro e meridiano, pero tampouco o vou contar.

En definitiva. Santo en la venganza de la momia é un filme para disfrutar o lado máis bizarro da vida, cuns diálogos sen sentido ningún, un despregue técnico cutre cutre (como mostra dicir que un dos cambios de escena máis usado é o de mover rapidamente a cámara cara un lado e que disfrutado a cámara lenta amósanos parte do equipo técnico e do estudo de gravación), uns personaxes e unhas actuacións de Goya. Vamos, unha historia cos ingredientes que triunfan nas superproducións de hoxe.

Altamente recomendábel. Na lista de pendentes agárdanos Santo y Blue Demon contra Drácula y el Hombre Lobo.

Ifrit

Crítica de Santo en la venganza de la momia

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.