"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

99% colombiana

Corrupción en Miami

Non sei como empezar. Dáme algo de mal karma ou algo. Porque vou dicir cousas boas. Cousas moi boas, se se quere. E logo de ter soltado o que soltei de Ala… daquelo, pois que me sinto raro. Non quero ser un escravo do Imperio nin nada diso (aínda que hoxe xusto vimos de novo Clerks II, e un autónomo lembroume que de escravos nada, xente que aposta e se manexa no mundo universal, e as veces perde, xa sexa na Estrela da Morte II, ou no tellado dun mafioso con cara de neno –non ven a conto-).

Escomecemos: gloria de consumo no seu estado máis puro. 99% colombiana.

Continuemos: de libro, digna sucesora da serie, adaptación mellorable, aspirante á categoría de prata das pelis de accións e tiros. Ronin ou Heat pode que estean na categoría de ouro, por falar dalgunha de menos de hai dez anos. Michael Mann currouse máis o contar cun mellor guión en Heat, e, como me comentou CP, o final ten máis mérito… ou non. Por iso está mellor considerada, pero non moito. Que algo aprendeu no manexo da cámara e na fotografía que emprega. Pero sigamos…

Rematando: acción, toques de sexo, máis acción, música, coches (Ferrari botando lume… [imaxinádeme coma Homer babexando ó ver iso] ), lanchas, contrabando en avións, tiroteos, armas gordas, chulería, é que o ten todo! Menos guión. Pero non importa, non falla tampouco, recorren ó de sempre, en plan Bruce Lee, “Emprega o que funcione”: primeiro fanlla ós protas, logo os protas fanllas (en plural) ó malo, xa case están, pero o malo máis malo revólvese e aprétalle-los parafusos, e teñen que face-la machada final para quedar de guais. Tan sinxelo que é imposible que falle… se se ten oficio e se fai ben. E a estas alturas supoño que me concederedes que Michael Mann ten oficio, e o tal Anthony Yerkovich tamén o debe ter, porque fan nunha peli sen caralladas nin chistes en plan buddy movie algo “glande” (Pol dixit), quedándose, como se fora pouco, nunha sólida adaptación da mítica serie dos oitenta. Os polis infiltrados non van de graciosos, van de tipos duros, e trincan nas mozas, coma debe ser (impagable momento o de Rico coa súa; esa foi unha boa forma de meter humor). Etc., etc.
Consello: facede clic aquí, Colin Farrell merece ser visto, porque na peli non se aprecia del todo…
Jamie Foxx cumpre coa súa personaxe. Sempre me pareceu que Ricardo Tubbs era o máis dandi dos dous. E neste documento nótase dalgunha forma. Ou ó mellor son eu que teño prexuizos de cando vía a serie. Pero na peli xa digo, cumpre coma un campión (a escena da cama é que me fixo rir, de verdade).

Colin Farrell… inmenso. Ten semellante pinta de chulo que é que tira pa’trás. Xustiño o que tiña que ser. Pero gustaríame que se lle tivese visto dar un par de pancadas coma no enlace darriba. Aínda que ó final fai unha que merece a pena ser vista logo de seres rodada e montada.
E será mellor que vai parando, porque xa me empeza a tenta-la idea de ir comparando punto a punto esta xoia do cine hollywoodiense máis hollywoodiense con outra cousa que non é nin cine nin hollywoodiense nin nada. Sospeitaredes de qué falo…
Se vos gustan as pelis de polis e relacionadas, dende Arma Letal ata Conexión Tequila ou Operación Swordfish e demáis, esta tenvos que encantar. Porque chega moi arriba, en serio. Ou ó mellor era que viña eu de ter chegado moi abaixo, arrastrado por certa cousa innomeable (a partires de agora, que vai sendo tempo de comezar a esquecela).

E listo. Moi ben a peli. Moi ben. Polo que sexa. Saín contento do cine.

E coma detalle final, na fila xusto detrás nosa estaba todo un catedrático de Dereito Constitucional da USC, que para min que tamén o “pasou teta” pois quixo ver ata ós dobradores (que esa é outra…. pero estou tentando rematar sen entrar en comparacións… Deus, que difícil é….)
Último: houbo quen botou de menos un bicho na peli… adiviñade qué.
E final: que outros falen de Tosar.

Don Vitto

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.