"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Novembro, 2006

beyond-the-sea-2.jpg

Obxecto de culto de Kevin Spacey e de moita xente máis Walden Robert Cassotto, aka Bobby Darin, foi un dos máis exitosos cantantes dos Estados Unidos triunfando en xéneros como o jazz, o pop e mesmo o folk. Beyond The Sea preséntanos a transformación do mortal Cassotto, un rapaciño do Bronx con soños de triunfo, na lenda do Copacabana capaz de facerlle sombra a Sinatra no seu terreo.

Este biopic musical é o novo traballo de Spacey tras Albino Alligator, non recomendable se o espectador non é do gusto das big bands e da música popular americana dos 60 e 70 posto que nese caso a filme pode ser toda unha tortura. Nembargantes, e como curiosidade hai que destacar o excelente traballo de Kevin Spacey interpretando tódalas cancións da banda sonora, dando boa mostra así da súa versatilidade ó igual que o seu ídolo Bobby Darin.

Pol

Gwoemul (The host)

The Host

O novo traballo de Joon-ho Bong (Memories of Murder) é este thriller fantástico con reivindicacións ecoloxistas que despois de arrasar completamente nos cines de Corea do Sul (12 millóns de espectadores en tan só un mes) chega a Europa. Sinceramente non creo que consiga nin a metade de espectadores en todo o continente, quizais porque non se lle dea a suficiente promoción ou polos prexuizos do público sobre o cinema asiático en xeral.

O primeiro que hai que dicir é que non é unha película de terror asiático ó uso, e atreveríame a dicir que nin sequera é de terror. Ten momentos que te fan revolver no asento, outros moi cómicos e irónicos e outros incriblemente tenros. Os efectos especiais de Orphanage (O día de mañá) soberbios, e a banda sonora, outra sorpresa. Todo isto contado dun xeito áxil e nada aburrido pese as dúas horas de proxección. Quizais o único punto escuro sexa o comezo da filme, un pouco ‘ridículo’ para o meu gusto, pero despois das pertinentes averigüacións ten agora un pouco máis de sentido.

En conclusión, esperemos que as ameazas de remake por parte de Hollywood non consigan botar a perder tan boa filme.

Pol

The Illusionist

O ilusionista

O ilusionista é un conto europeo dos da vella escola, dos dos Irmáns Grimm ou Andersen. Un amor imposíbel, un malo sen sentimentos, maxia e ilusións. Neil Burguer asina unha obra de aprobado en tódo-los campos no seu primeiro filme de ficción. [+]

ifrit

Hana yori mo naho

Hana yori mo naho

Coido que existen dúas ideas preconcibidas sobre as películas xaponesas, xa que ou ben son de valerosos samurais que non temen á morte ou pertencen ó xénero do novo terror sicolóxico (Ringu, Ju-On). Hana (Hirozaku Kore-eda) non cumpre co estereotipo e aínda que está máis relacionada coa primeira das clasificacións cómpre dicir que é desde unha perspectiva irónica e desmitificadora da vida do samurai.

‘Soza’ (Junichi Okada), herdeiro do clan Matsumoto, é o responsábel de vinga-la morte de seu pai a pesares de ser pouco hábil coa espada e máis dado a tarefas intelectuais. Instalado nun arrabal de Edo na procura do asasino de seu pai, remata converténdose en parte da fauna do suburbio, algo totalmente impropio nun samurai do seu rango, e finalmente cuestionando o por que da súa vinganza.

É salientable unha película destas características polo seu carácter iconoclasta e más tendo en conta que procede dun páis altamente conservador e tan tradicional coma Xapón. Quizais a súa longura (127 min) desloce un chisco a historia pero é indubidábel o seu valor. Cabe destacar a súa fermosa banda sonora e a presenza de Asano Tadanobu (Zatoichi) nun pequeno pero importante papel no devir da película.

Pol

Cineuropa 2006

Hoxe fai unha semana que comezou o festival de Cineuropa 2006 en Santiago de Compostela e ano a ano imos aumentando a cobertura do mesmo.

Se o ano pasado era ifrit o único que tiña un bono e escibía o que vía este ano serán Pol e Yann Breoc os que fagan esa laboura, mentras ifrit participará xunto con outros dous famosetes como son Martin Pawley e Snob nun bló integramente adicado a segui-las incidencias de dito festival.

Así que estade ben atentos ás vosas pantallas e ós vosos lectores de sementes, porque este ano Cineuropa ben cheo de información visto desde múltiples puntos de vista.

Xa tiñamos advertencias, xa sabíamos de que ía a cousa, e que non tiña nada que ver co mítico videoxogo, xa nos deramos conta de que nin tan sequera aparecía un Baldwin entre o reparto ó que botarlle as culpas, e inda así, xuntámonos na casa, ‘repantingámonos’ nos sofás, e puxémonos a ver… isto.
A cousa empeza ben, cunha parrafada de minuto e pico “para poñerte en antecedentes”, e que fai que o resto da peli sexa todavía máis predecible e innecesaria, pois xa explica de onde veñen os monstros malos e de onde vai saír o heroe. Así que poderíamolo ter deixado aí, pero seguimos adiante.
Logo ven un flashback no que se reitera a orixe do protagonista, como foxe dos malos, a súa traumática infancia e non sei que máis. Novamente innecesario e tan tópico que case podemos ir predecindo as frases que se van decir. E poderíamolo ter deixado aí, pero seguimos adiante.
Porque tamén temos a espectacular e innecesaria persecución en coche, atravesando mercados e todo iso, cunha non menos innecesaria pelexa, tan carente de ritmo e pouco creíble que a intentaron adornar con efectos dixitais “guais”, e aínda a cagaron máis. Por non falar da moito máis innecesaria e incrustada escena de cama, que non se xustifica de forma algunha, nin mostra cacha dabondo como para ser disculpable. (¿Podemos sacar cabezas fendidas á metade pero ela segue co suxeitador posto? Por favor ¿en qué mundo vivimos?) E poderíamolo ter deixado aí, pero seguimos adiante.
Despois temos a sempre presente axencia secreta do goberno, da que o protagonista, por suposto, formou parte no seu tempo, e que para adicarse á investigación de fenómenos paranormais leva máis artillería que os marines e, por suposto, saben empregala con mortífera eficacia (está claro que o adestramento de combate entra no plano de estudos da facultade de parapsicoloxía). En serio, non me estrana que despois os ianquis teñan que recurtar os fondos para educación se teñen que dotar de tales medios a tódalas axencias secretas que teñen, non hai orzamento que aguante. E poderíamolo ter deixado aí, pero seguimos adiante.
Agora é cando nos metemos co desenrolo da película, e xorden as inevitables cuestións: ¿por qué, oh Deuses, se xa tiñamos a película de Doom, tiveron que facer esta?¿trátase acaso da típica coincidencia de proxectos similares por estudios diferentes?¿é un intento de aproveitar unha moda sobre un xénero concreto?¿é que ninguén do estudio foi capaz de ver o desastre que se lles viña enriba?¿Quosque tandem, Uwe Boll, patientia nostra avutere?
En fin, xa non queda moito máis que decir. Cine intrascendente, dese para pasa-la tarde cos amigos, facendo comentarios graciosos e sen facerlle moito caso, que non o merece, porque o único que realmente me gustou da película é a canción dos títulos de credito I wish i had an angel de Nigthwish, e para iso xa teño o disco, e aforro o ‘pestiño’ este que realmente fai que un se pregunte se non tiñan nada máis en que meter os cartos, aínda que fose a adaptación do Tetris.

Godzilla sama

Le tamén a crítica de: Uruloki (de uruloki.org)

 

About Author

CINEMA FRIKI é un blogue de novas e de opinión sobre o cinema que máis nos gusta. Aventuras, acción, fantástico, ciencia ficción, terror, medo, ultraviolencia, de chineses, HK, anime, serie B, serie Z, clásicos, series e moito máis teñen sitio neste recuncho da internet que levamos facendo interrumpidamente dende 2005. CINEMA FRIKI fai parte da rede de blogues Vencello.