"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Hana yori mo naho

Hana yori mo naho

Coido que existen dúas ideas preconcibidas sobre as películas xaponesas, xa que ou ben son de valerosos samurais que non temen á morte ou pertencen ó xénero do novo terror sicolóxico (Ringu, Ju-On). Hana (Hirozaku Kore-eda) non cumpre co estereotipo e aínda que está máis relacionada coa primeira das clasificacións cómpre dicir que é desde unha perspectiva irónica e desmitificadora da vida do samurai.

‘Soza’ (Junichi Okada), herdeiro do clan Matsumoto, é o responsábel de vinga-la morte de seu pai a pesares de ser pouco hábil coa espada e máis dado a tarefas intelectuais. Instalado nun arrabal de Edo na procura do asasino de seu pai, remata converténdose en parte da fauna do suburbio, algo totalmente impropio nun samurai do seu rango, e finalmente cuestionando o por que da súa vinganza.

É salientable unha película destas características polo seu carácter iconoclasta e más tendo en conta que procede dun páis altamente conservador e tan tradicional coma Xapón. Quizais a súa longura (127 min) desloce un chisco a historia pero é indubidábel o seu valor. Cabe destacar a súa fermosa banda sonora e a presenza de Asano Tadanobu (Zatoichi) nun pequeno pero importante papel no devir da película.

Pol

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.