“Non fagas dun problema científico un problema de amor” dille o doutor Snaut a Kelvin, o protagonista.
Nun futuro non moi lonxano a cosmonáutica rusa adícase a investigar un novo planeta chamado Solaris no que hai un grande e estrano océano que algunhas teorías din que funciona como un gran cerebro. Fai tempo que unha estación espacial adícase en exclusiva á solarística (a ciencia que estuda Solaris), pero un accidente provoca que dende fai algúns anos as teorías estean estancadas e mesmo haxa un retroceso.
O psicólogo Kris Kelvin é enviado á estación espacial para conversar cos tres derradeiros habitantes da estación e tomar unha decisión sobre a continuidade do proxecto de estudo de Solaris.
O escenario que se atopa Kelvin ó chegar é desolador. A estación está totalmente desatendida e parece abandoada. Un dos tres científicos morreu en estrañas consecuencias e os outros dous gardan silencio e fuxen do contacto con Kelvin. No medio deste desolador escenario Kelvin recibe a visita da súa muller Hari, morta fai dez anos. Inda que a muller non ten moitos recordos nin moitos sentimentos o doutor trátaa como se fose a súa muller. E é aquí onde empeza a problemática que sinalo no título. Inda que os doutores Snaut e Sartorius intentan explicarlle que os visitantes non son persoas reais senon creacións da intelixencia do océano de Solaris, Kelvin namórase da nova Hari e empeza a vivir nunha realidade enfermiza e febril, chea de alucinacións e continuas fuxidas da realidade. E así ata un inesperado final.
Andrei Tarkovsky, diretor do filme, é deses que pensan que unha imaxe vale máis que mil palabras e por iso o filme está cheo de evocacións e de longas esceas de paisaxes, que intentan transmitirnos non sabemos o que e deixan un aquel de desasosego e inquedanza. Preocúpase máis por amosarno-los sentimentos dos protagonistas que por explicar o que está pasando.
Solaris ten uns decorados e unhas caraterizacións (maquillaxe incluida) que xa desexarían para si moitos filmes de ciencia ficción actuais, ademáis dunhas interpretacións que non desentoan cas liñas xerais da cinta.
En definitiva Solaris é un filme de ciencia ficción dos que están ‘prohibidos’ facer agora. Non hai armas, non hai monstros, non hai persecucións, non hai cazas espaciais… pero en ningún momento (bueno, nalgún si) deixa de terte pegado á pantalla.
Deberes: le-la novela de Stanislaw Lem na que se basea a película e ve-la versión moderna interpretada por George Cloonie.
E para finalizar unha pregunta ó noso culto público. Hai algunha explicación para os cambios de cor a branco e negro que ó longo da película sucédense aparentemente de forma aleatoria? (descartados problemas co proxector ou coa cinta)
ifrit
by ModestoWeb » СолÑриÑ, on xaneiro 19 2007 @ 10:52 pm
[...] Ifrit conta marabillosamente de que vai o filme. [...]
by O demo me leve » Kris Kelvin e as pantasmas de neutrinos, on xaneiro 20 2007 @ 11:34 am
[...] Onte fum ver Solyaris ao CGAC, bem acompanhado por Modesto e Ifrit. Lembro de ler a novela na adolescencia, num vrao abafante no deserto castelhano. Lem pode ser agradável, nas suas novelas cómicas, ou filosóficamente esfogante, e unido aos planos eternos de Tarkovsky criam um filme “pouco amável” para o espectador, mais como diciam alguem… nom sempre tés que passa-lo bem no cine. [...]
by La Otra Chilanga, on xaneiro 20 2007 @ 12:36 pm
En realidad no sólo Solaris, Tarkovsky todo pareciera haber hecho un cine de esos que, si bien no están prohibidios lo pareciera porque no se hace (o casi), según mi neófito saber. Y bueno; no, no sé porqué los cambios de blanco a negro que se suceden aparentemente de manera aleataria.
Por lo demás, refrendo mi voto diario a su blog. Saludos.
by ifrit, on xaneiro 20 2007 @ 12:46 pm
Por eso pongo ‘prohibido’, entre comillas
En la actualidad, una película hecha de esta forma no sadría ni en DVD
by Pol, on xaneiro 20 2007 @ 1:47 pm
Ifrit: ‘Begotten’ (1991)
by ifrit, on xaneiro 20 2007 @ 1:57 pm
http://www.revistacinefagia.com/cineditos014.htm
Pol, lin ‘experimental’ e ‘avangarda’ e deixei de ler
by Pol, on xaneiro 20 2007 @ 3:33 pm
Mira o tráiler:
http://youtube.com/watch?v=z_c_odzPOZc
E logo busca a seguinte filme do mesmo director.
by ifrit, on xaneiro 20 2007 @ 3:55 pm
Sei, sei
Para os que non o saiban dicir que Pol refírese a A sombra do vampiro (porque non é a Anti-Christ Superstar, non?)
by La Otra Chilanga, on xaneiro 21 2007 @ 9:56 am
Sólo para avisar que a partir de hoy cuentan con una link desde La Otra Chilanga.
by ifrit, on xaneiro 21 2007 @ 1:00 pm
Gracias. Nos alegramos de que os guste nuestra bitácora.
by La Otra Chilanga, on xaneiro 23 2007 @ 5:55 pm
De nuevo por aquí, pasando a saludar.
by ana, on xaneiro 24 2007 @ 9:31 pm
Hola hola¡¡¡¡
¡
Haciendo un recorrido por los blogs, quería hacerte conocer el mío, que le eches un vistacillo, y si te gusta, y quieres, me puedes dar un votito. ¡¡a seguir con ánimos¡¡¡¡
http://www.anaccapote.blogspot.com
Para votar mi blog pincha aquí porfa
http://www.20minutos.es/premios_20_blogs/listado/todos/E/23/
by Ichi, on xaneiro 25 2007 @ 7:42 pm
Bravo, unha entrada de Tarkovsky! Concordo co de que un filme así non sairía nin en beta hoxendía, pero é que Tarkovsky é un deses homiños do Leste europeu que de tanto agardar polo Mesías,acabou pasando del observou polo miúdo todo o que había no seu redor, refugallos, ou sexa, nós. Eu que sei! un lío…
by pau diaz peñalver, on xaneiro 26 2007 @ 11:56 am
Hola, soy Pau Diaz Peñalver y te escribo aquí en plena campaña electoral del concurso de blogs de 20 minutos. http://www.pearljam1979.blogspot.com/ se presenta y estaría encantado de que lo visitaras y, si te gusta, lo votaras COMO MEJOR BLOG DE MUSICA.
Gracias por tu tiempo
YO YA TE HE VOTADO