CINEMA FRIKI

Inda que os máis espelidos xa saberán os resultados aquí­ os tedes todos xuntos e con imaxes ilustrativas.

En breve poñerémonos en contacto cos gañadores.

Gracias a tódo-los que votáchedes.

MELLOR PELÍCULA: El Laberinto del Fauno (18 votos)

MELLOR ACTOR/ACTRIZ/ANIMAL/ANCIÁ�N: Johnny Depp. (18 votos) Accésit: Tara e Levi

MELLORES FX/CGI: Piratas do Caribe. O cofre do morto (ILM) (14 votos)

non atopei unha boa imaxe do kraken

MELLOR B.S.O.: Piratas do Caribe. O cofre do morto (Hans Zimmer) (12 votos)

MELLOR SERIE: Prison Break (12 votos)

PREMIO DRA. CHRISTMAS JONES Ó PEOR SECUNDARIO OU Ó MÁ�IS PRESCINDÍBEL: Ben Foster (en X-Men 3) (14 votos)

PEOR RUMOR: Alatriste, esa grande superprodución española (22 votos)

PEOR REMAKE: Poseidón (11 votos)

MELLOR TRÁILER/CURTA: 300 (17 votos)
PEOR VESTIARIO/MAQUILLAXE: Eragon (20 votos)

PREMIO CAMPO DE BATALLA A TERRA Á PELÍ�CULA QUE NON VIMOS (PATROCINADO PO-LA IGREXA DA CIENCIOLOXÍ�A): Alatriste (18 votos)

PREMIO ALAN RICKMAN Ó “MELLOR”� MALO: Sergi López (El Laberinto del Fauno) (14 votos)

Sublime. Levabamos máis dun ano agardando por ela e pagou a pena. Un ano de ver unha e outra vez o trailer e de admira-las comparacións entre os seus fotogramas e os cuadriños da banda deseñada. E por fin saciamo-la nosa sede.

O 300 de Zack Snyder é unha oda á violencia, á testosterona e ó ego desmedido. Podemos pedir algo máis? Unha adapatación fiel a tódo-los niveis coa banda deseñada, unha fotografía, unhas coreografías, unha banda sonora, todo, de sobresainte. Outro grande acerto coido que foi non elexir estrelas para os papeis principais e conseguindo de igual maneira (ou inda mellor) unhas interpretacións altamente convincentes e cunha grande forza.

Podería estar escribindo sobre as pelexas, as coreografías, o sangue, as amputacións, as mutilacións, etc. durante liñas e liñas. Todo precioso. Un verdadeiro espectáculo. A ambientación, o deseño de vestiario, o bestiario, esas ‘ghamonas’, eses freaks, ducias de frases para a memoria.

E a peli a penas ten mensaxe! Repito, podemos pedir algo máis? Bueno, si, que non fagan 301.

ifrit

Un café e unhas pastiñas no inferno e para de contar

Un dos medos que me asaltaban cando vin aparecer xuntos os nomes de Zack Snyder e “adaptación de 300” era que o filme rematara convertíndose nunha batalliña sen fin que desvirtuase a profundidade psicoloxica das súas personaxes principais: Leónidas e Ephialtes. O medo fíxose realidade e 300 convertiuse nunha batalla de dúas horas onde a adaptación da novela gráfica probablemente sexa idéntica na concepción de planos, cores e estética de personaxes pero oposta no seu contido e terriblemente inxusta coa personalidade das personaxes creadas por Frank Miller.

A obra de Miller establece un paralelismo entre o pasado de Leónidas e o de Ephialtes que vai evoluíndo a medida que avanza a historia para chegar a unha confrontación final na que todos entendemos o por que da forma de actuar de cada un deles ó tempo que asimilamos que saia quen saia vencedor, no fondo vai resultar unha derrota, unha derrota interna, unha derrota dos seus principios. No caso de Ephialtes porque contribuirá a matar ó rei que xurou honrar e no caso de Leónidas por ser o causante da rebelión dun súbdito contra si mesmo. O filme obvía esta confrontación para perderse no superficial das mortes ó tempo que elimina case que completamente ó que podería ser un dos grandes antagonistas do cinema: Ephialtes. Por contra decide conceder este papel ó rei Xerxes que na novela ten moi pouco peso e que no filme é caracterizado como unha personaxe sacada de Queer as Folk, feito este que provocou enormes gargalladas na sala durante a súa estrea.

Con todo o filme é entretido e non se pode negar que a súa espectacularidade fai que te divirtas vendo a sucesión de animaladas que se nos presenta. Incluso se poden considerar aceptables algúns dos “engadidos” sobre o texto orixinal, como os monstruíños varios que aparecen ou a historia de amor (que por outro lado non dista demasiado dalgunhas interpretadas por Meg Ryan). Esteticamente é unha preciosidade e todo o filme está cargado dunha beleza innegable.

Por tanto a sensación coa que te quedas, especialmente despois de ler a novela, é que Snyder é un técnico fantástico, cousa que xa se sabía, pero que dificilmente superaría unha mínima proba de análise de texto. A adaptación, como tal, é moi mala, e incluso o recurso barateiro de copiar bocadiños tal cual aparecen no cómic, ou a enorme cantidade de minutos de voz en off copiados do texto orixinal, perden completamente o seu sentido ó non verse apoiados por eses momentos decisivos na novela gráfica que foron suprimidos non sei con que criterio.

Así é que, xustiña, xustiña, moito alarde técnico pero pouca chicha.E aínda así tamén se ve algún que outro croma que canta que dá medo.

fagot

Lede tamén as opinións de: Viruete (de Viruete.com), Uruloki (de Uruloki.org) e Buchinsky (de VIVER E MORRER NO CINEMA)

“Pasou o día pasou a romería”, como dí miña nai. Aínda que pasara o Día do Traxe de Gorila non quería deixar pasar esta data tan sinalada para facer a miña pequena aportación do mundo gorilesco e cinéfago, pero coma sempre, o tempo é unha amante moi caprichosa.

Pois a miña referencia ó traxe de gorila é unha breve aparición no filme Octopussy onde Roger Moore, coma James Bond, escóndese nun traxe de gorila no tren do circo, logo de espiar ós malos de turno e que o impresionante Gobinda (Kabir Bedi) atravesa cun sabre ó intuir algo.

Ese é o meu graniño de area para este gran día. James Bond coma gorila.

Diefer K’san

E despois de Piratas do Caribe Walt Disney e Jerry Bruckenheimer métense de cheo noutra triloxía: Prince of Persia.

O primeiro filme chamarase The sands of time.

Pero que cousas. Dúas cousas, ou sale un cagallo ou pode xurdir outra saga moi interesante. Os medios téñenos, só fai falla un bo guión e unhas ambientacións e caracterizacións algo fieis ó xogo e pode ser todo un éxito.

Quen será o príncipe? Só cómpre que saiba correr po-las paredes

Actualización

Segundo a revista australiana de videoxogos Hyper, Charlie Clausen e Bahar Soomekh serían os escollidos para interpretar ó Príncipe e a Princesa Farah.

Pinta moi espectacular, pero o malo é que este trailer está en ruso (o tráiler ruso desapareceu pero xa temos un na língua de Shakespeare. Aproveitade antes de que o quiten.)

Facía tempo que non viamos un deses filmes de adolescentes que van palmando un tras outro, así que xa íamos tendo algo de mono e enganchamos con ganas esta Stay Alive. A fórmula, a mil veces coñecida, dous “tíos buenos”, dúas tías cachondas e o chapón do instituto que non se sabe moi ben que pinta no medio desa tropa pero que tamén está con eles. Despois, un espíritu de 100 ou 200 anos atrás que regresa para matar por calquer aleatoria circunstancia e os ghichiños que van a ir palmando ata que consigan atopar a tumba e facerlle un “nonseiqueostias” ó cadaver en cuestión. En fin, un filme deses que é carne de eMule e que como único interese ten o feito de ver as horripilantes mortes dos seus protagonistas.

Fora do cliché aparecen as aportacións ou variacións do filme ó subxénero. Neste caso, a maior aportación é que a acción transcurre dentro dun videoxogo, é dicir, se palmas no videoxogo pásache o mesmo na realidade, parecido ó de Pesadelo en Elm Street pero aquí cobrando publicidade da Play Station. E non deixa de ter o seu punto, porque se deberon gastar unha pasta en animacións en 3D que vamos vendo durante o filme e que quedan bastante ben no medio dos interminables diálogos explicatorios sobre a palla mental que se fixo o director e tamén guionista William Brent Bell ó que lle auguramos un prometedor futuro como axudante de dirección.

En canto á interpretación, a gran estrela do reparto é Frankie Muniz, un chaval que prometía cando facía Malcolm (vai haber novos episodios) e que rematou facendo Superaxente Cody Banks e agora cousas como esta (nin que dicir ten que o seu papel é o do chapón). Xunto a el os/as cachondos/as dos que destacamos a Samarie Armstrong, moi parecida fisicamente a Franka Potente, coa única diferencia de que a esta botaronlle tanta laca no pelo que non se lle move nun só plano, de feito ata cando está sudorosa e sangrante os pelos seguen a estar no mesmo sitio.

Con todo, o filme non é tan ridículo como outros da mesma familia e podes pasar un rato máis ou menos distendido mentres comes algo con moita graxa e ben saturado de tabasco.

fagot

Máis vale tarde ca nunca, ou iso din as persoas sabias. É verdade que este filme deixou as nosas carteleiras hai tempo, pero este corre para todos e non sempre se pode estar en todo.

Como fan de James Bond dende pequerrechiño, fun dos moitos que levei as mans á cabeza ó coñecer a nova apariencia do axente británico. Sean Connery sempre foi o mellor, e eu son dos que penso que Pierce Brosnan agora estaba na idade para encarnalo, pero as caprichosas productoras converteron a un espía secreto da Guerra Fría nun superheroe de acción rematando cunha grande saga.

Solución? A mesma que se fai co Windows. Reseteamos e comezamos de novo. Un experimento arriscado xa que falamos dunha antoloxía de moitos anos. Retomar o espírito das novelas de Fleming e esquecer tódolos anteriores Bond. E funcionou.

Como filme é correctísimo. James Bond é un axente infiltrado, non un heroe sacado dos filmes de Jerry Bruckheimer. A acción está moi ben levada e a xusta (aínda intento esquecer Morre outro día) e serve de comezo a unha saga que pode durar moitos anos máis.

O único que se lle pode botar en falta é ese aire bondiano que tiñan os filmes orixinais. Un Bond mullereiro e non namoradizo, fumador (bébedo, e moito), a falta dos xoguetes “Q” e aínda que Daniel Craig faino estupendamente (este é un Bond que se despeina, sangra e da e recibe “oxtias coma pans” ) sempre queda esa sensación de como sería ver a outro actor máis clásico e non a un con máis pinta de axente da Spetnaz ou da KGB que coma axente británico.

Polo demáis, moi recomendable filme para ver no cine e esperar ansiosamente unha continuación onde a evolución da personaxe sexa definitiva e no seu total esplendor.

James Bond will return with…

Diefer Casan

Existen certos tipos de filmes nos que vas cunha predesposición de saber o que vas a atopar. Unhas veces levas unha grata sopresa e descubres que foi moito mellor do que agardabas e saes do cine cunha sensación de pasar un bo rato. Outras, nembargantes, pregúntaste iso de “Se sabía que era mala ¿Por que fun?” e saes máis cabreado aínda do cine.

Con Bandeiras dos nosos pais pasoume isto segundo. Non vou negar que tiña certas esperanzas. Clint Eastwood é sinónimo de calidade, pero ese medo de “nacionalismo” ianqui seguía sempre no aire.

Pero era de esperar. A historia está narrada polo fillo dun dos heroes de Iwo-Jima que foi enfermeiro (dende aquí, dou o meu total apoio para a inclusión da asignatura “Enfermería de combate“). Dúas horas e media cun montón de ianquis chorando porque a guerra é mala, un “temos que gañar porque somos os mellores ” constante, un intentar explicar que na guerra non hai heroes non conseguido e centos e centos de imaxes con centos e centos de bandeiras americanas (¿terá algo que ver o título da película?) que o meu daltonismo volveuse vermello, branco e azúl. Esperemos que Cartas dende Iwo Jima (a parte xaponesa) se deixe de tanta trapallada e solucione estas carencias.

Tampouco non vou negar que moitos críticos dirán que é unha obra mestra, que ten unha fotografía maxistral, que a historia está moi ben levada e que os contínuos ” flashbacks” non marean á xente. É certo, pero debe ser que por estes lares ese sentimento ianqui non nos vai moito.

A vantaxe que ten é que existe moita experiencia nesto do cine bélico da Segunda Gran Guerra, polo tanto, esa experiencia consegue que as esceas bélicas sexan sublimes. A axuda da infografía converte todo tipo de esceas en algo espectacular e grandioso (a escea do bombardeiro naval é impresionante). A lástima é que soamente dure uns trinta minutos e, ademáis, ó principio do filme, polo que ó converte máis lento aínda.

¿Teño autoridade moral para recomendala? Non o sei, pero os fans do cine bélico ó mellor poden entreterse un pouquichiño, para os demáis, case recomendo que de vela, sexa no cine, xa que nun DVD na casa acomodado no sofá, ten o perigo de converterse nunha boa sesta, iso sí, con soños en vermello, branco e azúl…

Diefer Casan