"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Bandeiras, bandeiras e máis bandeiras

Existen certos tipos de filmes nos que vas cunha predesposición de saber o que vas a atopar. Unhas veces levas unha grata sopresa e descubres que foi moito mellor do que agardabas e saes do cine cunha sensación de pasar un bo rato. Outras, nembargantes, pregúntaste iso de “Se sabía que era mala ¿Por que fun?” e saes máis cabreado aínda do cine.

Con Bandeiras dos nosos pais pasoume isto segundo. Non vou negar que tiña certas esperanzas. Clint Eastwood é sinónimo de calidade, pero ese medo de “nacionalismo” ianqui seguía sempre no aire.

Pero era de esperar. A historia está narrada polo fillo dun dos heroes de Iwo-Jima que foi enfermeiro (dende aquí, dou o meu total apoio para a inclusión da asignatura “Enfermería de combate“). Dúas horas e media cun montón de ianquis chorando porque a guerra é mala, un “temos que gañar porque somos os mellores ” constante, un intentar explicar que na guerra non hai heroes non conseguido e centos e centos de imaxes con centos e centos de bandeiras americanas (¿terá algo que ver o título da película?) que o meu daltonismo volveuse vermello, branco e azúl. Esperemos que Cartas dende Iwo Jima (a parte xaponesa) se deixe de tanta trapallada e solucione estas carencias.

Tampouco non vou negar que moitos críticos dirán que é unha obra mestra, que ten unha fotografía maxistral, que a historia está moi ben levada e que os contínuos ” flashbacks” non marean á xente. É certo, pero debe ser que por estes lares ese sentimento ianqui non nos vai moito.

A vantaxe que ten é que existe moita experiencia nesto do cine bélico da Segunda Gran Guerra, polo tanto, esa experiencia consegue que as esceas bélicas sexan sublimes. A axuda da infografía converte todo tipo de esceas en algo espectacular e grandioso (a escea do bombardeiro naval é impresionante). A lástima é que soamente dure uns trinta minutos e, ademáis, ó principio do filme, polo que ó converte máis lento aínda.

¿Teño autoridade moral para recomendala? Non o sei, pero os fans do cine bélico ó mellor poden entreterse un pouquichiño, para os demáis, case recomendo que de vela, sexa no cine, xa que nun DVD na casa acomodado no sofá, ten o perigo de converterse nunha boa sesta, iso sí, con soños en vermello, branco e azúl…

Diefer Casan

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.