"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Spiderman faise EMO

E así remata a triloxía. Pero sen dúbida haberá máis.

Pero empecemos po-lo principio, e o principio deste filme foi do mais cutre, os créditos mistúranse con espellos nos que vemos anacos dos filmes anteriores. Sen dúbida non estará nesta lista de Uruloki (non o din atopado)

E despois disto xente gorda. Gorda? Si, gorda, moi gorda. Estabamos na terceira ringleira de butacas. Nunca máis.

E a partir de aí pasa de todo. O filme é longo pero pásase ben sen facerse pesado hai tempo para que pase de todo. Hai momentos para a acción desmadrada, para a comedia hilarante, para o pasteleo romántico, para o drama social, para o musical… E non, tranquilos, non hai Secret Wars. O simbionte é un extraterrestre pero sen máis historia.

A cousa non é tan esaxerada como en X-Men 3 pero si que hai historias e personaxes de máis para algo tan sinxelo como debería ser un filme de superheroes. Non digo que sobren, pero si que intenta contar demasiadas cousas.

Non sei falando con quen díxome que lle gustara este filme porque era máis o Spiderman da banda deseñada que nas dúas anteriores entregas. E agora que o penso vimos pouco a Spiderman, ou máis ben escoitamos pouco a Spiderman. O filme ben podía terse chamado Peter Parker. E pódovos asegurar que na terceira ringleira de butacas as escenas de acción son de todo menos espectaculares.

Relendo o ata agora escrito poida semellar que non gustei de Spiderman 3, pero non foi así. Gustei dos viláns, un Home de Area xenialmente caracterizado e cuns efectos de luxo, un Veleno (Venom) máis pegañento que nunca e outra vez salienta-los FXs e por último un Trasno Verde máis cortante que nunca (supoño que as pelexas po-los aires e as persecucións vistas dende calquera outro sitio serían de quita-lo alento)

Tamén ten momentos que quedarán no noso material xenético friki, como… bueno, agora non recordo ningún, pero háinos.

O que non nos tería importado é que o filme se tivera chamado J. Jonah Jameson. Este si que é un personaxe con personalidade! Dos que se fai querer!

O filme remata como rematan tódo-los filmes, cos títulos de créditos. Desta volta acompañados por tres cancións a cada cual menos ó xeito.

E as críticas rematan recomendando ou non recomendando. E eu recomendo a calquera que gustara das dúas primeiras que vexa esta terceira, que non quede sen vela. E por suposto, recomendo coller un mellor sitio que a terceira ringleira de butacas.

ifrit

5 Comments

  1. by homedareia, on Maio 7 2007 @ 11:29 p.m.

     

    pois a min pareceume bastante feble, aburrida por momentos, a pior das tres…

  2. by kuroi_yume, on Maio 9 2007 @ 11:48 a.m.

     

    jajajaja
    no quiero leer todo el post hasta que no la vea (e igual tardo un poco en hacer ambas cosas) pero el t

  3. by ifrit, on Maio 9 2007 @ 10:32 p.m.

     

    homedeareia, concordamos en case todo, pero eu nunca me cheguei a aburrir 🙂

    yume, no te preocupes, EMO significa http://en.wikipedia.org/wiki/Emo_%28slang%29 🙂

  4. by odemo, on Maio 14 2007 @ 7:22 p.m.

     

    Levo umha semana pensando em se gostei do filme ou nom…

  5. by ifrit, on Maio 14 2007 @ 9:28 p.m.

     

    odemo, coido que estamos todos nas mesmas… Non saimos dando chimpos e subindo po-las paredes pero tampouco nos aburrimos 🙂

Comment RSS

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.