"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Setembro, 2007

Dez minutos… Dez minutos de tensión abrumadora, dez minutos de violencia descontrolada, dez minutos de horror desenfocado levados a unha velocidade extenuante.

Dez minutos foi o tempo que tardamos en poder volver a respirar despois de que desaparecesen os créditos iniciais de 28 Semanas despois. Con esta incrible secuencia do ataque por parte dunha horda de infectados polo “virus da carraxe” contra unha comunidade de superviventes agochados nun cottage na campiña inglesa da comezo á que na miña humilde opinión é a xoia da coroa do xénero de cine de zombis actual. O grao de realismo e a escala de violencia hiperactiva e descerebrada desta introducción á historia fixo que incluso xurdise algún feble laio dende as gorxas de membros de CINEMA FRIKI (non da miña, claro), pedindo que rematase xa a secuencia ó non poder soportar a presión dunha persecución esgotadora ata para o público.

Con este extremadamente brillante comezo, Juan Carlos Fresnadillo desenvolve un filme de zombis (ou de infectados con desmesuradas tendencias caníbales, como se prefira) o cal, se ben non escapa do guión habitual deste tipo de pelis, si introduce unha serie de novas secuencias orixinais que fan que esta historia se manteña a un nivel altísimo. Momentos como a extraordinariamente cruel morte da portadora do virus na sala de aillamento ou a claustrofobica fuxida polo metro de Londres vista a través do intensificador de luz residual (mira nocturna) dun CAR-15, son na miña humilde opinión (ou non tan humilde) das mellores secuencias vistas neste xénero.

Se non tedes medo a vos mergullar nun oceano de tensión onde o director non ofrece o máis mínimo cuartel ó expectador bombardeándolle con momentos de carraxe en estado puro a unha ritmo esgotador… este é o fime que buscades.

Yann Breoc

Os robots transformables vidos do espazo

Xa sei que pasou tempo desde a súa estrea, pero tamén avisamos hai tempo da consecuencia que podería sair de Transformers, ese proxecto do dúo Michael BaySteven Spielberg.

Non hai que negar que houbo certa ilusión ó saber que ían a trasladar á grande pantalla estes robots de Cybertron e, sobre todo, coas novas tecnoloxías, podería ser un resultado moi prometedor. Pero vendo as numerosas “adaptacións-fracasos” de Hollywood sempre fomos con certa precaución. Logo chegaron os bocetos das personaxes, con Autobots e Decepticons angulados e cheos de apéndices picudos e Megatron transformado nunha nave espacial. Nese momento xa andaba con certo medo desta adaptación e esas libertades que se toman estes directores de hoxe en día, pero serían aceptables se estaban ben introducidos no filme e, ademáis, os Transformers pasaron por diferentes fases polo que sería medianamente aceptable. E entón chegou a personaxe que debería ser a máis importante da película: Optimus Prime, e o pobre foi degradado a un camión “tuneado” e con lapas. ¿Por qué? ¿Acaso o filme vai dirixido ó mesmo público da trioloxía de A Todo Gas, ou Torque, ou Persecución Extrema? ¿O público ianqui é tan descerebrado? É difícil de responder. Máis tarde chegaron os trailers e certa esperanza rexurdiu (ou polo menos certo voto de confianza, aínda que solo fora polos cartos investidos).

Pero centrémonos na película. Estamos co de sempre coas adaptacións. Os guionistas de Hollywood teñen as personaxes desenroladas, un argumento complexo e sólido moitas veces con varios anos de evolución e van e teñen que invertarse os guións e personaxes dende cero e na maioría sen ter que ver nada cos orixinais. Logo viñeron eses críticos oficiais, con estudios e todo iso, que puxeron a caldo a todos eses fans por criticala antes de ve-lo filme (sabendo o que lles esperaba) e dicían que ía a ser a repanocha e todo iso. Como dixo Carlos Blanco no seu monólogo: “Matalos non, pero unhas hostias…”. O filme foi vacío, solo disfrutable dende o punto visual e o único momento destacable foi: “Mi nombre es Optimus Prime” que sentín coma se estivera vendo unha lenda, pero quedou aí. Como se dí: “calquera parecido co comic é pura coincidencia”.

Pero aínda non acabou, despois duns créditos finais estranos, non tiveron a decencia nin o respecto de poñer a sintonía orixinal da serie, coma no caso de Spider-Man, que serviría de homenaxe á serie que lle está dando tantos cartos. Pero en fin, as productoras son “sabias” e eles saberán.

Soamente quero facer un apuntamento sobre isto das adaptacións. O outro día vendo os contidos adicionais de Silent Hill, que foi coñecida por ser unha das adaptacións máis fieis, nunha entrevista co director comentou que acabou o videoxogo varias veces e, tanto lle gustou (ou aterrou), que decidiu face-la película. Aí nótase a diferencia dun director que sabe o que fai e dirixe o que lle gusta, a moitos que non saben nin de onde veñen as historias que tan cutremente lles preparan os guionistas e un avaro productor que soamente pensa nos beneficios totais. Haberíalle que dicir a esta xente que eses filmes-adaptacións poderían sacar moito máis se foran un pouco máis fieis, xa que sacarían películas máis complexas e profundas aptas para tódo tipo de públicos e non soamente para ese tipo plano que vive feliz no seu propio mundo.

Diefer K’san

Images are hot linked but I’m gonna change it soon. I’m sorry!
O artículo que reproducimos a continuación é un documento básico para calquera afeccionado ó cinema de kung-fu e é unha tradución revisada e ampliada de Weird Asian Martial Art Weapons (tirado de Weird Asian News)

Dende garras de ferro e cordas con bolas ata follas de corno de cervo e agullas emei, o muestrario de antigas armas de Artes Marciais é incríbel en forma e deseño, e todas teñen un só propósito: facer dano. Nas mans dun asasino cualificado incluso uns sinxelos palitos chineses poden converterse en salvaxes armas. Demostración!

Bestiais látegos con seccións metálicas, espadas en miniatura agochadas en pipas de fumar, abanos co gume afiado coma navallas e frechas envelenadas son todas mortais de necesidade mais nada comparadas cun arma mística de decapitación: o urumi.

1. Urumi

urumi.jpg

Tamén coñecido como chuttuval, que significa “espada enrolada”, este arma flexíbel úsase no Arte Marcial do sur da India coñecido como Kalaripayatt.A folla (ou varias follas, como o da imaxe) é flexíbel dabondo para podelo enrolar e así gardalo cando no se usa, ou incluso levalo en forma de cinto e sacalo cando sexa necesario.
A folla ou follas normalmente está moi afiadas e son malas novas para aqueles que sexan veciños de alguén que porte un urumi.

Demostración!

urmi-payattu.jpg

2. Tekko-kagi (”man garra”)

tekkokagi.jpg

Os ninjas poden usar o tekko-kagi para protexerse dun ataque de espada, podendo así golpear e ter a posibilidade de tirar a espada das mans do seu agresor.
Os ninjas tamén poden usalo ofensivamente contra os seus inimigos con resultaos devastadores.
Polo común están feitos de aluminio, aceiro, ferro ou madeira. Os historiadores de Artes Marciais cren que a orixe das armas tekko deuse cando os Bushi en Okinawa comezaron a utiliza-las ferraduras dos seus cabalos para defenderse dos atacantes.

tekkokagi02.jpg

3. Kusari-gama

kusarigama.jpg

A kusari-gama é un arma tradicional xaponesa que consiste nunha folla en forma de gadaña (kama) unido á unha cadea metálica cun peso de ferro ó final.

O arma ven do deseño da gadaña dos agricultores pero non era un arma que estes usaran.

O arte de manexa-la kusarigama chámase Kusarigamajutsu. Demostración!

4.Nunchaku

wood_nunchucks.jpg
Un nunchaku son dous paus de madeira (tamén de metal nos modernos) unidos por unha corda ou unha cadea. Os nunchakus chinseses soen ser redondeados mentres que os xaponeses son octogonais.
Tradicionalmente o nunchaku está feito cunha madeira forte e flexíbel, como carballo, nespereira xaponesa ou castanopsis cuspidata. Orixinariamente a madeira mergullábase en lama durante varios anos e a falta de osíxeno e unha acidez adecuada evitaban o apodrecemento.

O resultado final é unha madeira endurecida. A corda faise de crina de cabalo, e a tradición di que é capaz de parar unha espada. Para rematar, a madeira líxase e frégase cun aceite ou tintura para protexela.

nunchaku.jpg

Demostración!

5. Cordas con bolas e corda con dardos
meteor-hammers.jpg

Este arma componse dunha corda longa con dous pesos metálicos ou dardos en cada extremo. Cando se usa como arma un dos pesos ou dos dardos é para atacar e o outro para defender.

A corda ponse derredor do pescozo, das costas, do ombreiro, do cóbado, do pulso, da coxa, do pé ou da cintura. Cando se lanza o peso ou o dardo o golpe de ida é dunha rapidez contundente e sorprendente. É unha das Artes Marciais chinesas unicas é máis complicadas de dominar.

Demostración!

6. San-Jie-Gun (a vara de tres seccións)

3-section-staff.gif

A vara de tres seccións é un arma histórica que aparece descrita no libro chinés Sangokushi. A súa característica principal son tres paus iguais duns 3 centímetros de diámetro e 70 centímetros de largo (o tamaño dos brazos do loitador) unidos cunha cadea ou elo facéndoo máis longo que unha vara normal.

Pódese voltear, usar como unha vara (collendo só un extremo) ou para esquivar a un atacante (collendo os dous extremos).

Demostración!

7. Shurikens (Estrelas arroxadizas ou estrelas ninja)

throwingstar.jpg

É unha das armas máis populares dos ninja, inda que o shuriken usábase máis coma distracción que como arma. Tamén nun combate desigual entre un ninja e un samurai o primeiro deberá intentar acertarlle nas mans para que non poida pelexar. Inda que poden facer dano rara vez penetran dabondo como para matar (outra cousa é que ás veces os shurikens estiveran envelenados).
Os shurikens tradicionalmente teñen entre 4 e 12 puntas.

Demostración!

8. Tessen (Abano de ferro)

tessen3.jpg

Abanos pregábeis cos radios feitos de ferro deseñados para parecer normais, abanos pregábeis inofensivos ou solidos barras moldeadas para parecer un abano fechado.

Os samurais podían levalos a sitios onde as espadas e outras armas non estaban permitidas, e algunha escola de esgrima incluia entreno no uso do tessen coma un arma.

O tessen tamén se usaba para esquivar frechas e dardos, como arma arroxadiza e como axuda para nadar, como unha aleta.

tessen3-1sign.jpg

Aquí podedes ver un documental de National Geographic sobre as dez armas máis mortíferas do kung-fu.

Filmografía recomendada (só é orientativa): Legendary Weapons of China, Master Killer.

Se A Raiña dos Mortos (pode que algún día escriba por aquí) atopa un pack de tres DVDs do mestre Dario Argento por 6 ouros, pois nosoutros non temos outra opción que velos.

A continuación paso a repasar dous dos títulos de distintos xéneros e de dispar calidade.

Demons (Lamberto Bava, 1985)

Farán dos cemiterios as súas catedrais e as cidades serán as vosas tumbas

Comezamos mal, o filme non é de Dario Argento propiamente dito, o mestre só participa como guionista. Pero o tal Lamberto Bava é bo amigo do mestre e mantén a mesma liña que este.

O filme comeza cunha desconcertante escena no metro, todo para levarnos ó punto onde se desenvolve a historia, un cine nun día de estrea. E alí mesmo, non hall do cine, empezamos a coñecer ós distintos personaxes. No centro da escena unha moto ca máscara prateada dun demo colgada e unha catana.

O filme de estrea é unha historia de terror adolescentes onde un grupo de parellas atopan un libro de Nostradamus cheo de profecías e tamén atopan unha máscara igualiña á do hall (tan igualiña que é a mesma) é o contacto co sangue converte á xente en demos. Ó principio xa vimos como alguén facía unha pequena ferida xogando coa máscara, así que desta maneira vemos como a maldición salta da pantalla á realidade (viva o metacinema!). Os filmes de Dario Argento son pura carambola.

No filme hai pequenas tramas persoais sen demasiada trascendencia pero que engaden bizarrez ó discurrir da historia.

E de aquí en adiante, sangue, mutilación, violencia e malas ideas (o típico de “Non, non! Non o fagas!” e vai e faíno… Mala idea) O filme está cheo de escenas a medio camiño entre o grotesco e a hilaridade, de frases para a memoria, decisións nefastas e un cine onde se realiza unha estrea que parece un búnker infernal.

O filme ten varios momentos cúmio dos que salientarei dous:

  • A situación é desesperada. Os posesos xa son maioría e non dan atopado ningunha saída. Os protagonistas están na sala principal do cine e de repente rómpese o teito e cae un helicóptero. Sorpresa! Toma carambola! Pouco importa que o teito teña uns catro metros de grosor e sexa formigón. O que segue xa o podedes imaxinar. Conseguen acender o aparato xusto cando chegan os demos e así deleitarnos cunha preciosa escena de picadillo de carne e chuvia de sangue (unha deliciosidade parecida puidémola disfrutar recentemente en 28 semanas despois)
  • Recordades que no hall había unha moto e unha catana promocionando o filme? O que seguro que non esperabades é que a moto tivera gasolina e a catana estivera afiadísima. Que mellor escusa para que o cachas da historia poda interpretar unha espectacular escena de destrucción motorizada antes de morrer.

E a película remata de súpeto, deberon quedar sen orzamentos. Dous salvan a vida e Berlín (si, era Berlín) queda baixo o dominio do posesos.

Pero tranquilos, hai Demons 2 e promete ser tan entretida como a primeira (Coido que Demons 3, non é unha secuela e que só aproveita o nome)

O gato de 9 colas (Dario Argento, 1971)

A pesar das frases que na portada anunciaban hiperviolencia e intriga a partes iguais, O gato de 9 colas é un filme de asasino en serie no que os protagonistas e o espectador non se enteran de nada, e así pasa o que pasa, que chegan tarde a todo e incluso están a piques de ser eles mesmo vítimas.

Unha trama farmacéutica, un xornalista que se mete en todo, un home cego que deseña crucigramas e xeroglificos e o seu sobriño lazarillo, belas mulleres e personaxes que pasaban por alí. O filme váise desenvolvendo engadindo máis e máis información (a maioría inútil) e os sucesos transcurren sen moita explicación.

E cando a maioría dos sospeitosos están mortos, nosoutros a piques de apaga-lo DVD e fixos de que o neno é o asasino, descúbrese todo nunha escena final sen moito sentido. Máis carambolas.

Inda que o filme deixa bastante que desexar en comparación con outros traballos de Argento, este é considerado un dos iniciadores do subxénero do cinema giallo, un subxénero principalmente italiano e no que precisamente as súas señas de identidade son os títulos enrevesados e con pouco sentido (a referencia ó gato de nove colas que fan no filme é de risa), misterios e despiadados asasinos en serie, intriga e unhas tramas e desenlaces bastante tramposos.

ifrit

E máis outro final de triloxía. A verdade é que Piratas do Caribe sen dúbida deu máis do que se podía esperar dun filme tirado dunha atracción de parque temático, mais como en case tóda-las triloxías tres entregas foron demasiadas, non había tanta historia para contar, nin personaxes para soportala, nin foguetes de feria para deixa-la boca aberta.

Nesta terceira entrega remata a historia que levamos seguindo sen moito interés dende o principio. O único que salva a película é o incomensurábel Johnny Depp/Capitán Sparrow, po-lo demáis os outros poderían ter quedado na casa.

A primeira sorprendeunos por esa recuperación do mundo dos piratas na mellor liña dos clásicos de piratas con loitas a espada, fanfarronería a todo trapo e piruetas imposibeis (basicamente o que ofrecía o espectáculo do parque de atraccións) A segunda parte engade máis loitas a espada en localizacións imposibeis (esa pelexa na roda), máis fanfanorrería (Jack Sparrow rei) e uns efectos especiais de luxo dende a caracterización de Davy Jones e a súa tripulación de mariscos ata un kraken digno dun relato de Lovecraft. Mais na terceira non conseguiron superarse (o listón estaba ben alto). Jack Sparrow mantén a súa locuacidade pero queda só, incluen a Chow Yun Fat, mais está desaproveitado. A pelexa cumio é no máis alto dos mastros dun barco no medio dun remuiño, está claro que non sabían que facer, a escena dura minutos innúmeros. Porque ese é o principal problema da terceira parte, a súa duración, o filme dura 2h e 48min. No comments.

Está visto que a triloxía é o xénero cinematográfico dos nosos días, estira-lo chicle ata tirar todo o diñeiro que se poda dunha franquicia, a calidade e a historia son o de menos.

ifrit

Lede tamén as críticas de Uruloki e Rafa Marín (de Crisei)

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.