"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Novembro, 2007

Veña, vai, que xa queda pouco.

The damned thing: Capítulo correcto da segunda tempada de Masters of Horror dirixido por Tobe Hooper con forza descoñecida e xente que se volve tola.

How to get rid of the others:  Inda me estou preguntando que facía este filme nunha Semana de Cinema Fantástico e de Terror. Explícome. É un bo filme, pero o seu contido é social e non ten o máis mínimo atisbo de terror ou fantasía (só que é un futuro non moi lonxano)

O filme cóntanos como en Dinamarca montan campos de concentración e xurados militares para desfacerse de toda aquela xente que leva moito tempo recibindo axudas e demáis do Estado sen aportar nada a cambio. Unha idea de conversa de bar levada á práctica ata as súas últimas consecuencias.

Bos actores, unha historia que fai pensar mais con boas dosis de humor negro… mais non sei que facía por aquí…

Feast:  Humor negro, moita sangue e situacións imposibeis. Algo así como que pasaría se os Aliens rodearan un bar de estrada no medio de ningures cunha clientela do máis dispar. Recoméndabel.

E para rematar o día The Rocky Horror Picture Show. Eu xa o vira en Compostela, mais desta volta con actores molestando po-lo medio. Estaba ben, mais coido que moita xente virxe (así se chama os que nunca a viron) non se enterou moito pois esta xente anda po-lo medio da pantalla ademáis de animando á xente da platea.

Espero qeu a organización aprendera e non volva a pór en mans do público da Semana matasogras. Que suplicio!

Donosti. Día 6. Pouca chicha

E outro día con cinco filmes para ver (máis curtas)

The Tatooist: Para amigos das tatuaxes e da cultura maorí e semellantes, pouco interesante para os demáis.

Un tatuador desleigado vai de feira en feira roubando deseños e nunha desas rouba un instrumento sagrado de tatuar que un espírito usará para vengarse. Tamén é verdade que quedei durmido, pero o que vin (principio, algo do medio e final) non era moi alá.

Highlander: The Search for Vengeance: Un novo capítulo da saga dos Inmortais, desta volta en animación e da man de Yoshiaki Kawajiri (Ninja Scroll, Wicked City…)

A historia que conta está máis vista que eu que sei e a forma de contalo igual. A animacion de Kawajiri xa non nos sorprende, así que podemos sumar esta ó montón de Inmortais para esquecer.

Aachi & SSipak:  Todo o contrario pódese dicir deste outro filme de animación xaponesa. Deseños pop en 2D perfectamente ambientados en escenarios 3D, un ritmo e unha historia de non parar e todo cheo de referencias a ducias de películas.

A historia é a clásica de un botín e varios bandos detrás del, pero con varias peculiaridades que fan ó filme diferente e digno de ver, entre elas que a nova moeda de cambio nese futuro próximo é o equivalente á merda que cada cidadán caga. Escatoloxía sen parada.

À l’intŕieur:  Os franceses atacan por partida dobre. E con varios puntos en común: as dúas teñen como fondo os disturbios dos arrabais de París, ningunha das dúas aforra en litros de sangue nin en escenas esplícitas, amén de deixa-la corrección política a un lado, e as dúas protagonistas están embarazadas (a de Frontière(s) recén embarazada e menos importante no devir da historia)

Unha muller embarazada  fica soa o día de Nadal xusto o día antes de dar a luz. Po-la noite unha extraña entra na súa casa para arrebatarlle o fillo como sexa. Moita sangue, moita violencia e nada de respecto por nada. Ó igual que a outra peli francesa crea ambientes opresivos e de impotencia que se rompen de forma brutal e fatal.

Outra ópera prima arriscada, po-lo xénero e as achegas ó mesmo.

Dard Divorce:  E cando inda nos estabamos a limpar o sabor a sangue da boca apareceu un xigantón alemán para presentarnos en premiere mundial un filme ó que lle faltaban os efectos especiais.

Por decisión popular o peor filme da semana. Actores de pena, historia e dialogos totalmente prescindibeis, escenas gore  ‘chapuceras’. Coido que non vou salvar nada e recoméndovos que fuxades de Olaf Ittenbach.

Saimos ás catro e pico, cuspindo no chan e cagándonos (amigabelmente) no director da Semana. Mañá será outro día.

Donosti. Dí­a 5. Halloween

(Debido a problemas técnicos e doutras í­ndoles o relato do sucedido foi interrumpido, mais xa está de volta. Tampouco ninguén o botou de menos)

E chegou Halloween, o Dí­a das Cabazas, o Samaí­n, o Dí­a de Tódolos Santos ou como queirades chamalo. O primeiro dos dí­as grandes.

E sen más voltas imos ó que imos.

Epitaph: Filme coreano ambientado durante a invasión xaponesa, que conta tres historias ambientadas nun hospital universitario. Para min foi un pouco lí­o e as historias tampouco eran moi alá. Mais se temos en conta que é unha ópera prima isto fáinos ter algo de esperanza en próximos proxectos dos irmáns Jung (mira que me costou atopalo no IMDB)

Halloween: Unha das agardadas da Semana. E non decepcionou. Rob Zombie fai unha actualización máis que decente deste grande clásico do cinema de terror. E unha vez máis os nenos dan moito, pero que moito medo (máis que un tipo de dous metros cun machado) E unha vez máis Rob Zombie non perde a ocasión de recordarnos o boa que está a súa señora.

Teeth: Terror adolescente e o mito da vagina dentata. Frouxa en tódo-las frontes: humor pobre, pouco medo/terror/sustos, a suposta guapa tiña unha cara rara… Inda que os ataques son poucos sangue non falta (que esperabades, a posuidora de tan temíbel horror é unha férrea defensora da castidade xuvenil) Para pasar o rato.

E chegou a gala da noite de Halloween. A organización tiña preparado un concerto dun grupo de afeccionados chamado Los del Gas con letras graciosas, mais o público queria cinema.

Frontière(s): Brutal gore francés. Litros e litros de hemoglobina, as torturas máis horrendas e as mortes máis desagradábeis. Delicioso.

Un grupo de mozos fuxen de París en plenos disturbios cun botín en dirección á fronteira holandesa. No camiño atoparán un motel e uns personaxes do máis disfuncional e con máis dun segredo agochado. A maioría deles tamén atopará a morte entre gritos, mais ninguén pode escoitarte na campiña francesa.

O clásico da familia de paletos do American Gothic traducido ó francés. Unha ópera prima chea de boas momentos e boas actuacións. O dito, moito sangue (pero moito moito) e unha grande cantidade de barbaridades.

Poultrygeist: Night of the Chicken Dead: E chegou a que para min foi a mellor película da Semana. Unha produción da Troma en estado de gracia.

O argumento é moi sinxelo: unha cadea de cómida rápida con polo levanta un novo restaurante enriba dun cemiterio indio. O lío está armado. No medio unha parella, un vello amor, mais imposíbel: ela é vexetariana e el traballa no restaurante.

O filme é un exceso. Podería contarvos aquí escena por escena, con tódo-los pormenores cos que disfrutei sen igual, pero sería demasiado extenso. Simplemente listarei os ingredientes cos que está feito: tetas, cus, látex, sangue, gómitos, merda, líquidos corporais, plumas, números musicais, bailes, crítica política e social, incorrección política, sangue, volencia e moito, moito humor. O dito, pura Troma.

Saimos do teatro pasadas a seis da madrugada e sen dúbida pagou a pena.

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.