"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Xaneiro, 2008

Para celebrar como se merece, e por primeira vez a tempo neste bló, o Dí­a do Traxe de Gorila faremos un repaso á maior saga de xente disfrazada de mono da historia do cinema, O Planeta dos Simios e outros subprodutos relacionados.

Para empezar po-lo principio diremos que o filme O planeta dos simios, ó igual que Sin tetas no hay paraiso, está baseado nunha novela. Neste caso a novela de 1963 é obra do escritor francés Pierre Boulle, tamén autor do libro A ponte sobre o rí­o Kwai, no que se baseou o filme homónimo.

Para que non vos fagades un lí­o podedes seguir esta liña temporal.

O planeta dos simios (1968)

O argumento é máis que coñecido: Charlton Heston é un astronauta que xunto con outros astronautas viaxan nunha nave que se perde no espazo chegando a un planeta onde os simios son a raza dominante e os humanos uns meros escravos. Charlton Heston é capturado e engaiolado e deberá fuxir dalí loitando contra os prexuizos da sociedade simia.

O filme fundador da maior saga de xente vestida de gorila é un filme de ciencia ficción en toda regla e así o demostra o final, unha das escenas máis famosas de Charlton Heston. A viaxe non foi no espazo mais no tempo, o lugar no que están é a Terra da que partiron mais no ano 3978.

Primeiramente o filme é unha plataforma para ensinarnos a Charlton Heston seminú e despois para tratar un sinfín de temas tanto filosóficos como morais. O dito, pura ciencia ficción da boa.

Regreso ó planeta dos simios (1970)

O segundo filme da saga sucede a continuación do primeiro, mais seguindo a historia de personaxes distintas. Un novo astronauta aterra no planeta, vén en busca dos astronautas perdidos. A historia repítese e ten que fuxir axudado polos mesmos que axudaron a Charlton Heston na primeira e así marcha á Zona Prohibida en busca deste. Nesta Zona Prohibida o que atopa é unha sociedade de mutantes de pel traslúcida e con poderes psíquicos que viven nos restos subterraneos da civilización post-holocausto (metro e outras ruinas de Nova York). Alí adoran a un misil nuclear co que deducimos que os mutantes son os herdeiros dos “pajeros”, pois de todos é coñecida a súa afección po-lo nuclear e os fungos radiactivos. Ó final aparecen os simios soldados e tamén Charlton Heston e a festa está montada.

En definitiva Regreso ó planeta dos simios é unha secuela en toda regla: conta practicamente o mesmo que a primeira, con menos orzamento mais intenta parecer moito máis, e ten a metade de chicha. E gustamos diso, non si?

Fuxida do planeta dos simios (1971)

Como era de esperar, os filmes de señores disfrazados de gorila (e outros simios) son todo un éxito, así que hai que seguir facendo películas, e desta volta proban algo novo. Cunha bomba nuclear polo medio o anterior filme non podía ter rematado doutra maneira que non fora a destrucción do planeta, e así este terceiro filme conta de como os simios que axudaron ós dous astronautas nas anteriores entregas e a estas alturas convertidos en protagonistas da saga chegan aproximadamente 2000 anos antes do seu tempo montados na nave da primeira parte. Así que temos o argumento das dúas anteriores pero do revés. Nun primeiro momento a xente trataos ben e eles intentan encaixar na sociedade humana (gorileo a gogó), mais unha vez que se revela que no futuro os simios gobernarán por riba dos humanos as cousas cambian e queren acabar con eles. Pero, como nas primeiras, entre tanto mal sempre hai alguén disposto a axudar e consiguen que o seu bebé sobreviva á persecución. A continuidade espazo-temporal está salvada.

Que é incríbel ademáis de inexplicábel que vaian na nave averiada? Si, claro, que esperabades? A saga está chea de inconsistencias tanto científicas coma de guión dende a primeira entrega. Mais non me digades que non é bonito ver bicarse a dous señores disfrazados de simio. E inda máis inspirador, ver a dous señores disfrazados de simio intentando parecer señores nun guateque. Demencial!

A rebelión dos simios (1972)

Isto xa non hai quen o pare! A saga é todo un éxito e imos a filme por ano! Unha vez máis o filme continúa a historia do anterior uns vinte anos despois. Unha estraña plaga acabou con tóda-las mascotas e agora o que se leva é ter simios na casa. O fillo supervivinte é descuberto polo mismísimo presidente dos EUA e perseguido. O noso protagonista non pode ficar indiferente ante o trato recibido po-los seus conxéneres e organiza unha revolta. Os simios inda non evolucionados érguense contra a humanidade levando ó caos e a destrucción alí por onde pasan. Ó final o simio arrepíntese de ter escomezado a revolta e berra po-la convivencia pacífica entre os restos queimados da cidade.

Unha nova reviravolta nos plantexamentos da saga con relación as razas. Na primeira están os simios por riba(gorilas, chimpancés e orangutáns) e os humanos por baixo; na segunda os simios por riba, os humanos por baixo e os mutantes, os diferentes; na terceira están os humanos por riba e os simios os raros (despois o perigo) e na cuarta están os humanos por riba e os monos moi por debaixo. Non dubidedes que hai lecturas e explicacións varias para todos estes argumentos.

A conquista do planeta dos simios (1973)

E chegamos ó quinto e derradeiro filme da saga. Antes de nada explicar un dato que pode levar a confusión provocado po-los XENIAIS! tradutores de títulos de películas españois. O cuarto filme no orixinal chámase Conquest of the Planet of the Apes e traducírono por A rebelión dos simios; e a quinta é Battle for the Planet of the Apes e traducírono por A conquista do planeta dos simios. Moi hábiles, si señor.

O mono listo da anterior é agora o líder dos simios e para que a cousa non se lle vaia das mans ten ós humanos esclavizados (interesante maneira de conseguir a convivencia pacífica). Mais non todo é idílico e tanto de parte dos humanos como de parte dos simios hai disidentes que buscan desestabiliza-lo sistema. Por primeira vez na saga un filme remata ben e a convivencia entre simios e humanos faise posíbel.

É hora de ir rematando a saga. Os principais valores da mesma desapareceron: a ciencia ficción brilla pola súa ausencia, así como os subtextos e o espectacular maquillaxe substituiuse por máscaras de goma.

O planeta dos simios (1974)

Rematan os filmes, mais non a saga. Esa historia e todos eses traxes de simio hai que aproveitalos dalgún xeito, e que mellor maneira que unha serie. A serie consta dunha única tempada de catorce capítulos autoconclusivos protagonizados por dous humanos e un simio que loitan no ano 3085 contra a tiranía dos simios que dominan o planeta.

Cunha calidade máis que aceptábel a serie non se diferencia demasiado doutras semellantes da mesma época. Tres fuxitivos viven eternamente no camiño e loitando ó límite, mais ó final do capítulo sálvanse.

Regreso ó planeta dos simios (1975)

E non hai saga que se prece que non teña a súa serie de animación. Así Oplaneta dos simios ten a súa serie dunha tempada de trece capítulos para que os máis pequenos da casa podan disfrutar coma monos (pero outra vez veremos que os debuxos animados non son sempre para nenos)

Aquí non hai xente disfrazada porque son debuxos, mais non podiamos deixar esquecida esta pequena xoia dos ’70.

Ó contrario que a serie de imaxe real os capítulos non son autoconclusivos e contan unha historia que van desenvolvendo pouco a pouco. Ademáis disque esta serie é máis fiel á novela de Boulle xa que conta unha historia semellante á dos dous primeiros filmes inda que sucede despois de Regreso ó planeta dos simios. Tres novos astronautas chegan ó planeta. A muller é capturada po-los mutantes e os seus compañeiros intentarán liberala mentres axudan ós humanos a loitar contra o exército simio.

A serie ten unha animación bastante pobre e como nota distinta dos filmes os simios posuen unha tecnoloxía moito maior, con vehículos motorizados, radio, televisión e elevados edificios.

Saru No Gundan / Time of the apes (1974, 1987)

E chega a hora do bizarro e da apesplotation. E como non podía ser doutra maneira chega dende oriente, máis concretamente dende Xapón.

En 1974, ó mesmo tempo que a serie estadounidense, estréase Saru No Gundan (O exército dos monos), unha serie de 26 episodios nos que coñeceremos a historia dunha científica que xunto a dous nenos é accidentalmente transportada por culpa dun experimento crioxénico a un futuro no que os simios dominan o planeta (sóavos de algo?)

En 1987 (sabe Deus por que) saiu un telefilme co mesmo título e feito na súa totalidade en forma de colado con anacos da serie. Reciclaxe xaponesa a todo filispín!

Eso que vedes aí arriba co título en marelo é a carátula da banda sonora, composta por 56 pistas que misturan de todo: pop xaponés da época, ruidiños incidentais, berros militares, música estilo spaghetti western, cancións cantadas por nenos, orquestras robóticas e toda o que se vos poda ocorrer.

Aquí podedes ler o resumo dos catro primeiros capítulos feitos por un machiño que os visionou sen subtítulos.

Homes de ollos rasgados disfrazados de gorilas disfrazados con gabáns e de militares, non se pode pedir máis.

Planete of the Erotic Ape / World of the Erotic Ape / Babes in Kongland (2002)

E chegamos á parte máis quente. A unha parodia soft-core do Planeta dos simios. O argumento é o que segue: Un mad doctor/técnico de televisión inventa un aparello co que sintonizar canles eróticas de planetas lonxanos, mais cando o proba é transportado a un planeta lonxano (ou iso cre el) domina por mulleres no que os homes foron enviados á Zona Prohibida (o lugar onde os homes aman a outros homes e pasan o seu tempo libre escoitando vellas canción de Judy Garland) e os gorilas son os seus escravos sexuais. O doutor é capturado por unha tribo que perdeu ó seu gorila escravo (a.k.a simio erótico) e danlle un ultimátum para atopalo ou perderá a súa hombría nun bizarro ritual.

O que a saga nunca non amosou! Homes vestidos de gorila a foder con mulleres! (en tóda-las posturas)

Play-mate of the Apes (2002)

Os guionistas de soft-core son do máis surrealista que hai (sempre acompañados po-los orzamentos máis baixos) Tres astronautas de boa raza caen nun planeta gobernado por simios (a ninguén lle soa?) e a partir de aí todo tocarse entre elas e ós gorilas.

Non conseguín ningunha imaxe, pero disque os disfraces de gorila son do peor visto nun filme.

E ata aquí chega o repaso á saga do Planeta dos simios e os seus subprodutos.

Feliz día do traxe de gorila e a disfrutar!

ifrit

Feliz Día do Traxe de Gorila!

Un ano máis celebramos xunto a toda a xente de Bizácoras o Día do Traxe de Gorila, porque xa sabedes que hai poucas cousas que gusten tanto a un zinéfago como unha persoa vestida de gorila.

Así que xa sabedes, a gorilear!

Como los gorilas, vamos caminando!! Uh, uh, uh!

Parece mentira, que a estas alturas da historia do mellor blog cinéfago, este pouco humilde crítico non tivera comentado nada sobre esta magnífica obra do mellor cine asiático e mundial. Un erro case imperdoable que me faría inclina-la faciana de vergoña (se tivese tal cousa). Pero en fin, a historia está para correxila, así que, queirades ou non, vouvos falar da película que todo ser humano, inhumano ou friki debería ter visto xa:

Godzilla. Xapón baixo o terror do Monstro (1954)

Despois da misteriosa desaparición dunha serie de barcos no Mar do Xapón, os inútiles dos científicos comezan a especular con absurdas teorías de erupcións submariñas e outras parvadas. Ten que ser o típico e venerable ancián de aldea o que saque da memoria a lenda que contén a verdade, a do monstro mariño Godzilla, ó que tradicionalmente se lle ofrendaban mozas novas para calmar a súa fame e a súa ira (política que no pasado dera resultados pero que caera en desuso por motivos incomprensibles).

Cando por fin as autoridades se ven forzadas a admiti-la verdade, gracias ás amables atencións e coletazos do grandioso superser, comezan a trazar complexos plans para acabar con el, baseados principalmente no uso de cantas armas tiñan. Pero claro, estamos nos 50, os mechas todavía non son efectivos, e os seus antepasados, os tanques, moito menos, así que a teoría da evolución comeza a aplicarse en toda a súa grandeza: “Só Chuck Norris podería sobrevivir ante Godzilla”.

Pero lembremos que estamos nunha película de ficción, así que ten que haber un “happy ending”, polo que inventamos un científico chosco, descubridor dunha arma revolucionaria, e rematamos a historia dunha forma totalmente ilóxica (triste día para nos os monstros xigantes).

No tocante ó aspecto técnico da propia película, non podemos ter máis que eloxios, dende logo, non debeu quedar medio técnico de época sen empregar, e os resultados son máis que dignos, as maquetas contan cun grado de detalle tan elevado, que xa lle gustaría a máis de un tolo dos ordenadores obte-los mesmos resultados (e non miro para ninguén, George Lucas).

Sobre o mérito artístico, é indudable que, dende o seu comezo, nos atopamos ante unha das mellores historias de intriga científica, cunha sorprendente profundidade no tratamento do mundo emocional das personaxes, e que culmina na apoteose dramática da morte do verdadeiro protagonista de cinta, o monstro xigante.

En conclusión, unha obra mestra sen parangón, que ninguén debería perder, e indispensable para a correcta formación da futuras xeracións de friáis e críticos aleccionados.

Godzilla-Sama

(Non quedaría demasiado parcial, verdade?)

12 filmes de Godzilla para descargar no Torrent

Coa estrea en 1987 de Pesadelo en Elm Street III: Os guerreiros dos soños a saga volvía á súa orixe. Os malos resultados da parte anterior obligaban a un cambio de mentalidade e Wes Craven volveu coller a tixola polo mango para facer desto un produto puramente industrial. Tiñan unha historia, tiñan unha personaxe con tirón entre o público e o que había que facer era explotar esa gran materia prima. Así foi que Wes Craven volveu ó guión e escribiu unha desas historias que se lle dan tan ben. Ó mesmo tempo, a tarefa de dirixir foi parar as mans de Chuck Russell, un director que se destaca en algo é precisamente en ser un productor experimentado. E é que no momento de poñerse a dirixir este filme, Russell xa levaba producidas 7 películas, todas elas de xénero, e non levaba dirixido ningunha. Esto fainos dubidar se o que pretendían en New Line era relanzar a saga ou simplemente sacar a última pasta posible a un produto mermado pola secuela anterior. O caso é que a terceira de Elm Street foi un éxito.

Heather Lagenkamp (Nancy) e John Saxon (seu pai, o tenente Donald Thompson) rexurdían da nada e volvían aparecer cando o público xa os daba por mortos. E neste caso ás vitimas son toda unha tropa de mociños que están nun psiquiátrico porque non se atreven a durmir. Só co planteamento de base, o filme xa tiña asegurado un bo feixe de mortos. É dicir, o que facía falta dado o éxito de Venres 13.

Vista con distancia, o filme resultaría inocente e rematadamente infantil para a actualidade. A terceira de Elm Street é unha sucesión de mortes de adolescentes marcada por unha estética recargadísima, moi dos oitenta, na que Craven se dedicou a mesturar con bastante bo resultado todo o imaxinario infantil da época, desde a maxia tipo Señor dos Aneis, a pandilleiros punkarras.

A peli é unha auténtica frikada pero a verdade é que resulta divertida. Nancy resulta ser agora toda unha especialista en terapia dos soños (non sei onde estudaría eso tendo en conta que na primeira parte estaba na metade do instituto e na terceira non pasaron máis de 6 anos daquela. Sería por CCC.) e quere que lle receiten ós crios unhas pastillas que os impida soñar (esto ten coña). O caso é que os rapaces que se mantiveron con vida ata a chegada de Nancy empezan a palmar un tras outro. Entre medias vemos que polo lugar en cuestión vai aparecendo unha monxiña que parece saber moito de Freddy e gracias a ela sabemos que o manicomio de marras onde están os chavales era unha prisión na que Freddy estivo recluído, resumindo: lugar maldito. Ata aquí podo ler e non vou desmembrar máis do argumento por se queda alguén na humanidade que non a vira.

Como apuntamento final dicir que nesta parte iniciase de forma máis clara unha das marcas estéticas made in Pesadelo en Elm Street, que é a inclusión máis ou menos habitual de efectos visuais en stop motion. No 87 aínda non chegáramos á era dixital así que os efectos especiais debían ser mecánicos. Nesta parte da saga temos un marabilloso exemplo cun “pequeno Fredy” de plastilina que da un paseiño polo manicomio.

Curiosidades moi moi frikis

  • Por se alguén non o sabe a prota deste filme non é outra que Patricia Arquette que fai o papel de Kristen. Fixo esto antes de convertirse nunha superstar de Hollywood e acabaría renegando do filme e non volvendo a pasar pola saga cando tivo a oportunidade. Moi mal Patri, que sería de ti se non tiveses feito esta peli.
  • Ademáis de Patri, tamén atopamos máis caras coñecidas. Pesadelo en Elm Street foi unha auténtica canteira de xente. Nesta parte atopamos facendo un papel ínfimo a Laurence Fishburne ,ou o que é o mesmo, o Morpheo de Matrix facendo de enfermeiro .
  • E máis curiosidades. A música desta parte fixoa un auténtico xenio: Angelo Badalamenti. Este home é algo así como o compositor fetiche de David Lynch e é o autor de músicas tan importantes como a de Twin Peaks ou Mulholland Drive. No ano 1987, Badalamenti tiña feito moi pouca música para cine pero acababa de dar un dos pasos que posiblemente marcaría o resto da súa carreira que foi facer a música para Blue Velvet.

Continuará…

Fagot

Tráiler de The Dark Knight

Cando a escuridade cae

o cabaleiro érguese.

Non vos perdades o tráiler de The Dark Knight, a nova película de Batman e segunda das dirixidas por Christopher Nolan. Tamén podedes ver o tráiler en castelán e as reaccións que está espertando.

Mola ese Joker, moi escuro e moi humano, aínda que se bota algo de menos un poco ‘comiqueiro’.

 

Tráiler e póster de The Forbidden Kingdom

O camiño é inseguro

O lugar é descoñecido

A viaxe é incríbel

Por primeira vez dous dos mellores ‘dragóns’ xúntanse nun filme para gozo e deleite dos fans. Jackie Chan e Jet Li xuntan forzas e patadas en The Forbidden Kingdom, unha nova mirada do conto Viaxe ó oeste. Pero non creades que son todo boas novas, como podedes ver no tráiler, o filme é unha produción estadounidense dirixida por un tal Rob Minkoff (director de O Rei León, Stuart Little, Stuarte Little 2 e pouco máis) e xa sabedes o mal que lles sentan eses aires ós ‘dragóns’.

O resumo da historia: O filme conta as aventuras dun mozo estadounidense obsesionado co kung-fu, que ó poseer unha arma lendaria chinesa, vese transportado maxicamente ó antiguo e mítico reino chinés. Unha vez alí únese a un grupo de guerreiros e xunto a un monxe silencioso e dous mestres das artes marciais, farán o posíbel para facer que se cumpra a profecía da resurección do Rei Mono (Jet Li, que fai dous papeis)

Vía Notas de cine

Volve un dos clásicos de CINEMA FRIKI, os rumores sobre posibeis ‘chicas Bond’. O nome que soa agora é o da pouco coñecida actriz natural de Ucraina Olga Kurylenko, que podería acompañar a David Craig na nova entrega da saga do axente 007, que ata o momento coñecemos como Bond 22 mais podería titularse The Emerald Sphere.

Bond 22, Rumores bondianos, Estrea de Risico.

Tráiler de Hellboy II: The Golden Army

Por se inda queda alguén que non o viu e non disfrutou del aquí tedes o tráiler de Hellboy 2: The Golden Army. Máis espectacular, máis monstros, malos peores… A ver se desta volta conseguiron o aquel que lle faltaba á primeira para ser un peliculón.

Detrás de todo os da primeira entrega: dirixe Guillermo del Toro e Ron Perlman na pel de Hellboy.

[Unha bolacha para o que atope a empresa que lles fai os FXs]

Vía quedetrailers.com

Aquí tedes o tráiler de As Crónicas de Narnia. O Príncipe Caspian, a segunda película despois de As Crónicas de Narnia. O León, A Bruxa e O Armario (que disfrutamos no seu momento)

A cousa promete máis fantasía branca cunha factura incontestábel.

The Chronicles of Narnia. Prince Caspian


A colección de pósters que nos agasalla a Warner do próximo filme de Batman (The Dark Knight) é de luxo. Todo isto acompañado das súas respectivas páxinas webs para os que serán os outros dous personaxes do filme, os viláns: Dúas Caras e o Joker (tamén aquÍ).

Este vais ser outro ano Batman da man de Christopher Nolan e Christian Bale (se os malos llo permiten).

A estrea por estas terras inda está por anunciar, nos EUA está previsto para o 18 de xuño de 2008.

Vía NOTAS BEDÉFILAS

Space Ghost, de Costa a Costa

En CINEMA FRIKI temos un novo heroe! Space Ghost!

Facendo un resumo rápido: Space Ghost é o protagonista duns debuxos animados dos anos 70 de Hanna-Barbera e que foi recuperado coma entrevistador para unha parodia de late-night (spoof, que lle din en inglés) chamado Space Ghost, Coast to Coast emitido na canle estadounidense Cartoon Networks. No 2006 chega a España e arredores da man da canle TNT nun espazo dedicado á animación para adultos chamado Adult Swim, e de aí a YouTube hai un paso.

Space Ghost está acompañado polos noutrora seus inimigos Moltar e Zorak, agora reconvertidos en realizador e músico, respectivamente.

Algúns dos personaxes insultados, manipulados e obrigados a falar cun debuxo animado: Nacho VigalondoJoaquín Reyes, OGT Calor, Astrud

Teaser tráiler de Santiago de Sangre

Na páxina oficial da curta podemos ver unha avance desta nova obra do director F. Calvelo.

Sinopse: A historia situanos na cidade de Santiago de Compostela, convertida nunha cadea secreta para vampiros, onde un recluso, Gabriel, goza dunha inusual liberdade torturando humanas inocentes en busca da pureza.

Influencias: Suehiro Maruo, Abel Ferrara e David Lynch.

Unha vez máis non nos queda outra que repetir que a esperanza do cinema está nas curtas.

Vía Tierras de Cinefagia

E de agasallo a última curta de Ozo, que non presentamos no seu momento: Auga.

Chega AVP2

Este venres estréase Alien vs. Depredador. Requiem (AVPR) e todos dubidamos entre ir ou non. A primeira parte non gustou nada e nin os mois fans dos filmes e da banda deseñada puideron disfrutar. Mais nesta segunda parte aparece un predalien, e xa sabedes o fácil que é convencernos para según que cousas.

Acéptanse opinións. Vós que ides facer?

[REC], o cinema español si funciona

Co gallo de Cineuropa o outro día puiden desfrutar do último filme do mestre George A. Romero Diary of the Dead e, como non, quedei con ganas de máis doses de zombis e xente en perigo. E que mellor momento para que estrearan [REC].

Non hai que negar que cando un se mete no cine a ver unha película “Hecha en España” sempre entra co medo no corpo e coas dúbidas do que un se vai atopar (normalmente, non é nada bo). Pero este filme era especial, viña abalado con grandes premios e unha boa crítica e ademáis, vai de zombis, polo que os cartos do cine estaban xustificados.

E ben xustificados que estaban. Encántame poder desfrutar dunha película así. Ter esa sensación no corpo de que o estas pasando ben, ou neste caso, non tan ben, porque os primeiros sustos xa impresionan e continúas toda a metraxe nesa tensión e liberando adrenalina que tan ben senta para limpar as veas.

A realización é implecable. Toda a película está rodada en primeira persoa, coa cámara ó lombo, o que provoca que un estea moito máis dentro dos personaxes e vexas en primeiro plano as caras de terror e os babexos dos non-mortos. A ambientación xenial. Canto se pode sacar dun bloque de apartamentos de fai máis de 50 anos e crear esa sensación de claustrofobia e corredores estreitos con “algo” esperándote ó fondo. Os persoaxes do máis variado: bombeiros, un novato da policía, a presentadora dos 40 e dende nais histéricas, vellos o máis estilo “Made in Spain” ata chineses de Todo a Cen e un enfermeiro. Sublime. ¡Ah! E avisar que non aparecen peitos, tan normal (e parece que obrigatorio) que xordan nos filmes con firma española.

O único que se lle pode ter en conta é que está chea de topicazos, moi comúns nesta clase de filmes. Experimentos segredos, científicos, conspiracións e máis dun sobresalto vese vir, pero ¿para qué cambia-las cousas cando así funcionan estupendamente? Con pouco orzamento (fastídiate Alatriste!) conséguese un filme case de culto que eu polo menos recordarei e demostra que soamente fai falla unha boa idea (ou a veces nin iso) e unhas boas maneiras de facer, pódese conseguir un bo producto sen máis pretensións que o de entreter, divertir e facer pasar un bo rato (ou malo, según se mire) que é no que consiste isto do cinema, que aparte dun arte é unha boa forma para estar cos amigos e pasalo ben.

Desfrutade co cinema.

Diefer K’san

Xa está ben de tanta festa, tanta volta e de facer cousas de proveito! Remato a crónica de Donosti e botámonos a andar de novo, ou? Hai alguén aí?

Filme sorpresa. O filme sorpresa tivo lugar no recentemente restaurado Teatro Cristina, ó que as miñas fotos non fan xustiza. O filme en cuestión foi Jack Brooks: Monster Slayer, cuxo único punto de interese é que contaba con Robert Englund no reparto. O resto é ben malo, dende a historia ós actores pasando po-los efectos (nin sequera para os amigos do látex/inimigos do CGI)

Gala de clausura. Santiago Segura animando o cotarro, entrega de premios e proxección de [REC] (agora que xa a viu todo o mundo non podo dicir moito. Só direi que está moi ben, que inda que a idea non é orixinal si souberon facela súa e que en Donosti os filmes vense doutra maneira e é difícil que dean medo)

Festa VIP. Que esperades que conte dunha festa na disco máis pigha de todo o norte peninsular, con barra libre de canapés, cervexa, viño e refrescos e con algúns dos máis importantes persoeiros da Semana? Un colado de fotos de mostra:

De esquerda a dereita e de arriba a abaixo: sillóns, decoración, con Borja Cobeaga, ca xente de [REC] (Paco Plaza, Manuela Velasco, Jaume Balagueró e ,recortado, o bombeiro), con Alaska, co director da Semana, nunha bañeira, cos máis góticos do lugar e camiseta The Host.

Balance. Moi moi positivo. Hai que volver, sen dúbida. Pelis para tódo-los gustos e posibilidade única de velas. Dúbido se o mellor é a cidade e a súa gastronomía ou o ambiente sen par do festival, cos seus berros e demáis.

Vémonos o ano que vén!!

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.