"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Para celebrar como se merece, e por primeira vez a tempo neste bló, o Dí­a do Traxe de Gorila faremos un repaso á maior saga de xente disfrazada de mono da historia do cinema, O Planeta dos Simios e outros subprodutos relacionados.

Para empezar po-lo principio diremos que o filme O planeta dos simios, ó igual que Sin tetas no hay paraiso, está baseado nunha novela. Neste caso a novela de 1963 é obra do escritor francés Pierre Boulle, tamén autor do libro A ponte sobre o rí­o Kwai, no que se baseou o filme homónimo.

Para que non vos fagades un lí­o podedes seguir esta liña temporal.

O planeta dos simios (1968)

O argumento é máis que coñecido: Charlton Heston é un astronauta que xunto con outros astronautas viaxan nunha nave que se perde no espazo chegando a un planeta onde os simios son a raza dominante e os humanos uns meros escravos. Charlton Heston é capturado e engaiolado e deberá fuxir dalí loitando contra os prexuizos da sociedade simia.

O filme fundador da maior saga de xente vestida de gorila é un filme de ciencia ficción en toda regla e así o demostra o final, unha das escenas máis famosas de Charlton Heston. A viaxe non foi no espazo mais no tempo, o lugar no que están é a Terra da que partiron mais no ano 3978.

Primeiramente o filme é unha plataforma para ensinarnos a Charlton Heston seminú e despois para tratar un sinfín de temas tanto filosóficos como morais. O dito, pura ciencia ficción da boa.

Regreso ó planeta dos simios (1970)

O segundo filme da saga sucede a continuación do primeiro, mais seguindo a historia de personaxes distintas. Un novo astronauta aterra no planeta, vén en busca dos astronautas perdidos. A historia repítese e ten que fuxir axudado polos mesmos que axudaron a Charlton Heston na primeira e así marcha á Zona Prohibida en busca deste. Nesta Zona Prohibida o que atopa é unha sociedade de mutantes de pel traslúcida e con poderes psíquicos que viven nos restos subterraneos da civilización post-holocausto (metro e outras ruinas de Nova York). Alí adoran a un misil nuclear co que deducimos que os mutantes son os herdeiros dos “pajeros”, pois de todos é coñecida a súa afección po-lo nuclear e os fungos radiactivos. Ó final aparecen os simios soldados e tamén Charlton Heston e a festa está montada.

En definitiva Regreso ó planeta dos simios é unha secuela en toda regla: conta practicamente o mesmo que a primeira, con menos orzamento mais intenta parecer moito máis, e ten a metade de chicha. E gustamos diso, non si?

Fuxida do planeta dos simios (1971)

Como era de esperar, os filmes de señores disfrazados de gorila (e outros simios) son todo un éxito, así que hai que seguir facendo películas, e desta volta proban algo novo. Cunha bomba nuclear polo medio o anterior filme non podía ter rematado doutra maneira que non fora a destrucción do planeta, e así este terceiro filme conta de como os simios que axudaron ós dous astronautas nas anteriores entregas e a estas alturas convertidos en protagonistas da saga chegan aproximadamente 2000 anos antes do seu tempo montados na nave da primeira parte. Así que temos o argumento das dúas anteriores pero do revés. Nun primeiro momento a xente trataos ben e eles intentan encaixar na sociedade humana (gorileo a gogó), mais unha vez que se revela que no futuro os simios gobernarán por riba dos humanos as cousas cambian e queren acabar con eles. Pero, como nas primeiras, entre tanto mal sempre hai alguén disposto a axudar e consiguen que o seu bebé sobreviva á persecución. A continuidade espazo-temporal está salvada.

Que é incríbel ademáis de inexplicábel que vaian na nave averiada? Si, claro, que esperabades? A saga está chea de inconsistencias tanto científicas coma de guión dende a primeira entrega. Mais non me digades que non é bonito ver bicarse a dous señores disfrazados de simio. E inda máis inspirador, ver a dous señores disfrazados de simio intentando parecer señores nun guateque. Demencial!

A rebelión dos simios (1972)

Isto xa non hai quen o pare! A saga é todo un éxito e imos a filme por ano! Unha vez máis o filme continúa a historia do anterior uns vinte anos despois. Unha estraña plaga acabou con tóda-las mascotas e agora o que se leva é ter simios na casa. O fillo supervivinte é descuberto polo mismísimo presidente dos EUA e perseguido. O noso protagonista non pode ficar indiferente ante o trato recibido po-los seus conxéneres e organiza unha revolta. Os simios inda non evolucionados érguense contra a humanidade levando ó caos e a destrucción alí por onde pasan. Ó final o simio arrepíntese de ter escomezado a revolta e berra po-la convivencia pacífica entre os restos queimados da cidade.

Unha nova reviravolta nos plantexamentos da saga con relación as razas. Na primeira están os simios por riba(gorilas, chimpancés e orangutáns) e os humanos por baixo; na segunda os simios por riba, os humanos por baixo e os mutantes, os diferentes; na terceira están os humanos por riba e os simios os raros (despois o perigo) e na cuarta están os humanos por riba e os monos moi por debaixo. Non dubidedes que hai lecturas e explicacións varias para todos estes argumentos.

A conquista do planeta dos simios (1973)

E chegamos ó quinto e derradeiro filme da saga. Antes de nada explicar un dato que pode levar a confusión provocado po-los XENIAIS! tradutores de títulos de películas españois. O cuarto filme no orixinal chámase Conquest of the Planet of the Apes e traducírono por A rebelión dos simios; e a quinta é Battle for the Planet of the Apes e traducírono por A conquista do planeta dos simios. Moi hábiles, si señor.

O mono listo da anterior é agora o líder dos simios e para que a cousa non se lle vaia das mans ten ós humanos esclavizados (interesante maneira de conseguir a convivencia pacífica). Mais non todo é idílico e tanto de parte dos humanos como de parte dos simios hai disidentes que buscan desestabiliza-lo sistema. Por primeira vez na saga un filme remata ben e a convivencia entre simios e humanos faise posíbel.

É hora de ir rematando a saga. Os principais valores da mesma desapareceron: a ciencia ficción brilla pola súa ausencia, así como os subtextos e o espectacular maquillaxe substituiuse por máscaras de goma.

O planeta dos simios (1974)

Rematan os filmes, mais non a saga. Esa historia e todos eses traxes de simio hai que aproveitalos dalgún xeito, e que mellor maneira que unha serie. A serie consta dunha única tempada de catorce capítulos autoconclusivos protagonizados por dous humanos e un simio que loitan no ano 3085 contra a tiranía dos simios que dominan o planeta.

Cunha calidade máis que aceptábel a serie non se diferencia demasiado doutras semellantes da mesma época. Tres fuxitivos viven eternamente no camiño e loitando ó límite, mais ó final do capítulo sálvanse.

Regreso ó planeta dos simios (1975)

E non hai saga que se prece que non teña a súa serie de animación. Así Oplaneta dos simios ten a súa serie dunha tempada de trece capítulos para que os máis pequenos da casa podan disfrutar coma monos (pero outra vez veremos que os debuxos animados non son sempre para nenos)

Aquí non hai xente disfrazada porque son debuxos, mais non podiamos deixar esquecida esta pequena xoia dos ’70.

Ó contrario que a serie de imaxe real os capítulos non son autoconclusivos e contan unha historia que van desenvolvendo pouco a pouco. Ademáis disque esta serie é máis fiel á novela de Boulle xa que conta unha historia semellante á dos dous primeiros filmes inda que sucede despois de Regreso ó planeta dos simios. Tres novos astronautas chegan ó planeta. A muller é capturada po-los mutantes e os seus compañeiros intentarán liberala mentres axudan ós humanos a loitar contra o exército simio.

A serie ten unha animación bastante pobre e como nota distinta dos filmes os simios posuen unha tecnoloxía moito maior, con vehículos motorizados, radio, televisión e elevados edificios.

Saru No Gundan / Time of the apes (1974, 1987)

E chega a hora do bizarro e da apesplotation. E como non podía ser doutra maneira chega dende oriente, máis concretamente dende Xapón.

En 1974, ó mesmo tempo que a serie estadounidense, estréase Saru No Gundan (O exército dos monos), unha serie de 26 episodios nos que coñeceremos a historia dunha científica que xunto a dous nenos é accidentalmente transportada por culpa dun experimento crioxénico a un futuro no que os simios dominan o planeta (sóavos de algo?)

En 1987 (sabe Deus por que) saiu un telefilme co mesmo título e feito na súa totalidade en forma de colado con anacos da serie. Reciclaxe xaponesa a todo filispín!

Eso que vedes aí arriba co título en marelo é a carátula da banda sonora, composta por 56 pistas que misturan de todo: pop xaponés da época, ruidiños incidentais, berros militares, música estilo spaghetti western, cancións cantadas por nenos, orquestras robóticas e toda o que se vos poda ocorrer.

Aquí podedes ler o resumo dos catro primeiros capítulos feitos por un machiño que os visionou sen subtítulos.

Homes de ollos rasgados disfrazados de gorilas disfrazados con gabáns e de militares, non se pode pedir máis.

Planete of the Erotic Ape / World of the Erotic Ape / Babes in Kongland (2002)

E chegamos á parte máis quente. A unha parodia soft-core do Planeta dos simios. O argumento é o que segue: Un mad doctor/técnico de televisión inventa un aparello co que sintonizar canles eróticas de planetas lonxanos, mais cando o proba é transportado a un planeta lonxano (ou iso cre el) domina por mulleres no que os homes foron enviados á Zona Prohibida (o lugar onde os homes aman a outros homes e pasan o seu tempo libre escoitando vellas canción de Judy Garland) e os gorilas son os seus escravos sexuais. O doutor é capturado por unha tribo que perdeu ó seu gorila escravo (a.k.a simio erótico) e danlle un ultimátum para atopalo ou perderá a súa hombría nun bizarro ritual.

O que a saga nunca non amosou! Homes vestidos de gorila a foder con mulleres! (en tóda-las posturas)

Play-mate of the Apes (2002)

Os guionistas de soft-core son do máis surrealista que hai (sempre acompañados po-los orzamentos máis baixos) Tres astronautas de boa raza caen nun planeta gobernado por simios (a ninguén lle soa?) e a partir de aí todo tocarse entre elas e ós gorilas.

Non conseguín ningunha imaxe, pero disque os disfraces de gorila son do peor visto nun filme.

E ata aquí chega o repaso á saga do Planeta dos simios e os seus subprodutos.

Feliz día do traxe de gorila e a disfrutar!

ifrit

4 Comments

  1. by Manuel Rivas, on Xaneiro 31 2008 @ 9:43 a.m.

     

    Que esta parodia sirva coma homenaxe: http://www.youtube.com/watch?v=rRuC1AliLso

  2. by paxaradas, on Xaneiro 31 2008 @ 1:09 p.m.

     

    Boisimo resumen,a cabeceira e xenial 🙂 moi bizarro tod. Saudos e apertas

  3. by reveka, on Febreiro 6 2008 @ 5:34 p.m.

  4. by O Raposo, on Febreiro 14 2008 @ 12:01 a.m.

     

    Resumindo: unha boa pel

Comment RSS

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.