Porto. Día 4
4 Marzo 2008Explosión protéica!! Podían telo chamado así, con signos de admiración e todo, mais non, preferiron chamalo “francesinha”. Para os non iniciados direi que a francesinha é un sandwich (si, si, un sandwich!) que se fai da seguinte maneira: unha rebanada de pan de molde, unha loncha de xamón de York, un filete de vitela, salchicha, chourizo e por riba de todo queixo fundido, ademáis a minha tamén levaba un ovo fritido no cumio e patacas fritidas. Todo regado cun prebe feito con tomate, cervexa e picante. Tardas entre uns 15 e 20 minutos en caer totalmente rendido do sopor que produce a súa dixestión.
A primeira desta viaxe foi nun sitio chamado Tupí, tamén preto do teatro Sá de Bandeira.
E despois da sesta máis cinema:
Mirror. Podía ter sido unha boa historia de pantasmas malaia, mais alóngase en exceso e pérdese po-lo caminho. Unha moza a piques de casar ten un accidente, fai unha ferida na cara que non cura e comeza a escoitar voces que non lle dan moi boas ideas, semella que todo é culpa dunha maldición familiar e do espello do seu cuarto.
Suspenso para a organización do Fantasporto que nos fixo ver os primeiros 20 minutos primeiro a imaxe, despois a voz, despois os subtítulos en inglés e por último os subtítulos en portugués… Todo desincronizado. Para tolear.
Dark Corners. Unha muller sometida a un tratamento de fertilidade é asaltada por pesadelos nos que ve a outra muller moi semellante a ela que vive nun mundo oscuro e cheo de perigos. Sonho e realidade mistúranse durante toda a cinta, mais o que semellaba unha boa idea ensaríllase de tal maneira e pasan tantas cousas irrelevantes que ó final todos celebramos que rematara. Inda por riba a pretendida moralexa do filme non ten sentido ningún.
Cannibal, The Musical. Hai títulos nun festival que sabes que van ser un éxito seguro. O deste filme vén da suma Trey Parker + Troma + musical. Un mineiro namorado da sua égua é acusado de canibalismo e de matar ós seus companheiros no caminho de Utah a Colorado. Unha xornalista convencida da súa inocencia intentará axudalo. Un viaxe fascinante através do corazón dos EUA adobiado con cancións, pelexas con trampeiros e bondadosos nativos americanos samurai. Sangue, cancións e moito moito humor. Quen precisa de máis?
Déixovos, que vou ver o río.
