"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Setembro, 2008

Gabriel Macht - The Spirit

Voute matar de todas as mortes

Samuel L. Jackson - The Octopus - The Spirit

Recoñece o meu poder

Dous novos pósters de The Spirit. Desta volta afástanse da estética Sin City de branco e negro con vermello e amósannos ó protagonista (Gabriel Macht) e ó vilán (Samuel L. Jackson) nun ambiente frío e crepuscular.

Estamos a facer unha boa colección de pósters desta película.

Por se alguén non se dera de conta os pósters están enfrentados.

Vía Superheroe Hype!

Novas relacionadas: Póster de The Spirit (Eva Mendes) e Póster de The Spirit, desta volta con Scarlett Johansson

Imaxes de Megatrón en Transformers 2

Megatrón

Megatrón

A maquinaria para Transformers 2. Revenge of the fallen púxose a funcionar pouco despois de comprobarse o éxito comercial da primeira parte. E xa temos aquí  imaxes conceptuais dun dos viláns por antonomasia da serie, Megatrón.

Hai tedes os comentarios para deixar as vosas opinións sobre o… visto.

Vía Cinema Blend

Novas relacionadas: Haberá un xuixo en Transformers 2

A política de revisións de vellos (e non tan vellos) clásicos semella non ter fin. A única escusa medianamente críbel é que queren renovar a estética daquelas producións, xa que ás novas xeracións bótalles para atrás todo o que cheire a vello.

E agora chegoulle o turno a un dos grandes clásicos do terror Os nenos do millo de1984, baseado nunha novela de Stephen King. A canle Sci-fi prepara un telefilme de dúas horas con actores e actrices de series de éxito na última tempada.

De momento semella que o argumento segue igual. Burt (David Anders) e Vicky (Kandyse McClure), un matrimonio con problemas sentimentais fai unha segunda lúa de mel para intentar arranxar a súa situación e no camiño atopánse cunha comunidade rexida só por nenos, dirixida por unha sorte e rapaz sacerdote chamado Isaac (Preston Bailey) e a súa man dereita Malachai (Daniel Newman). O resto xa sabedes como vai.

Estrea prevista para o 2009. Escribe e dirixe esta nova versión un dos produtores da versión orixinal, Donald P. Borchers.

Estades avisados.

Vía KillerMovies

[REC]

[REC]

[REC]

[REC] (2007, Jaume Balagueró e Paco Plaza)

Só podo dicir… SI! o cinema en España pode crear un filme de terror (remarco isto porque por fin nese país producen algo máis que dramas intensos e pallas mentais que iso si que dá “miedito”). Intensa ata a fin, e menuda fin, e sobor de todo realista. Encántame o papelón da reporteira (Manuela Velasco) que ben podería tratarse de calquera paquipeña que enchen as nosas tardes a televisión ou a mai pesada e superprotectora. Estaremos ante un novo ciclo no cinema en España? Dende aquí un aplauso para Paco Plaza e Jaume Balagueró.

A Raiña dos Mortos

[REC]

Menú dobre: Expediente X + Hancock

Dous polo precio dun. Isto é o que hai.

X-Files e Hancock.

Podería tirarme páxinas e páxinas falando e dicindo sen achegar nada novo que non podades atopar noutro lugar, así que non o farei.

Son dúas das que se pode pasar. Sen máis.

Expediente X 2

Calquera adicto a Mulder e Scully terá a súa dose nese longo capítulo dobre, que apenas ten nada de X dentro del. Da gusto volver a velos, non o vou negar. E a peli vai suaviña ata o final. Non ten sobresaltos que te deixen descolocado. Nin para ben nin para mal. O que pasa é iso xustamente. Rascar 5,50 € (festivo) e 11,50 € (menú Hancock -en serio-) chégalle de carallo. Pero teño as nove tempadas en DVD, non lle hai que facer.

Eu funa ver. Cun colega. E deixoume cun pouso de pena e tristura, porque son quince anos, que se di rápido, quince anos dende que oín algo sobre non sei que serie X… E a novidade, a marabilla de descubrir unha coma ela non se repetiú dende aquela. Porque é única.

Scully… mon amour. Mulder, I want to believe.

Hancock

E o menú Hancock.

A relación entre as dúas pelis vai máis alá diso. Está o tema Frankestein.

En X-Files é o que é. En Hancock tamén.

Unhas entradas de cine para ver Frankestein son importantes daquela maneira en Hancock. Pero para analizar un pelín a peli vennos moi ben ese detalle.

Hancock coma producto cinematográfico é en si mesma un concepto Frankestein. Colles daquí, colles dacolá, e voilá… unha maquiniña de faceres cartos. Non é outra cousa.

Pero claro (versión masculina), poderían ter seleccionado unha boa melena en plan Penélope Cruz, os ollos de Amanda Peet (ver X-Files), a faciana de Milla Jovovich, os dous motivos de Jessica Simpson, as cadeiras de Shakira, o que segue de Gisele Bundchen, e as pernas dalgunha outra, todo iso nun corpo de 1,80 en plan Elle McPherson e listo, tes un Frankestein que quietos todos.

Hancock é o Frankestein clásico, o monstro. Non ten máis. Colle de Superman, de Batman, de Hulk, de X-Men, de Spiderman, dos Inmortais (da única que existe), etc. etc. E copy&paste que te criou. Case o conseguen. Case. Pero logo de quince minutos xa está claro que non, en plan Neo a primeira vez que intenta saltar. A hostia adivíñase rápido.

Con Hancock si que me pareceu tira-los cartos. Porque aí está The Dark Night, hai pouco fun ver Hulk, aínda me lembro de Iron Man, etc. E Hancock non vale un can de lado delas. Incluso Jumper me pareceu moito mellor, sen tanto “anti-superheroe” que non é nada. Pero bueno, alá cada cal.

Don Vitto

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.