"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Novembro, 2011

Despois do desencontro que protagonizaron a Showtime e o actor Michael C. Hall hai un mes, hoxe xa sabemos cal é o resultado da disputa: haberá dúas tempadas máis de Dexter (o que farán un total de oito tempadas). O presidente da cadea David Nevins asegurou que xa se trazou a traxectoria que seguirá Dexter os próximos tres anos (incluindo esta tempada), polo que os próximos episodios irán guiando a serie cara a fin.

Sobre o proceso de negociación, o presidente da canle insistíu en que o actor foi “un cabaleiro durante todo o proceso”. Recordemos que a renovación de Michael C. Hall demorouse debido a que o actor solicitaba vintecatro millóns de dólares fronte aos vinte que lle ofrecía a canle. Ante a pregunta de se a oitava tempada sería a final, David Nevins sinalou que “non aseguro con certeza que vaia a ser a fin, pero si que será o escenario ideal; a serie está avanzando e é inevitable que remate nalgún punto”. Finalmente, remarcou a importancia de que a serie Dexter non descendera en calidade nin en éxitos de audiencias durante esta seis tempadas.

Agora é o voso turno: pensades que este é o final ou, polo contrario, pensades que só é unha estratexia para conseguir publicidade? No caso de que sexades dos da primeira opción: como pensades que pode rematar? Cales son as vosas teorías?

Vía: deadline.com

A canle NBC anunciou este xoves que Community, a sitcom de Dan Harmon, non se continuará a emitir. A decisión semella estar provocada polas baixas cotas de audiencia acadadas pola serie. A canle estadounidense decidiu suspender a serie deixando así o oco libre para a volta de 30 Rock. A serie pode voltar en verán, tal e como comentou a actriz Alison Brie no seu twitter.

A serie veu reducidos de forma considerable o número de episodios. Esta tempada só terá 11 capítulos e finalizará o 8 de decembro. Só queda agardar ata verán de 2012 para saber se Community voltará a ofrecernos momentos coma este:

Vía: newsroom.mtv.com

Ridley Scott apunta máis detalles sobre Prometheus

“Un equipo de exploradores atopa unha pista sobre os orixes da humanidade na Terra. Esto provocará que se vexan inmersos nunha viaxe polos recunchos máis escuros do universo. Alí será onde teña lugar unha loita que decidirá a salvación da raza humana”. Esto era o pouco que sabíamos de Prometheus, a precuela de Alien que está preparando Ridley Scott, ata agora. Nun chat co The Wall Street Journal o director deu máis detalles sobre a película.

O realizador xustificou a súa separación do terreo da ciencia ficción por que “non atopaba un guión que me gustase realmente. en cambio, Prometheus desenvolveuse e saíu dunha forma extraordinariamente boa“. Na conversa co medio estadounidense, confirmou a súa preferencia por construír os escenarios a pesar de apoiarse en imaxes xeradas por ordenador neste proxecto: “Son un gran defensor de filmar as cousas reais e polo tanto construín moitos dos escenarios de forma real“. Hai que recordar que neste proxecto, o realizador empregou o escenario “007″, situado no Pinewood Studios (Reino Unido) e que é un dos maiores escenarios en Europa.

O director tamén falou do título do filme. Segundo o director, a metáfora central da película xira arredor dun ser superior que desafía aos deuses roubandolles o lume, ao igual que o mito grego de Prometeo, e que remata castigado eternamente por tal acción. O británico tamén confirmou que Sigourney Weaver, a famosa Ripley, non terá ningún cameo nesta película. Finalmente, Ridley Scott dixo que os últimos oito minutos da historia de Prometheus conforman “un bo ADN para Alien“.

Prometheus estrearase en xuño de 2012, segundo a 20th Century Fox, e está protagonizada por Michael Fassbender e Charlize Theron.

Vía: Speakeasy (The Wall Street Journal)

En agosto deste ano, o director Ridley Scott confirmou os rumores que o situaban de novo no universo de Blade Runner. Tres meses despois, no The Wall Street Journal, o británico confirmou máis detalles entre os cales estaba que a nova película será unha secuela.

O proxecto está próximo a tomar os primeiros pasos despois de que Scott dixera que se atopa moi preto de atopar escritor para o guión. O produtor de Alcon Entertainment, Andrew Kosgrove, situou o comezo do rodaxe no ano 2013, deixando un lapso de 2 anos para que o director finalice o guión e comece a preprodución. Tanto o director como o produtor deixaron claro que Harrison Ford non participará neste proxecto así como ningún dos actores da primeira película.

Ridley Scott atópase actualmente inmerso en Prometheus, a precuela da película de terror Alien, cuxa estrea agárdase para o 2012.

Vía: TheWallStreetJournal.com

Crítica Eva. Que ves cando pechas os ollos?

Xa están aquí. Chegaron (outra vez) os da ESCAC. E é que cada vez van máis alá.

Por iso coido que é un traballo espectacular o que fixeron con este filme de ciencia ficción dende Escándalo Films. A idea inicial podería lembrar a algunha outra, como AI (Intelixencia Artificial), pero ten un aquel diferente. Dende logo non é tan ñoña.

A ambientación sumérxenos nun futuro quen sabe se moi lonxano ou non, no que os avances tecnolóxicos son evidentes pero, todo sigue igual. Non hai grandes construccións, nin coches voadores. É máis, os seus novos automóbiles móvense emitindo un son peculiar e non expulsan gases.

Tódolos detalles que vos poidades imaxinar están perfectamente coidados. É impresionante o proceso de configuración da personalidade dos androides; nada que envexar ás mellores producións e moito menos ás pantalliñas de Tom Cruise en Minority Report.

Brhüll en Eva

Os efectos especiais en xeral están moi logrados, por algo levaron o premio en Sitges. E xa non só visualmente. Na propia trama, a construción e programación dos robots é polo menos orixinal. Ó igual que a súa “desconexión”, que non é tal. Trátana como un proceso totalmente equiparable á morte, posto que ese mesmo robot xa non se poderá recuperar se un lle di “que ves cando pechas os ollos?”

Non deixa de ser un repaso ó estudo dos principios e filosofía da robótica. Que ocorre se creamos un robot libre. Humano. É un caso hipotético que axuda a desenrolar unha trama dramática, con triángulo amoroso incluído. E moi ben resolto. Descóbreste especulando, entre outras moitas cousas, que foi o que pasou hai 10 anos entre ese trio de personaxes, e de que relación é froito esa cativa espelida que serve de modelo para o novo robot que deseña Daniel Bhrüll.

robot Eva

Esa é outra. Se remata de funcionar á perfección é polo elenco. Destaca por encima de todo a  cativa,  Claudia Vega, e Daniel Bhrüll, como non. Repítese a parella de Celda 211, Alberto Ammann e Marta Etura. Pero sobre todo destacaría a Lluis Omar, que é un robot asistente sen moito peso na trama e á vez o clásico personaxe que aporta un toque humorístico, sen rematar en tópico.

E así, sen moito spoiler máis. Un drama de ciencia ficción moi recomendable.

poster eva


Críticos, cinéfilos, teóricos dos médios e da cultura levam décadas escrevendo sobre as profundas diferenças entre as narrativas ocidentais e orientais. A mediçom dos tempos, os códigos de expressividade e o simbolismo fam que muitas vezes o observador europeu nom perceba completamente a mensagem dumha obra japonesa, e reversa. Assim é necessária umha predisposiçom especial, um conhecimento da cultura japonesa e os seus símbolos, para entender por exemplo as longas pausas e o esquema binário em The Story of the Last Chrysanthemums (Zangiku monogatari, Kenji MIzoguchi 1939). Mas nem toda a interpretaçom simbólica nem a dialéctica das divergências narrativas entre culturas pode explicar os massivos, gigantes, gargantuescos e absolutamente impossíveis desde o ponto de vista anatómico peitos que portam todas e cada umha das protagonistas de High School of the Dead ( H.O.T.D.: Gakuen Mokushiroku, Daisuke Satō e Shōji Satō, 2010-presente) e que distrai de jeito inevitável dumha trama e duns personagens surpreendentemente interessantes para umha produçom shônen ecchi (publicaçons dirigidas a varons japoneses com um toque “erótico” desde o ponto de vista europeu, mas sem sexo explícito).

Se algo marca o aspecto visual de H.O.T.D. é o contraste entre o fanservice e o detalhado do gore.

Entendam o quero dizer tanto o manga como o anime apresenta-nos um cenário de brote zombie clássico que pronto evolui até níveis de Apocalipse mundial, e conta-nos a história dum grupo de estudantes de instituto japonês que se vem obrigados a sobreviver nas piores circunstâncias. O grupo é composto seguindo todas as normas da literatura shônen: Um lider relutante namorado desde a infância da coprotagonista, umha Yamato Nadeshiko experta na luta com katana, umha gênio intelectual caprichosa, um otaku das armas gordinho mas desenvolto, umha enfermeira adulta infantilizada e umha nena pequena com cadelinho. Pareceria que com esses alicerces típicos nom se pode construir umha grande narrativa, mas a oportunidade de revulsom e decontruçom que oferece o cenário zombie permite a Daisuke Satō -especialista todo seja dito em mangas sobre historias alternativas, recomendar especialmente Seito sobre um Japom dividido políticamente como as Coreias- desenhar personagens mais profundos que evoluem muito mais do aguardado. Evidentemente temos que aceitar as conveniências dumha história na que todos os protagonistas resultam ter cerca capacidade marcial -algumhas especialmente espectaculares- que lhes permite actuar com maior efectividade e taxa de supervivência que alguns comandos militares.

Muitas cenas som puro gorn e nem as”pantyshots” som sagradas para os zombies

Outra característica da H.O.T.D. é o intento de ter presente todo o feito até o momento com a temática. A enorme quantidade de homenagens a títulos do género deixa claro que os irmaos Satō som conhecedores do tema. Por citar só algumhas temos a apariçom de Shaun de Zombie Party (Shaun of the Dead. Edgar Wright 2004) tam apirolado coma sempre, as cabeças de famosos de El amanecer de los muertos (Dawn of Dead, George A. Romero 1979)alguns acordes musicais de 28DaysLater no primeiro capítulo anime, ou que grupo fique dividido em certa altura dum jeito exactamente igual que umha afamada cena do vídeojogo Resident Evil 2, berros de Double tap! por parte do otaku das armas que evidentemente viu Zombieland (idem, Ruben Feischer 2009), ou o obrigado capítulo num centro comercial voltando outra vez a Dawn of the Dead. Mas também sobressai em que por umha vez os protagonistas som conscientes de que estam no médio dumha apocalipse zombie, e param a pensar os seus movimentos, analisar os seus falhos e desenhar -em voz alta- estratégias inteligentes para sobreviverem. Todos estes bons complementam-se com umha mensagem de rebeldia fronte aos tabus da sociedade japonesa, com umhas personagens que reflexionam sobre como a fim da civilizaçom obrigou-nos a rachar com muitos convencionalismos da sua cultura. E nalguns casos levou-nos a abraçar os seus lados mais escuros.

O fanservice é duro, e vai por toneladas métricas de carne.

É por todos esses bons traços polos que o tema das enormes tetas racha com a experiência. Pola rede podedes topar a história de que o desenhador Shōji Satō trabalhava em produçons hentai e que os velhos vícios nunca se perdem. Também que os altos níveis de ecchi som a condiçom que muitos estudos obrigam aos criadores para financiarem apostas narrativas arriscadas -e os altos níveis de gore e introspeçom fam de HighSchool of the Dead umha peça difícil de vender massivamente-. Porem o absurdo da anatomia e o contrate entre as cenas violentas ou psicológicas coas posturas exageradas, anatomias extraterrestres -nom minto se digo que a protagonista mais talhada pode literalmente ficar comodamente dormida sobre os seus peitos- capítulos de “banho” e demais parafernalia do subgénero é mui chocante. Mina muito o realismo dumha série onde som analisados os pros e contras de todas e cada umha das armas atopadas e das estratégias desenvolvidas, que as protagonistas nunca levem nada mais cómodo que umhas médias de reixa com ligueiro, saia de tubo rachada e camisola de uniforme três talhas mais pequenas. O epitome desta dicotomia estética chega com um capítulo gratuíto O.V.A. que sem zombies de por médio -e sem nenhumha explicaçom real- situa os personagens numha ilha com praia para que se luzam em traje de banho e tenham tórridas cenas eróticas provocadas por umha oportuna intoxicaçom. Acho que a definiçom desta “física fantástica das tetas” pode-se resumir na afamada cena de “o rifle e as tetas” que podedes atopar aquí e que nom contem spoilers.

Se um esquece as anatomias impossíveis o estilo visual de H.O.T.D. é precioso e detalhista

Em resumo: com um nível de história alto e um gore mais que respeitável -que se suaviza um pouco nos capítulos intermédios onde os elementos ecchi ganham terreno até níveis um pouco molestos- Highschool of the Dead merece a pena como anime -e polo que puidem ler como série de manga- para os amantes do género.  Os níveis de violência, profundidade de história e personagens e cuidado no aspecto gráfico som altíssimos. A produçom animada rematou a sua primeira temporada há uns meses, e há promessas para umha segunda que segue bastante fielmente a história original. Fica nas suas maos decidirem se o apartado gráfico e as concessons eróticas ultrapassam o seu aguante.

Fer

George A. Romero
 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.