"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Bizarro category

Neste mundo hai un tipo de seres que escapan a todo tipo de catalogación. Seres estranos capaces de idear as máis estrafalarias, desmadradas e inverosímiles creacións. Ningún de nós é capaz de entender como son quenes de producilas e financialas, como fan para transmitir o interese necesario para que estes proxectos cheguen a materializarse, ou como conseguen que estas creacións sexan difundidas de maneira normal e absolutamente convencional, obviando por completo a súa xénese marciana. Non o sabemos, nin nos importa demasiado, porque gracias a estes seres temos… OS DVDESES DOS QUE SÓ PAGAS A CAIXA!!

Filme: Zarkorr! The Invader (Zarkorr. El Invasor, 1996)

Director: Aaron Osborne

Prezo: 0,99€

Cando un se achega a un caixón con películas amoreadas sexa no lugar que sexa e ve un prezo de 0,99€ a carón do logo de Filmax xa sabe que o que ten nas mans non vai ter desperdicio. Se a eso lle engadimos unhas letras maiusculas en tipografía cutre nas que podemos ler: «EL APOCALIPSIS HA LLEGADO”, pois xa podemos confirmar antes de ver nada que nos acabamos de atopar cunha xoia. Esto é o que acontece con Zarkorr, botemoslle un vistazo á sinopse: «Una civilización extraterrestre vigila la Tierra desde hace cientos de años. Ahora el planeta se encuentra en peligro por un gigante que lanza rayos láser por los ojos. Nada parece que pueda detener su avance. Sin embargo, los extraterrestres han designado a un joven como el único defensor posible de la Tierra. Y sólo cuenta con la ayuda de una pequeña chica en forma de holograma enviada por los protectores alienígenas.” Dálle xa ó play!!!!

Pois eso que a peli comeza e o primeiro que vemos son unha especie de montañas rochosas de cartón pedra das que se comezan a ver luces de cores saíndo de pequenos buracos, polo susto que se levan os operarios da construcción que andaban pola zona podería tratarse perfectamente dunha rave montada por David Guetta, pero non, trátase de Zarkorr. Esta é unha peli de bicho e o primeiro que sae é o bicho, os prólogos son para nenazas. A cámara sobrevoa unha vila feita con casiñas de xoguete e entramos nunha cociña que canta a plató a máis non poder. (NOTA: Señores productores de Zarkorr e cousas similares, nos EE.UU. existen milleiros de cociñas reais por todo o país nas que poder rodar 1 única secuencia, non é necesario usar un decorado cutre. E se o que están facendo é reutilizar un decorado de outra cousa pois poñan polo menos algún prato, algo de menaxe, algún electrodoméstico…, as cociñas da xente, incluídas as persoas que loitan contra seres extraterrestres, soen ter utensilios para comer) . Haberá quen pense que me estou a poñer moi tiquis miquis co tema da cociña, pero é que nesa cociña ten lugar o que sen dúbida é o mellor momento da película. Aparece unha adolescente en miniatura vestida con top e minisaia dicindo que é unha extraterrestre. A personaxe en si é totalmente irrelevante e intrascendente para o que pase pero ten a xentileza de explicarnos o que vamos ver na película. Está ben que apareza ó principio, se aparecera ó final o que estaríamos a ver sería unha peli de M. Night Shyamalan e para ver pelis deste tipo non merece a pena pagar os 0,99€ da caixa. O caso é que a secuencia en cuestión é tan gloriosa que mellor que comentar este filme é transcribir directamente unha das conversacións máis surrealistas do séptimo arte:

Read more… »

A Tarantino non lle chega con facer as súas películas descerebradas, senon que ademáis anima a outros a que fagan as súas tamén. A última víctima de Q é a estrela da serie B Larry Bishop.

O filme é bikeploitation. Un trío de moteiros alcumados The Gent, Pistolero e Comanche buscan á banda dos 666, encabezada por The Deuce e Billy Wings, para vengarse deles. O resto é sexo, drogas e sangue a esgalla ó vello estilo dos filmes de moteiros dos 60.

Que quen está nesta historia? Pois o propio Larry Bishop, Michael Madsen, Eric Balfour, Vinnie Jones, Leonor Varela, David Carradine, Dennis Hooper (ó que podedes ver neste anaco do filme) e Quentin Tarantino.

Nós só podemos dicir: Viva xploitation do que sexa! Vivan Tarantino e os seus amigos!

Vía Rotten Tomatoes

Explosión protéica!! Podían telo chamado así, con signos de admiración e todo, mais non, preferiron chamalo «francesinha». Para os non iniciados direi que a francesinha é un sandwich (si, si, un sandwich!) que se fai da seguinte maneira: unha rebanada de pan de molde, unha loncha de xamón de York, un filete de vitela, salchicha, chourizo e por riba de todo queixo fundido, ademáis a minha tamén levaba un ovo fritido no cumio e patacas fritidas. Todo regado cun prebe feito con tomate, cervexa e picante. Tardas entre uns 15 e 20 minutos en caer totalmente rendido do sopor que produce a súa dixestión.

A primeira desta viaxe foi nun sitio chamado Tupí, tamén preto do teatro Sá de Bandeira.

E despois da sesta máis cinema:

Mirror. Podía ter sido unha boa historia de pantasmas malaia, mais alóngase en exceso e pérdese po-lo caminho. Unha moza a piques de casar ten un accidente, fai unha ferida na cara que non cura e comeza a escoitar voces que non lle dan moi boas ideas, semella que todo é culpa dunha maldición familiar e do espello do seu cuarto.

Suspenso para a organización do Fantasporto que nos fixo ver os primeiros 20 minutos primeiro a imaxe, despois a voz, despois os subtítulos en inglés e por último os subtítulos en portugués… Todo desincronizado. Para tolear.

Dark Corners. Unha muller sometida a un tratamento de fertilidade é asaltada por pesadelos nos que ve a outra muller moi semellante a ela que vive nun mundo oscuro e cheo de perigos. Sonho e realidade mistúranse durante toda a cinta, mais o que semellaba unha boa idea ensaríllase de tal maneira e pasan tantas cousas irrelevantes que ó final todos celebramos que rematara. Inda por riba a pretendida moralexa do filme non ten sentido ningún.

Cannibal, The Musical. Hai títulos nun festival que sabes que van ser un éxito seguro. O deste filme vén da suma Trey Parker + Troma + musical. Un mineiro namorado da sua égua é acusado de canibalismo e de matar ós seus companheiros no caminho de Utah a Colorado. Unha xornalista convencida da súa inocencia intentará axudalo. Un viaxe fascinante através do corazón dos EUA adobiado con cancións, pelexas con trampeiros e bondadosos nativos americanos samurai. Sangue, cancións e moito moito humor. Quen precisa de máis?

Déixovos, que vou ver o río.

Estou de vacacións, así que durmo ata tarde. Paseo, recollo as entradas do día seguinte e vou comer. Hoxe toca carne, Entrecosto con patacas fritidas nun local xusto enfronte do cine Sá de Bandeira. Rico, boa cantidade e bo prezo. Xa lle empezo a coller o xeito a esta comida.

Natural city. Pesadísimo filme de ciencia ficción e romanticismo. A finais do século XXI os robots son idénticos ós humanos e reproducen os seus sentimentos e actitudes á perfección. O problema é que tenhen caducidade e unha curta vida. Un policia de moral laxa namora dun destes robots e fará todo o posíbel para que a súa namorada non morra. Por outro lado unos cyborgs militares descontrolados atacan un banco de ADN non se sabe con que fin.

Un filme con boas doses de ciencia ficción, acción e sangue e romanticismo, mais falla no ritmo e nalgunha cousa máis e ó final faise pesada de máis. Unha outra oportunidade do cinema coreano perdida. (Tamén penso que o filme é moi do gusto e do estilo que se fai por esas terras)

Hell’s Ground. Gore pakistaní. Como vos quedou o corpo? Pois si, alí estaban os produtores do primeiro filme gore de Pakistán. Agardan que sexa o principio dalgo e só o final do bo gusto no país. Unha moi decente historia de adolescentes que minten na casa para ir ver un concerto. Alugan unha camioneta e polo caminho atopan campensinos zombis, un ermitanho vampiro e un asasino con burka e un esmagacabezas. Sangue, malas ideas e conversas de manual. Ó final non fai outra cousa que trasladar paso a paso as características do american gothic a Pakistán cun par de actualizacións. Para a próxima agardamos verdadeiro pakistan gothic (ou algo peor)

Mother of Tears. Final da triloxía do mestre Darío Argento ca súa filla, Asia Argento, como protagonista. Non vos vou mentir. A Argento foiselle a cabeza ou no se toma en serio a si mismo. O filme é un continuo despropósito, un detrás do outro, e ó final os protagonistas rin cunha sonora gargallada. Sen dúbida algunha rin do público.

A historia: Fóra dun cemiterio atopan uns restos pagáns que ó ser manipulados espertan á Nai das Bágoas, a derradeira de tres poderosísimas bruxas (as outras dúas morreron nos dous anteriores filmes, of course) que convoca a tódalas bruxas do mundo para destruir Roma.

Para moi moi fans de Argento ou para botar unhas boas risas. O mellor, o mono.

Antes disto puidemos ver dúas curtas moi distintas entre elas. A primeira (en estrea europea co director recén chegado do Canadá), Peekers, unha inquietante historia de ladróns de corpos; e a segunda, Found Objects, un surrealista conto mudo (mais con son) no que non se sabe moi ben o que está a pasar. A ambientación, os decorados, os efectos, os actores, todo, está moi coidado.

E para finalizar dous apuntamentos:

A Galiza máis cultural segue invadindo Porto, desta volta tócalle o turno ó Play-Doc de Tui, que ten a cidade invadida de cartaces e un día destes fan a presentación na Fnac.

O outro é un apuntamento deportivo. Onte tivo lugar o derby, Sporting – Benfica. Resultado final 1 – 1, o Benfica saiu ganhador.

Para celebrar como se merece, e por primeira vez a tempo neste bló, o Dí­a do Traxe de Gorila faremos un repaso á maior saga de xente disfrazada de mono da historia do cinema, O Planeta dos Simios e outros subprodutos relacionados.

Para empezar po-lo principio diremos que o filme O planeta dos simios, ó igual que Sin tetas no hay paraiso, está baseado nunha novela. Neste caso a novela de 1963 é obra do escritor francés Pierre Boulle, tamén autor do libro A ponte sobre o rí­o Kwai, no que se baseou o filme homónimo.

Para que non vos fagades un lí­o podedes seguir esta liña temporal.

O planeta dos simios (1968)

O argumento é máis que coñecido: Charlton Heston é un astronauta que xunto con outros astronautas viaxan nunha nave que se perde no espazo chegando a un planeta onde os simios son a raza dominante e os humanos uns meros escravos. Charlton Heston é capturado e engaiolado e deberá fuxir dalí loitando contra os prexuizos da sociedade simia.

O filme fundador da maior saga de xente vestida de gorila é un filme de ciencia ficción en toda regla e así o demostra o final, unha das escenas máis famosas de Charlton Heston. A viaxe non foi no espazo mais no tempo, o lugar no que están é a Terra da que partiron mais no ano 3978.

Primeiramente o filme é unha plataforma para ensinarnos a Charlton Heston seminú e despois para tratar un sinfín de temas tanto filosóficos como morais. O dito, pura ciencia ficción da boa.

Regreso ó planeta dos simios (1970)

O segundo filme da saga sucede a continuación do primeiro, mais seguindo a historia de personaxes distintas. Un novo astronauta aterra no planeta, vén en busca dos astronautas perdidos. A historia repítese e ten que fuxir axudado polos mesmos que axudaron a Charlton Heston na primeira e así marcha á Zona Prohibida en busca deste. Nesta Zona Prohibida o que atopa é unha sociedade de mutantes de pel traslúcida e con poderes psíquicos que viven nos restos subterraneos da civilización post-holocausto (metro e outras ruinas de Nova York). Alí adoran a un misil nuclear co que deducimos que os mutantes son os herdeiros dos «pajeros», pois de todos é coñecida a súa afección po-lo nuclear e os fungos radiactivos. Ó final aparecen os simios soldados e tamén Charlton Heston e a festa está montada.

En definitiva Regreso ó planeta dos simios é unha secuela en toda regla: conta practicamente o mesmo que a primeira, con menos orzamento mais intenta parecer moito máis, e ten a metade de chicha. E gustamos diso, non si?

Fuxida do planeta dos simios (1971)

Como era de esperar, os filmes de señores disfrazados de gorila (e outros simios) son todo un éxito, así que hai que seguir facendo películas, e desta volta proban algo novo. Cunha bomba nuclear polo medio o anterior filme non podía ter rematado doutra maneira que non fora a destrucción do planeta, e así este terceiro filme conta de como os simios que axudaron ós dous astronautas nas anteriores entregas e a estas alturas convertidos en protagonistas da saga chegan aproximadamente 2000 anos antes do seu tempo montados na nave da primeira parte. Así que temos o argumento das dúas anteriores pero do revés. Nun primeiro momento a xente trataos ben e eles intentan encaixar na sociedade humana (gorileo a gogó), mais unha vez que se revela que no futuro os simios gobernarán por riba dos humanos as cousas cambian e queren acabar con eles. Pero, como nas primeiras, entre tanto mal sempre hai alguén disposto a axudar e consiguen que o seu bebé sobreviva á persecución. A continuidade espazo-temporal está salvada.

Que é incríbel ademáis de inexplicábel que vaian na nave averiada? Si, claro, que esperabades? A saga está chea de inconsistencias tanto científicas coma de guión dende a primeira entrega. Mais non me digades que non é bonito ver bicarse a dous señores disfrazados de simio. E inda máis inspirador, ver a dous señores disfrazados de simio intentando parecer señores nun guateque. Demencial!

A rebelión dos simios (1972)

Isto xa non hai quen o pare! A saga é todo un éxito e imos a filme por ano! Unha vez máis o filme continúa a historia do anterior uns vinte anos despois. Unha estraña plaga acabou con tóda-las mascotas e agora o que se leva é ter simios na casa. O fillo supervivinte é descuberto polo mismísimo presidente dos EUA e perseguido. O noso protagonista non pode ficar indiferente ante o trato recibido po-los seus conxéneres e organiza unha revolta. Os simios inda non evolucionados érguense contra a humanidade levando ó caos e a destrucción alí por onde pasan. Ó final o simio arrepíntese de ter escomezado a revolta e berra po-la convivencia pacífica entre os restos queimados da cidade.

Unha nova reviravolta nos plantexamentos da saga con relación as razas. Na primeira están os simios por riba(gorilas, chimpancés e orangutáns) e os humanos por baixo; na segunda os simios por riba, os humanos por baixo e os mutantes, os diferentes; na terceira están os humanos por riba e os simios os raros (despois o perigo) e na cuarta están os humanos por riba e os monos moi por debaixo. Non dubidedes que hai lecturas e explicacións varias para todos estes argumentos.

A conquista do planeta dos simios (1973)

E chegamos ó quinto e derradeiro filme da saga. Antes de nada explicar un dato que pode levar a confusión provocado po-los XENIAIS! tradutores de títulos de películas españois. O cuarto filme no orixinal chámase Conquest of the Planet of the Apes e traducírono por A rebelión dos simios; e a quinta é Battle for the Planet of the Apes e traducírono por A conquista do planeta dos simios. Moi hábiles, si señor.

O mono listo da anterior é agora o líder dos simios e para que a cousa non se lle vaia das mans ten ós humanos esclavizados (interesante maneira de conseguir a convivencia pacífica). Mais non todo é idílico e tanto de parte dos humanos como de parte dos simios hai disidentes que buscan desestabiliza-lo sistema. Por primeira vez na saga un filme remata ben e a convivencia entre simios e humanos faise posíbel.

É hora de ir rematando a saga. Os principais valores da mesma desapareceron: a ciencia ficción brilla pola súa ausencia, así como os subtextos e o espectacular maquillaxe substituiuse por máscaras de goma.

O planeta dos simios (1974)

Rematan os filmes, mais non a saga. Esa historia e todos eses traxes de simio hai que aproveitalos dalgún xeito, e que mellor maneira que unha serie. A serie consta dunha única tempada de catorce capítulos autoconclusivos protagonizados por dous humanos e un simio que loitan no ano 3085 contra a tiranía dos simios que dominan o planeta.

Cunha calidade máis que aceptábel a serie non se diferencia demasiado doutras semellantes da mesma época. Tres fuxitivos viven eternamente no camiño e loitando ó límite, mais ó final do capítulo sálvanse.

Regreso ó planeta dos simios (1975)

E non hai saga que se prece que non teña a súa serie de animación. Así Oplaneta dos simios ten a súa serie dunha tempada de trece capítulos para que os máis pequenos da casa podan disfrutar coma monos (pero outra vez veremos que os debuxos animados non son sempre para nenos)

Aquí non hai xente disfrazada porque son debuxos, mais non podiamos deixar esquecida esta pequena xoia dos ’70.

Ó contrario que a serie de imaxe real os capítulos non son autoconclusivos e contan unha historia que van desenvolvendo pouco a pouco. Ademáis disque esta serie é máis fiel á novela de Boulle xa que conta unha historia semellante á dos dous primeiros filmes inda que sucede despois de Regreso ó planeta dos simios. Tres novos astronautas chegan ó planeta. A muller é capturada po-los mutantes e os seus compañeiros intentarán liberala mentres axudan ós humanos a loitar contra o exército simio.

A serie ten unha animación bastante pobre e como nota distinta dos filmes os simios posuen unha tecnoloxía moito maior, con vehículos motorizados, radio, televisión e elevados edificios.

Saru No Gundan / Time of the apes (1974, 1987)

E chega a hora do bizarro e da apesplotation. E como non podía ser doutra maneira chega dende oriente, máis concretamente dende Xapón.

En 1974, ó mesmo tempo que a serie estadounidense, estréase Saru No Gundan (O exército dos monos), unha serie de 26 episodios nos que coñeceremos a historia dunha científica que xunto a dous nenos é accidentalmente transportada por culpa dun experimento crioxénico a un futuro no que os simios dominan o planeta (sóavos de algo?)

En 1987 (sabe Deus por que) saiu un telefilme co mesmo título e feito na súa totalidade en forma de colado con anacos da serie. Reciclaxe xaponesa a todo filispín!

Eso que vedes aí arriba co título en marelo é a carátula da banda sonora, composta por 56 pistas que misturan de todo: pop xaponés da época, ruidiños incidentais, berros militares, música estilo spaghetti western, cancións cantadas por nenos, orquestras robóticas e toda o que se vos poda ocorrer.

Aquí podedes ler o resumo dos catro primeiros capítulos feitos por un machiño que os visionou sen subtítulos.

Homes de ollos rasgados disfrazados de gorilas disfrazados con gabáns e de militares, non se pode pedir máis.

Planete of the Erotic Ape / World of the Erotic Ape / Babes in Kongland (2002)

E chegamos á parte máis quente. A unha parodia soft-core do Planeta dos simios. O argumento é o que segue: Un mad doctor/técnico de televisión inventa un aparello co que sintonizar canles eróticas de planetas lonxanos, mais cando o proba é transportado a un planeta lonxano (ou iso cre el) domina por mulleres no que os homes foron enviados á Zona Prohibida (o lugar onde os homes aman a outros homes e pasan o seu tempo libre escoitando vellas canción de Judy Garland) e os gorilas son os seus escravos sexuais. O doutor é capturado por unha tribo que perdeu ó seu gorila escravo (a.k.a simio erótico) e danlle un ultimátum para atopalo ou perderá a súa hombría nun bizarro ritual.

O que a saga nunca non amosou! Homes vestidos de gorila a foder con mulleres! (en tóda-las posturas)

Play-mate of the Apes (2002)

Os guionistas de soft-core son do máis surrealista que hai (sempre acompañados po-los orzamentos máis baixos) Tres astronautas de boa raza caen nun planeta gobernado por simios (a ninguén lle soa?) e a partir de aí todo tocarse entre elas e ós gorilas.

Non conseguín ningunha imaxe, pero disque os disfraces de gorila son do peor visto nun filme.

E ata aquí chega o repaso á saga do Planeta dos simios e os seus subprodutos.

Feliz día do traxe de gorila e a disfrutar!

ifrit

«Pasou o día pasou a romería», como dí miña nai. Aínda que pasara o Día do Traxe de Gorila non quería deixar pasar esta data tan sinalada para facer a miña pequena aportación do mundo gorilesco e cinéfago, pero coma sempre, o tempo é unha amante moi caprichosa.

Pois a miña referencia ó traxe de gorila é unha breve aparición no filme Octopussy onde Roger Moore, coma James Bond, escóndese nun traxe de gorila no tren do circo, logo de espiar ós malos de turno e que o impresionante Gobinda (Kabir Bedi) atravesa cun sabre ó intuir algo.

Ese é o meu graniño de area para este gran día. James Bond coma gorila.

Diefer K’san

Você locaria um filme que se chama Alucinações Sexuais de um Macaco?

a) Não, claro que não. Eu sou retardado?

b) Sim, eu tenho bom gosto e comigo não tem frescuras.

Se você respondeu letra “a”, só tenho uma coisa a dizer: Cada macaco no seu galho! Agora, se você é da letra “b”, está no blog certo! Sinta-se em casa! E não me venha com bolodórios!

 

Reza a lenda que o ator que se veste de macaco no clássico Alucinações Sexuais de um Macaco é o anão Chumbinho. Eu acho que não. Tenho a impressão de ter lido o nome do dito cujo em algum livro ou revista… Mas não me lembro onde!

 

Anão Chumbinho, ator e sex symbol da fase explícita da Boca do Lixo, protagonizou, entre outros clássicos geniais daquela época, o Fuk Fuk à Brasileira, na qual, entre muitas das reviravoltas presentes no enredo, consegue fugir de um ataque sodomístico (existe essa palavra?) escapando por uma privada do banheiro! No vai-e-vem dos esgotos, executa uma formidável aventura sanitária. Mas isso é assunto pra outro dia…

 

Alucinações Sexuais de um Macaco conta a história de uma mulher que trabalha em um set de filmagens de filmes pornôs. De tão tedioso que é o ofício, começa a ter sonhos eróticos com um macaco, a partir do momento que ela encontra uma roupa simiesca no seu quarto. Logo, o macaco safado entra no ritmo da putaria.

 

Alucinações Sexuais de um Macaco é um filme, obviamente, de pouquíssimo orçamento, com poucos cenários e elenco um tanto quanto feio (mas é claro!). Utiliza-se daquela velha fórmula de «reciclar» cenas de sexo de outros filmes da Boca do Lixo, entre as quais o Ninfetas do Sexo Ardente, do diretor Fauzi Mansur, no qual anão Chumbinho se diverte em uma festa ao Deus Baco, dentro de um cinema.

 

 

Nota-se em umas das cenas do Alucinações Sexuais de um Macaco, algo impossível de se fazer nos dias de hoje, politicamente corretos… Um homem está no seu quarto a descansar, até que adentra, no seu cômodo, uma “mulher”. Após o Z

é Mané dar uma de porteiro, entrando pela “porta dos fundos” da «moça» (se é que vocês me entendem…), ele descobre a triste realidade: “ela” não é “ela”, «ela» é “ele”! A casa caiu!

As confusões sexuais são uma constante nos filmes de sexo explícito da Boca do Lixo, contrabalanceando a «pegadinha» no espectador ao mesmo tempo em que reclama por uma sexualidade não reprimida, destituída de pudores. Aliás, ressalto eu que cena semelhante pode ser vista também no filme Sexo Erótico na Ilha do Gavião. Inclusive com a mesma «atriz». Olhe a reação do cara.

Alucinações Sexuais de um Macaco é um formidável filme da época mais marcante do sexo explícito na Boca do Lixo. Hoje em dia, o pornô nacional é em todo uma merda. Nada se igual à década de 80. É um sexo solto, sincero, desinibido, sem timidez e sem preconceitos. O povo se via nos cinemas. Cinema do povo, pelo povo e para o povo.

 

São os anos 80, meu amigo…

 

Escrito de Yúri Koch, autor do bló Obscuridades da 7ª arte.

Celebrando o Día Mundial do Traxe de Gorila!

«Nunca é tarde se o gorileo é bo», ese podía ser un dos lemas de CINEMA FRIKI, ese bló onde as cousas van máis despacio que en palacio.

O 31 de xaneiro gran parte da burroesfera celebraba o Día do traxe de gorila, unha das celebracións fundacionais de Bizácoras.

Durante este día (o ano pasado foi unha semana enteira) os blós máis subculturais que te podas botar á cara gaban as marabillas da xente vestida de gorila e dos gorila en xeral, xa sexa en banda deseñada, filmes, libros, cancións ou o que sexa.

A orixe de todo este alegre sinsentido é unha banda deseñada de Don Martín que podedes recordar aquí.

E xa sabedes: «los brazos hacia arriba, los brazos hacia abajo… como los gorilas! uh, uh, uh!!»

Grind House

Aquí chega o último de Tarantino e Rodríguez. Alucinante. Estes dous saben o que nos gusta. E revivindo a Kurt Russell no seu mellor momento! Non ten desperdicio (ou tamén podemo dicir que é todo desperdicios) Para mostra un xenial trailer.
Pero o que realmente sabe cousas de Grind House é uruloki, mirade aquí e máis aquí.

A estrea no EUA será o 6 de abril do 2007.


As cousas de palacio van despacio, e as de CINEMA FRIKI máis. Dende o mércores pasado vense celebrando en Bizácoras (o directorio máis bizarro da burroesfera) a Semana Internacional do Traxe de Gorila, dedicada o enaltecemento da xente vestida de gorila, ós gorilas mesmos e ó gorileo en xeral.

Dende CINEMA FRIKI faremos unha excepción á nosa programación habitual, como xa o fixemos durante Cineuropa, e intentaremos contribuir a esta gorilización facendo un repaso da saga de O planeta dos simios (Retorno ó planeta dos simios, Fuxida do planeta dos simios, A rebelión dos simios, A conquista do planeta dos simios e O planeta dos simios de Tim Burton), a maior saga de xente disfrazada de gorilas da historia.
Ademáis faremos unha análise do xogo de ordenador Gorillas, gran inicio gorileiro da maioría dos integrantes desta bitácora.

Agardamos que disfruten.

FELIZ SEMANA DO TRAXE DE GORILA!

Destruindo un mito.

Os lindes entre o frikismo extremo e o bizarro son moi difusos.
Para mostra este botón que traemos hoxe. ¿Debería ter un fan de Spiderman estes exemplares na súa colección? ou po-la contra ¿son máis propias de amigos do grotesco e casposo?

A primeira é a versión xaponesa de Spiderman. Onde o personaxe foi totalmente adaptado ós gustos e maneiras xaponesas, adoptando tóda-las características do sentai (series de xentes con estranos traxes que loita contra monstros de tódo-los tipos para finalmente loitar contra o xefe, e así en tódo-los capítulos). Nesta perversión do personaxe da Marvel a historia de Peter Parker foi cambiada, Spiderman (Supadaiman) utiliza todo tipo de inxenios mecánicos, así como vehículos personalizados e ata ten un robot xigante (!) Converténdose na primeira serie na que o protagonista chama a un robot xigante para axudarlle na loita final e característica imprescindible do xénero sentai daquela en diante.
O Spiderman xaponés é un producto indescriptíbel do que po-lo menos hai que ter noticia. Para máis información visitade esta páxina.

Se o Spiderman xaponés vos pareceu flipante agarrádevos ben á cadeira. A segunda perversión é nada máis e nada menos que 3 Dev Adam (O Capitán America e O Santo (o loitador mexicano) vs. Spiderman) Un disparatado filme turco no que Spiderman é un villano e unha inédita parella de heroes vense envoltos nunha trama chea de mafiosos e pelexas ó máis puro estilo BANG-BOUM-BADABAM! da serie de TV de Batman.
Podedes ler os comentarios dun intrépido investigador que visionou a película sen ter a máis mínima idea de turco e nos describe o brillante argumento así como os avanzadas técnicas visuais, de vestiario, etc.

 

About Author

CINEMA FRIKI é un blogue de novas e de opinión sobre o cinema que máis nos gusta. Aventuras, acción, fantástico, ciencia ficción, terror, medo, ultraviolencia, de chineses, HK, anime, serie B, serie Z, clásicos, series e moito máis teñen sitio neste recuncho da internet que levamos facendo interrumpidamente dende 2005. CINEMA FRIKI fai parte da rede de blogues Vencello.