"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

CríticasArchives for category

April Fool’s Day (Inocentada sangrienta, Fred Walton, 1986) é un slasher xuvenil canónico. Este título menor, que rara vez aparece entre os máis representativos do xénero, contén todos os ingredientes dun filme de terror dos ’80 e, se cadra, mellor utilizados que na maioría dos seus contemporáneos.

Para celebrar o último ano de universidade unha rapaza invita a oito amigos que non se coñecen todos entre eles a un festa nunha mansión nunha illa, propiedade da súa familia. A festa coincide co 1 de abril e xa no ferry as bromas que se gastan os uns ós outros cóbranse unha vida inocente. Unha vez xa na mansión intentarán sobrepoñerse ao accidente e seguir coa celebración, mais as bromas seguen cada vez con tons máis macabros e desenterrando o escuro pasado de cada un.

Grupo de mozos e mozas despreocupados, illa, mansión, bromas macabras, escuros pasados, desconfianza, malas decisións, mortes pouco explícitas e moito humor son os vímbios desta Inocentada sangrienta que, a pesar de todas as boas consideracións que podamos facer agora, non supuxo nada para o grupo de actores e o director, descoñecidos todos e que así quedaron.


ifrit

Crítica a “O verán de Kikujiro”

Moitísimas películas pasan desapercibidas, moitísimos filmes pasan detrás noso e non viramos nin sequera a cabeza para velos e deste xeito cando visualizo obras como “O verán de Kikujiro” alégrome profundamente de ver que hai filmes que non son o mesmo, e agradécese.

“O verán de Kikujiro” é unha comedia xaponesa de 1999 que narra a historia dun pequeno neno que vive coa súa avoa, mais cando chega o verán todos os seus amigos marchan de vacacións e froito deste aburrimento decide ir en busca da súa nai que non coñece. Pero unha amiga da avoa observa este movemento polo que abriga ao seu marido acompañar ao rapaz. Deste xeito embárcanse nun viaxe con apenas diñeiro e unha foto da nai coa dirección.

Takeshi Kitano é director e actor protagonista desta obra o cal distribúe de forma maxistral o filme por capítulos como se un libro se tratase facendo fincapé nas accións máis irreverentes da aventura. Precisamente aquí é onde destaca esta película, porque lonxe do seu lento inicio atopamos todo unha serie de situacións extravagantes que como mínimo nos fará sorrír e como máximo lóxico afondarnos en gargalladas.

Gran parte de culpa tena a predisposición das cámaras, que nas imaxes máis cómicas manten a escena uns segundos profundizando no espectador.

A selección de actores tampouco diminúe a calidade, xa que temos visto a Kitano en filmes bastante máis serios, mais desta volta observaremos un personaxe totalmente diferente e aínda que os protagonistas estén serios en practiacamente a totalidade do filme, transmiten unha empatía asombrosa co que ve a película. Porque a tenrura aínda que pareza ausente está presente, a amizade entre persoas tan diferentes e dispares aparece e unha vez que remata este filme sentímonos como se un cadro vangardista estivesemos vendo, aparecen detalles camuflados na ironía e na comicidade. Debo mencionar que gran parte de culpa deste contraste entre comicidade e tristeza ben dada pola banda sonora, que aínda que por momentos sexa un chisco monótona, fáinos sentir como se foramos o propio neno.

Pero funme polos ramallos e non falei da calidade dos actores, porque non só Takeshi é digno de mención, xa que o actor que representa a Masao (o neno) é expléndido, transmitíndonos pena por momentos e tenrura pola presunta inocencia do rapaz. E co resto de actores tanto do mesmo, porque unha vez que vexades o filme (e debedes) saberedes que cada personaxe ten unha personalidade moi remarcada o que fai que a esaxeración facilite a saída das risas.

Un filme de culto que a moitos non gustará polo seu plantexamento, polo que arrisca e porque é como se fose unha poesía do cine, transmite añoranza, felicidade, pena,tristeza, violencia,amor… si, certo é que hai controriedade nas palabras, pero así é ” O verán de Kikujiro” unha luz no cine cómico con momentos que vos aseguro que recordaredes durante moito, moito tempo.

E con esta pequena crítica/recomendación preséntome en Cinema Friki, porque máis vale comezar con bo pé e con boas películas, que para criticar as malas sobra tempo.

http://www.youtube.com/watch?v=rgRdBOotk7o

Crítica de Lake Mungo. Védea e despois falamos

Lake Mungo (Joel Anderson, 2008) é un deses filmes dos que é mellor non saber nada de antemán, achegarse a eles virxe e coa mente aberta a sorprenderse. Por iso vos invito a velo antes de seguir lendo e despois xa volveredes por aquí a queixarvos.

Eu descubrino nunha publicidade do programa do FrightFest, que se celebra en Londres, e pouco máis sabía del. A sinopse é do máis sinxelo: Unha rapaza morre afogada e o documental conta como a súa familia grava en vídeo os recordos da súa vida e como pasa o tempo sen ela.

Agora que xa o víchedes podemos comentar algunha cousa máis. Lake Mungo é un filme de terror en forma de falso documental con numerosas escenas gravadas en vídeo caseiro, na liña da máis coñecida The Last Exorcism (El último exorcismo, Daniel Stamm, 2010). Nun filme calquera sabemos que todo o que vemos é mentira, que na escena máis solitaria ou fantástica hai unha chea de xente fóra de cadro. Pero inda hai un grupo de xente máis arriscada, os que intentan colar como verdadeiro algo que sabemos que é dobremente falso, e inda máis se inclue fenómenos paranormais. E consígueno. Non que nos creamos as cousas, pero si que permanezamos atentos e pegados ás pantallas seguindo a historia que nos contan, que nos revolvamos incómodos no sofá. ‘Suspension of disbelief’, disque lle chaman os anglosaxóns.

Os actores, a música e a ambientación son os ingredientes que fan que o corazón se nos encolla no peito, pero o que fai que esta sensación dure ata o final é a fidelidade de Joel Anderson ao formato escollido. Para o bo e o malo. Como o matrimonio.

Seguiremos agardando un novo filme deste prometedor director, pois este é o seu primeiro e último filme (do que tamén é guionista). Ata entón toca peneirar a filmografía do novo (e vello) cinema de terrór australiano e as páxinas dos programas dos festivais.

ifrit

Tamén podedes ler a miña crítica/opinión de The Last Exorcism en Galiciaé.

Neste mundo hai un tipo de seres que escapan a todo tipo de catalogación. Seres estranos capaces de idear as máis estrafalarias, desmadradas e inverosímiles creacións. Ningún de nós é capaz de entender como son quenes de producilas e financialas, como fan para transmitir o interese necesario para que estes proxectos cheguen a materializarse, ou como conseguen que estas creacións sexan difundidas de maneira normal e absolutamente convencional, obviando por completo a súa xénese marciana. Non o sabemos, nin nos importa demasiado, porque gracias a estes seres temos… OS DVDESES DOS QUE SÓ PAGAS A CAIXA!!

Filme: Zarkorr! The Invader (Zarkorr. El Invasor, 1996)

Director: Aaron Osborne

Prezo: 0,99€

Cando un se achega a un caixón con películas amoreadas sexa no lugar que sexa e ve un prezo de 0,99€ a carón do logo de Filmax xa sabe que o que ten nas mans non vai ter desperdicio. Se a eso lle engadimos unhas letras maiusculas en tipografía cutre nas que podemos ler: “EL APOCALIPSIS HA LLEGADO”, pois xa podemos confirmar antes de ver nada que nos acabamos de atopar cunha xoia. Esto é o que acontece con Zarkorr, botemoslle un vistazo á sinopse: “Una civilización extraterrestre vigila la Tierra desde hace cientos de años. Ahora el planeta se encuentra en peligro por un gigante que lanza rayos láser por los ojos. Nada parece que pueda detener su avance. Sin embargo, los extraterrestres han designado a un joven como el único defensor posible de la Tierra. Y sólo cuenta con la ayuda de una pequeña chica en forma de holograma enviada por los protectores alienígenas.” Dálle xa ó play!!!!

Pois eso que a peli comeza e o primeiro que vemos son unha especie de montañas rochosas de cartón pedra das que se comezan a ver luces de cores saíndo de pequenos buracos, polo susto que se levan os operarios da construcción que andaban pola zona podería tratarse perfectamente dunha rave montada por David Guetta, pero non, trátase de Zarkorr. Esta é unha peli de bicho e o primeiro que sae é o bicho, os prólogos son para nenazas. A cámara sobrevoa unha vila feita con casiñas de xoguete e entramos nunha cociña que canta a plató a máis non poder. (NOTA: Señores productores de Zarkorr e cousas similares, nos EE.UU. existen milleiros de cociñas reais por todo o país nas que poder rodar 1 única secuencia, non é necesario usar un decorado cutre. E se o que están facendo é reutilizar un decorado de outra cousa pois poñan polo menos algún prato, algo de menaxe, algún electrodoméstico…, as cociñas da xente, incluídas as persoas que loitan contra seres extraterrestres, soen ter utensilios para comer) . Haberá quen pense que me estou a poñer moi tiquis miquis co tema da cociña, pero é que nesa cociña ten lugar o que sen dúbida é o mellor momento da película. Aparece unha adolescente en miniatura vestida con top e minisaia dicindo que é unha extraterrestre. A personaxe en si é totalmente irrelevante e intrascendente para o que pase pero ten a xentileza de explicarnos o que vamos ver na película. Está ben que apareza ó principio, se aparecera ó final o que estaríamos a ver sería unha peli de M. Night Shyamalan e para ver pelis deste tipo non merece a pena pagar os 0,99€ da caixa. O caso é que a secuencia en cuestión é tan gloriosa que mellor que comentar este filme é transcribir directamente unha das conversacións máis surrealistas do séptimo arte:

Read more… »

É dificil para min agora mesmo escribir sobre este filme. Agora mesmo estou entre alegre, abraiado e triste. Comecemos pola sinopse: Drive é unha película sobre un especialista de Hollywood que durante as noites exerce de conductor en determinados roubos. En palabras do protagonista: “Se eu conduzo para ti, dame un lugar e unha hora. Eu douche unha ventá de cinco minutos, se algo pasa durante eses cinco minutos eu estou contigo pase o que pase. Se pasa fóra desa marxe, estás só. Eu non levo un arma: eu conduzo“. Con este monólogo do noso protagonista comeza Drive.

A secuencia que abre a película é absolutamente demencial. Un atraco, policías, un helicóptero da policía, catro derrapes, fuxida ‘in extremis’ e títulos de créditos. Neste punto xa te podes deixar levar porque non te despegarás na hora e media que resta de película. A trama, a pesar de que pode parecer moi próxima a películas do estilo To Fast To Furious, está tratada dunha forma moi delicada. Evidentemente, non pode faltar a trama amorosa na película, aínda que (e non digo máis para non spoilear), nesta ocasión non se rixe ás normas ás que estamos acostumados no cine de persecucións. En canto a actores, Ryan Gosling, ao que só coñecía de Crazy, Stupid, Love, sorprendeume moi gratamente encarnando a este heroe (?) cuxo nome non chegamos a coñecer. Un home inexpresivo, tímido, que ten un lado absolutamente escuro e tenebroso. De onde saíu? Por que fai o que fai? Son preguntas que non chegamos a coñecer, ao igual que apenas chegamos a coñecer nada do protagonista.

Deixoume sen palabras a elegancia do director Nicolas Winding Refn ao empregar o silencio e o oído subxectivo de cada personaxe nalgúns momentos da película. Algunhas secuencias rozan a máis pura beleza grazas a que, ironicamente, se nos priva de parte da escea. Igual que o son, o uso que fai dos planos slow-motion e os xogos coas sombras son para quitarse o sombreiro. Por outra banda, e como parte negativa, os efectos especiais parecéronme ás veces excesivamente cutres e mal logrados, así coma algúns planos detalles que me parecen innecesarios e desagradables.

Drive é unha película absolutamente recomendable se queredes gozar de persecucións, tiros e ostias respaldados cunha trama máis que decente. Coma bonus, dicir que a banda sonora escollida, maiormente música electrónica, dalle un ambiente irrepetible que deixa moi bo sabor de boca.

Crítica Eva. Que ves cando pechas os ollos?

Xa están aquí. Chegaron (outra vez) os da ESCAC. E é que cada vez van máis alá.

Por iso coido que é un traballo espectacular o que fixeron con este filme de ciencia ficción dende Escándalo Films. A idea inicial podería lembrar a algunha outra, como AI (Intelixencia Artificial), pero ten un aquel diferente. Dende logo non é tan ñoña.

A ambientación sumérxenos nun futuro quen sabe se moi lonxano ou non, no que os avances tecnolóxicos son evidentes pero, todo sigue igual. Non hai grandes construccións, nin coches voadores. É máis, os seus novos automóbiles móvense emitindo un son peculiar e non expulsan gases.

Tódolos detalles que vos poidades imaxinar están perfectamente coidados. É impresionante o proceso de configuración da personalidade dos androides; nada que envexar ás mellores producións e moito menos ás pantalliñas de Tom Cruise en Minority Report.

Brhüll en Eva

Os efectos especiais en xeral están moi logrados, por algo levaron o premio en Sitges. E xa non só visualmente. Na propia trama, a construción e programación dos robots é polo menos orixinal. Ó igual que a súa “desconexión”, que non é tal. Trátana como un proceso totalmente equiparable á morte, posto que ese mesmo robot xa non se poderá recuperar se un lle di “que ves cando pechas os ollos?”

Non deixa de ser un repaso ó estudo dos principios e filosofía da robótica. Que ocorre se creamos un robot libre. Humano. É un caso hipotético que axuda a desenrolar unha trama dramática, con triángulo amoroso incluído. E moi ben resolto. Descóbreste especulando, entre outras moitas cousas, que foi o que pasou hai 10 anos entre ese trio de personaxes, e de que relación é froito esa cativa espelida que serve de modelo para o novo robot que deseña Daniel Bhrüll.

robot Eva

Esa é outra. Se remata de funcionar á perfección é polo elenco. Destaca por encima de todo a  cativa,  Claudia Vega, e Daniel Bhrüll, como non. Repítese a parella de Celda 211, Alberto Ammann e Marta Etura. Pero sobre todo destacaría a Lluis Omar, que é un robot asistente sen moito peso na trama e á vez o clásico personaxe que aporta un toque humorístico, sen rematar en tópico.

E así, sen moito spoiler máis. Un drama de ciencia ficción moi recomendable.

poster eva


Críticos, cinéfilos, teóricos dos médios e da cultura levam décadas escrevendo sobre as profundas diferenças entre as narrativas ocidentais e orientais. A mediçom dos tempos, os códigos de expressividade e o simbolismo fam que muitas vezes o observador europeu nom perceba completamente a mensagem dumha obra japonesa, e reversa. Assim é necessária umha predisposiçom especial, um conhecimento da cultura japonesa e os seus símbolos, para entender por exemplo as longas pausas e o esquema binário em The Story of the Last Chrysanthemums (Zangiku monogatari, Kenji MIzoguchi 1939). Mas nem toda a interpretaçom simbólica nem a dialéctica das divergências narrativas entre culturas pode explicar os massivos, gigantes, gargantuescos e absolutamente impossíveis desde o ponto de vista anatómico peitos que portam todas e cada umha das protagonistas de High School of the Dead ( H.O.T.D.: Gakuen Mokushiroku, Daisuke Satō e Shōji Satō, 2010-presente) e que distrai de jeito inevitável dumha trama e duns personagens surpreendentemente interessantes para umha produçom shônen ecchi (publicaçons dirigidas a varons japoneses com um toque “erótico” desde o ponto de vista europeu, mas sem sexo explícito).

Se algo marca o aspecto visual de H.O.T.D. é o contraste entre o fanservice e o detalhado do gore.

Entendam o quero dizer tanto o manga como o anime apresenta-nos um cenário de brote zombie clássico que pronto evolui até níveis de Apocalipse mundial, e conta-nos a história dum grupo de estudantes de instituto japonês que se vem obrigados a sobreviver nas piores circunstâncias. O grupo é composto seguindo todas as normas da literatura shônen: Um lider relutante namorado desde a infância da coprotagonista, umha Yamato Nadeshiko experta na luta com katana, umha gênio intelectual caprichosa, um otaku das armas gordinho mas desenvolto, umha enfermeira adulta infantilizada e umha nena pequena com cadelinho. Pareceria que com esses alicerces típicos nom se pode construir umha grande narrativa, mas a oportunidade de revulsom e decontruçom que oferece o cenário zombie permite a Daisuke Satō -especialista todo seja dito em mangas sobre historias alternativas, recomendar especialmente Seito sobre um Japom dividido políticamente como as Coreias- desenhar personagens mais profundos que evoluem muito mais do aguardado. Evidentemente temos que aceitar as conveniências dumha história na que todos os protagonistas resultam ter cerca capacidade marcial -algumhas especialmente espectaculares- que lhes permite actuar com maior efectividade e taxa de supervivência que alguns comandos militares.

Muitas cenas som puro gorn e nem as”pantyshots” som sagradas para os zombies

Outra característica da H.O.T.D. é o intento de ter presente todo o feito até o momento com a temática. A enorme quantidade de homenagens a títulos do género deixa claro que os irmaos Satō som conhecedores do tema. Por citar só algumhas temos a apariçom de Shaun de Zombie Party (Shaun of the Dead. Edgar Wright 2004) tam apirolado coma sempre, as cabeças de famosos de El amanecer de los muertos (Dawn of Dead, George A. Romero 1979)alguns acordes musicais de 28DaysLater no primeiro capítulo anime, ou que grupo fique dividido em certa altura dum jeito exactamente igual que umha afamada cena do vídeojogo Resident Evil 2, berros de Double tap! por parte do otaku das armas que evidentemente viu Zombieland (idem, Ruben Feischer 2009), ou o obrigado capítulo num centro comercial voltando outra vez a Dawn of the Dead. Mas também sobressai em que por umha vez os protagonistas som conscientes de que estam no médio dumha apocalipse zombie, e param a pensar os seus movimentos, analisar os seus falhos e desenhar -em voz alta- estratégias inteligentes para sobreviverem. Todos estes bons complementam-se com umha mensagem de rebeldia fronte aos tabus da sociedade japonesa, com umhas personagens que reflexionam sobre como a fim da civilizaçom obrigou-nos a rachar com muitos convencionalismos da sua cultura. E nalguns casos levou-nos a abraçar os seus lados mais escuros.

O fanservice é duro, e vai por toneladas métricas de carne.

É por todos esses bons traços polos que o tema das enormes tetas racha com a experiência. Pola rede podedes topar a história de que o desenhador Shōji Satō trabalhava em produçons hentai e que os velhos vícios nunca se perdem. Também que os altos níveis de ecchi som a condiçom que muitos estudos obrigam aos criadores para financiarem apostas narrativas arriscadas -e os altos níveis de gore e introspeçom fam de HighSchool of the Dead umha peça difícil de vender massivamente-. Porem o absurdo da anatomia e o contrate entre as cenas violentas ou psicológicas coas posturas exageradas, anatomias extraterrestres -nom minto se digo que a protagonista mais talhada pode literalmente ficar comodamente dormida sobre os seus peitos- capítulos de “banho” e demais parafernalia do subgénero é mui chocante. Mina muito o realismo dumha série onde som analisados os pros e contras de todas e cada umha das armas atopadas e das estratégias desenvolvidas, que as protagonistas nunca levem nada mais cómodo que umhas médias de reixa com ligueiro, saia de tubo rachada e camisola de uniforme três talhas mais pequenas. O epitome desta dicotomia estética chega com um capítulo gratuíto O.V.A. que sem zombies de por médio -e sem nenhumha explicaçom real- situa os personagens numha ilha com praia para que se luzam em traje de banho e tenham tórridas cenas eróticas provocadas por umha oportuna intoxicaçom. Acho que a definiçom desta “física fantástica das tetas” pode-se resumir na afamada cena de “o rifle e as tetas” que podedes atopar aquí e que nom contem spoilers.

Se um esquece as anatomias impossíveis o estilo visual de H.O.T.D. é precioso e detalhista

Em resumo: com um nível de história alto e um gore mais que respeitável -que se suaviza um pouco nos capítulos intermédios onde os elementos ecchi ganham terreno até níveis um pouco molestos- Highschool of the Dead merece a pena como anime -e polo que puidem ler como série de manga- para os amantes do género.  Os níveis de violência, profundidade de história e personagens e cuidado no aspecto gráfico som altíssimos. A produçom animada rematou a sua primeira temporada há uns meses, e há promessas para umha segunda que segue bastante fielmente a história original. Fica nas suas maos decidirem se o apartado gráfico e as concessons eróticas ultrapassam o seu aguante.

Fer

George A. Romero

Michael Myers, un neno de 10 anos, asasina brutalmente ao seu padrastro, á súa irmá e ao mozo desta na noite de Halloween. 17 anos despois fúgase da institución onde estaba encerrado e comeza a buscar a única familia que lle queda: a súa irmá pequena. Esta historia é que fai comezar a acción en Halloween (Rob Zombie, 2007), un remake da película de mesmo nome de John Carpenter.

Ata onte, eu só coñecía a Rob Zombie pola súa faceta musical. Sabía que fixera algunhas películas pero sempre as imaxinei cun ton máis de serie B que de filme de verdade. Sorprendentemente, a película é bastante constante e sólida, sen deixar de ser unha película de gore-terror. O guión é probablemente onde a película ten o seu talón de aquiles. A serie de asasinatos cometidos por Michael Myers cando foxe da prisión é inconexa: por que querería matar á súa irmá se foi á única que deixou con vida cando asasinou a toda a súa familia na noite de Halloween? por que arrastra algúns dos corpos a dentro da súa casa? quere recrear os feitos que provocaron a súa loucura? E, sen dúbida, a máis importante das preguntas: por que Michael Myers se volve tolo? Descoñezo a resposta a estas preguntas e agardo que se resolvan en Halloween II.

Deixando de lado os puntos débiles, hai que resaltar unha realización bastante próxima ás películas de terror ás que nos ten acostumado Hollywood. Nalgúns casos, Rob Zombie permítese experimentar coa cámara insertando planos invertidos, que rompen co esquema habitual de verticalidade que temos. Evidentemente, tamén hai que facer fincapé nos efectos especiais: sangue, sangue e máis sangue. Litros de sangue bañan os decorados polos que Michael Myers pasa coa súa máscara.

Finalmente, sobre o reparto da película non hai moito que dicir xa que ningún destaca por unha actuación sensacional (tampouco é que a película o sexa). Probablemente sexa Danny Trejo, co seu pequeno papel o único que foi capaz de espertar sentimentos, neste caso de pena, en min. Tyler Mane, interpreta ao adulto Michael Myers. O actor, exloitador de loita libre e armario de 2 metros, fai un papel no que non ten nin unha palabra de diálogo e no que o seu rostro está o 98% do tempo agochado tras unha máscara. E, coma non, Sheri Moon Zombie, esposa do director, tamén fai aparición coma a nai do asasino.

Resumindo, se queredes ver sangue, acción e pasar algo de medo (aínda que non demasiado) dádelle unha oportunidade a Halloween.

BraisR

No próximo mes de outubro agárdase a estrea no canal británico E4 da terceira serie (o xeito deles para chamar as tempadas) de Misfits, o que nos permite falar da súa consolidación fronte a audiencia. Paréceme pois un bo momento para animar ó visionado deste extraño sainete televisivo baseado nunha premisa que pode soar a xa moi vista: un grupo de delincuentes xuvenís condenados a traballos sociais por delitos menores adquire superpoderes tras ser impactados polos raios dunha treboada. A partir de aquí coñeceremos a historia e inquedanzas destes personaxes a medida que se van enfrontado ós xiros surrealistas, ás veces aterradores, a que a súa nova condición os vai levando.

Esta serie foi moi ben recibida sobre todo en Gran Bretaña, Irlanda e Australia, e tras acabar de visionar a segunda serie, non podo máis que estar de acordo. A súa forza reside fundamentalmente nos seus ben desenrolados personaxes, as convincentes actuacións dos descoñecidos e xóvenes actores e a irreverencia e escasa moderación dos seus guións.

Os personaxes teñen motivacións, historias personais e reaccións ante as situacións que afrontan moi alonxadas do esperado e visto ata agora na televisión, e mesmo así perfectamente cribles e coherentes. De cando en vez o espectador recorda que teñen superpoderes, pero non son en absoluto o centro das súas vidas.

Os actores dan vida propia a personaxes nos que convencen, vencendo o fácil de caer no histrionismo e a sobreactuación. Isto non reza para Robert Sheehan (que interprete a Nathan), quizáis o que asume o protagonismo, sobre todo na primeira serie; este actor abruma precisamente cunha esaxeración nada edulcorada que fai que o espectador sinta un desagrado visceral, case nauseoso que sorprendentemente se vai transformando en entrañable sentimento a medida que avanza a serie. Iwan Rheon (Simon), por outra banda, ten que interpretar a sorprendente evolución dun personaxe  en principio retraído que ten que asumir a responsabilidade de salvar a todos os demáis sen ter demasiado en conta o que signifique para sí ou a súa propia vida. En fin, todo o reparto é salientable; máis Sheehan deslumbra ata cegar.

Pero é no guión onde hoxe en día reside a forza dunha serie de televisión. Intelixente, desenfadado, sen moderación autoimposta, Misfits lévanos por unha paisaxe desoladora, de ermo intelectual e sen esperanzas de futuro, na que se moven unha chea de humanos monstruosos e algún que outro monstruo moi humano. As situacións sucédense cun ritmo vivo, case frenético (cada serie ten únicamente seis episodios), e os xiros abruman de grotescos, surrealistas e  obscenos, como a linguaxe empregada polos habitantes dese mundo perigoso nos que a supervivencia vólvese tan difícil como labrarse un futuro sen estudios, sen traballo e con antecedentes penais. Ten momentos memorables.

Na parte negativa, indicar que a narrativa exprime o concepto con rapidez de xeito que na segunda serie vislúmbranse os tópicos do xénero e certa previsibilidade. Pode esgotar, e por iso anticípase un rediseño: Sheehan anunciou que non repite na terceira, que comezará cun novo personaxe e unha da premisa que pode traer o aire fresco preciso para manter a calidade. En resumo: moi recomendable.

Silenus, O Druida

Para ir abrindo boca o 15 de setembro emitirán un episodio único protagonizado por Nathan titulado VegasBaby!

Unha parella de namorados e o ex-mozo de ela terán que aliarse para acabar coa invasión que asolaga o seu pequeno pobo: esta frase agrupa todo o significado de Killer Klowns from Outer Space (Clowns asesinos, Stephen Chiodo, 1988) a nivel narrativo. Todo agás a mellor parte, xa quen quere invadir a Terra son pallasos asasinos. A farsa, a pantomima, a gracia dos circos transformada nun matadeiro onde os humanos tentarán sobrevivir a este ataque extraterrestre. Pero non é a profundidade do argumento nin o lirismo da película o que me impulsa a facer este texto, senón o sangue dos asasinatos, os rostros deformados dos pallasos e a actuación pésima do elenco da película.

Como dixen antes, a película non merece unha mención polo argumento, pero si polas caracterizacións. Resultoume moi sorprendente ver como unha película catalogada como serie B conseguiu unha caracterización para os pallasos incrible. Rostros totalmente expresivos e realistas que parecen sacados dun filme de maior presuposto. É evidente que a maior parte do presuposto se gastou neste recurso, xa que o resto de efectos especiais da película non brillan coa mesma intensidade: armas que disparan flocos de millo e algodón de azucre, efectos luminosos que rozan o ridículo e maquetas que non pasan desapercibidas.

Teño que admitir que, aínda que critique o argumento e a actuación dos actores, disfrutei de principio a fin da película. A pesares da falta de solidez no guión (o cal probablemente se escribira nunha tarde) as esceas violentas sorprenden sen cesar. As formas de ataque por parte dos pallasos son absolutamente xeniais, parodiando todas as formas as que o cine de terror nos ten acostumados. Unha destas esceas é a parodia de Psycho de Alfred Hitchcock: neste caso, substituíron a Norman Bates por unhas inocentes palomitas que comezan a cobrar vida ata que se transforman en pequenos pallasos asasinos.

E é que estamos ante unha película na onda de outras como Top Secret ou Scary Movie. Estes pallasos non teñen outra intención senón a de parodiar e homenaxear ao cine de terror/horror dos últimos anos.

BraisR

Crítica de Eaters: Zombie-pasta gorentosa

Normalmente umha boa norma para o cinéfago é aplicar a mesma precauçom – e kilómetros de distáncia- entre qualquer filme dirigido, produzido ou auspiciado por Uwe Boll que a que teria com um almoço informal na casa de Lucrecia Borgia. Os Kamikaze do cinema podemos engolir quase todo, mas há cousas coas que melhor nom jogar. Porém Eaters (Luca Boni e Marco Ristori, 2011) parece escapulir de nefándico toque dum Midas invertido do diretor alemam. Aqui o trailer.

Ainda que a estas alturas do ciclo das modas cinematográficas um poderia pensar que os filmes de Zombies rodados em 2011 nom têm muito que achegar -umha vez que a testemunha está nas maos da TV e os Walking Dead- cumpre ter um pouco de visom histórica e reparar na nacionalidade da fita: Os italianos foram os protagonista de toda umha maré de excelentes e deliciosos filmes de nom-mortos abaneantes que marcaram um capítulo de ouro na história do gênero da carne apodrecida e os miolos espargidos. Nom podemos esquecer obras como Zombi 2 (Nueva York bajo el terror de los zombi, Lucio Fulci 1973) ou Le notti erotiche dei morti viventi (Las noches eróticas de los muertos vivientes, Joe D’Amato, 1980) com a erótiquíssima participaçom de Laura Gemser. Assim que ainda arrepiado pola presença do-que-nom-debe-ser-nomeado nos créditos decidi que pagava a pena ver que tinham que dizer estes dous novelíssimos diretores -conhecidos na sua casa a hora de comer- sobre a esmorecida nova vaga zombie dos 2000.

E o esforço por superar o medo atávico produzido polo diretor de -o deus vou-no escrever- Alone in the Dark (ídem, Uwe-Satam-Boll, 2005)  pagou a pena. Eaters é um excelente filme de zombies, sempre que um tenha em conta as limitaçons técnicas e orçamentarias da obra. O apartado técnico estár resolto com maestria, adaptándose aos poucos quartos e nom escatimando no verdadeiramente importante nestes casos : a aparência dos zombies, porque se em 2011 fazes um filme de mortos no que a maquilhagem provoca riso e nom terror, melhor apagamos o ecram já. As limitaçons som evidentes no tamanho do reparto e no uso contínuo de exteriores e interiores industriais e desolados, mas a fotografia -com um uso contínuo de tons ocres e metá licos no ceu- consegue salvar o limitado do cenário- A história que se desenvolve sobre estes andaimes é um rebúmbio de references do gênero com algumha novidade, parecendo umha mistura acertada de Children of Men (Hijos de los hombres, Alfonso Cuarón, 2006)  e Day of the Dead (El día de los muertos, G.A. Romero, 1985) e umha buddy movie. A origem da praga zombie, a presença central do científico tolo e sádico – Claudio Marmugi- fuchicando com as visceras dos mortos, as sombras de indivíduos com mentes tam apodrecidas como o sangue negro das criaturas, e a sensaçom de que o duo protagonista está tam tolo como os demais populadores do mundo -mas eles som conscientes e empregam essa loucura para sobreviverem- constituem um quadro de partida excelente.

Se calhar o maior erro da história e o que tarda em colher força e velocidade. O desenvolvimento é lento e sem direcçom clara na primeira metade, e acelera-se na segunda tentando aproveitar a história. Com os vímbios do roteiro e umha temporizaçom melhor poderia-se ter contruído um filme mais equilibrado e que deixara um sabor mais completo no final. Porem o trabalho realizado polos atores principais -especialmente o demoledor Alex Lucchesi- é excelente, com essa força surreal do cinema de terror italiano, o a nulo esforço dos diretores por poupar sangue e recheio visceral agradece-se. Certo é que para ser um filme de zombies onde estes estám bem presentes -nom é um filme de “monstro oculto” para nada- a figura e natureza do morto ficam pouco perfiladas. Com todo nom impede que desfrutemos dum filme recomendável para os conhecederos do gênero.

Fer

A marca Conan é unha marca que vende gracias á calidade dos produtos anteriormente aparecidos con esa marca como son os relatos orixinais de Robert E. Howard, a serie de banda deseñada de Marvel, as ilutracións de Frank Frazetta ou o filme de 1982 interpretado por Arnold Schwarzenegger e dirixido por John Milius. Por iso os produtores desta nova versión deberon pensar que non habería que esforzarse moito para ter éxito e mesmo lle puxeron o mesmo nome que a versión do século pasado, Conan the Barbarian (Conan el bárbaro).

É verdade que hai cousas que só co nome xa son un éxito e que hai que facer ben pouco para ter un produto máis ou menos decente, pero fixo que en calquera desas outras que podades ter en mente hai alguén de renome ou minimamente competente ao mando. Neste caso decidiron poñer a dirixir a Marcus Nispel, director que ten no seu currículo fitas como Friday the 13th (Viernes 13, 2009), un reboot máis que prescindíbel e soso da saga (aquí a miña crítica); Pathfinder (El guía del desfiladero, 2007), ese filme de viquingos e indios nativos norteamericanos de fotografía máis que escura e na que hai un dos FAILS máis grandes da historia dunha tribo de indios; ou The Texas Chainsaw Massacre (La matanza de Texas, 2003) que se salva por pouco da queima gracias ás achegas de Jessica Biel.

Mais antes de entrar a coitelo imos ver un pouco do argumento do filme. O título do filme non é o único que “copia” do filme de 1982 e a historia que conta tamén é moi similar. Todo comeza nunha pequena aldea cimmeria onde un pequeno, salvaxe e sanguinario Conan ve como un malvado demente acaba co seu pai e todos os seus veciños. O símbolo deste vilán non son dous serpes enfrontadas, senón un polbo e ademais anda á procura do derradeiro anaco que lle falta para completar a máscara de Aquerón, lendario artefacto que outorga a inmortalidade e permite resucitar aos mortos, e co que pretende traer de novo á vida á súa esposa bruxa e así poder conquistar o mundo coñecido. Pero claro, este señor do mal subestima o poder do rancor do pequeno Conan, que cando medra viaxará por toda Hyboria buscando aliados e trala pegada do asasino do seu pai.

É un filme de Conan e eu non pedía grandes argumentos, nin moito menos, pero un pouco máis de interese non estaría de máis. Semella que tiñan claro como comezar e como rematar (máis ou menos), así que decidiron encher polo medio con insulsos e irrelevantes encontros con secundarios totalmente esquencíbeis. Así Conan vai de escenario de croma a escenario de croma buscando pistas innecesarias nas que se alía con compañeiros innecesarios para pelexar cos lugartenentes de Khalar Zym, unha sorte de malos de final de fase coas súas habilidades e estilos de loita característicos.

Podería estenderme moito máis, pero non nos levaría a ningún sitio. Tampouco a vou comparar coa adaptación do Tío Arnie, pero é que incluso sairía perdendo coas producións de Sam Raimi Xena: Warrior Princess (Xena, la princesa guerrera, 1995) ou Hercules: The Legendary Journeys (Hércules, sus viajes legendarios, 1995) e ademáis o compositor da banda sonora debeu sufrir dun grande estrés polas posíbeis comparacións con Basil Poledouris e enche toda a metraxe de música intentando crear épica onde non a hai.

Coma sempre esto non servirá de nada, agora quereredes ir vela para comprobar por vós mesmo se é tan mala como digo. Eu xa vos aviso que o guionista pediu perdón, pero que Jason Momoa, o protagonista, inasequíbel ao desalento, escribiu un bosquexo do que podería ser o argumento dun posíbel segunda parte.

E si, hai ostias, sangue e tetas en 3D e nin así mellora a casa.

ifrit

Le tamén a crítica de: Uruloki.

Crítica de Super 8. O retorno á infancia e á nostalxia

Non vou negar que está moi ben ir ao cine a darlle alegría á vida cos corpos hipermusculados (Thor, Capitán America ou Conan) e a ver rapazas embutidas en imposibles traxes de látex (Viuva Negra). Pero non ten prezo volver a sentirse como cando unha era pequena no cine, e iso é o que consegue Super 8 (J. J. Abrams, 2011).

Levo días querendo escribir algo sobre ese retorno aos meus tenros anos 1980, xa que dende o primero fotograma voltamos ao mundo de aventuras, amizade, lealdade, etc. que nos ensinaron The Goonies (Los Goonies, Richard Donner, 1985), un dos meus filmes favoritos.

Interpretacións simplemente xeniais, como as do grupo de amigos (Joel Courtney, Riley Griffiths, Ryan Lee, Gabriel Basso e Zach Mills), unha gran descuberta, como Elle Fanning (que se perfila para ser mellor actriz infantil que a su sosa irmá Dakota) e ver na gran pantalla a caras coñecidas da pequena, como Kyle Chandler (Early Editon, Friday Night Lights), Jessica Tuck (True Blood), Joel McKinnon Miller (Big Love) ou Ron Eldard (ER, Blind Justice).

E todo unido a unha coidada posta en escena, o impresionante accidente ferroviario e a trama secundaria (ou terciaria) da rodaxe dun filme de zombis en formato Super 8, que fan que para min sexa o mellor que vin este ano no cine.

Non quedes coa manida frase de “é unha cousa entre…”. Vai ao cine, merca a túa entrada, deixate levar pola nostalxia e desfruta.

E como dixo Don Vitto: Quen lle dera a Gary Hobson (a personaxe de Kyle Chandler na serie Early Edition (Edición anterior, Ian Abrams, Patrick Q. Page e Vik Rubenfeld, 1996) ter nas súas mans o xornal do día seguinte!

A Raiña dos Mortos

Le tamén a crítica de: Uruloki.

Crítica de ‘Orcs!’. Fugide insensatos!!


Esta é umha liçom importante: nom todos os filmes que no trailler inspiram a afirmaçom “vai ser tam mau que vai virar bom” cumprem despois estes desejos. As vezes os filmes maus som simplesmente isso, sem importar que se apilem detalhes fuleiros que num contexto adequado retroalimentariam-se até a película acadar essa classificaçom de “horrivel mais adorável”.

Confesso que quando olhei o trailler de Orcs! (James MacPherson, 2011) pensei que ia ser umha boa fuleirada para botar risos a esgalha. Todo apontava bem: título (umha soa palavra e um signo de admiraçom, isto tem que ser bom!), actores director e roteiristas totalmente desconhecidos, orçamento de telefilme, argumento delirante (da nada os orcos aparecem num parque nacional dos EUA e os guarda-bosques têm que lutar contra eles pola sua vida), e trailer com referências a cultura freak (O Senhor dos Anéis, WoW…). Mas por desgraça o passo seguinte, construir um divertimento visual no que um poda desligar por umha hora o bom gosto artístico e deleitar-se com parvadas, nom se adianta e o filme fica nesse val escuro das boas-más ideias que caem pola ladeira de inerme.


Acho que a principal carência de toda a cinta é a falta de compromisso com o género “filme mau”. Ninguém aguarda boas actuaçons, grandes cenas de luta, giros da história ou tensom narrativa. E evidentemente nada disso está presente no filme, mas tampouco os adubios que podem converter o mau em “mau-bom”: Um roteiro que é propício para o desenvolvimento do gore, do sangue a pressom e a violência exagerada até a comicidade fica desaproveitado. E a falta dessa aura de fascinaçom polo produto consciente das suas limitaçons fam que as chiscadelas do género -como a repetiçom de cenas de luta, os pequenos grupos de pessoas disfarçadas de jeito barato que pretendem dar a imagem de “multitude” com planos curtos, os erros narrativos obviados, ou uso e abuso da câmara lenta- nom tenham efeito positivo. Se calhar o único bem levado -ainda que nom é para tirar foguetes- é a contínua referência aos filmes do Senhor dos Anéis com cenas totalmente cuspidas.


Assim que se querem a minha recomendaçom: Nom perdam nem um minuto com este filme, porque nem levaram o prémio de consolaçom.

Fer

Opiniom de En tiempo de brujas (2011)


Tenho que confessar, caros leitores de CINEMA FRIKI, que a minha relaçom com Nicolas Cage é complexa. Admiro a sua atitude perante a sua carreira, procurando sempre fazer os filmes que lhe agradam em cada momento, divertindo-se com o seu trabalho -como em Kick-Ass (Kick Ass. Listo para machacar, 2010, Matthew Vaughn) ou a série de National Treasure-. Também sinto umha irmandade geek com o ele : colecionador e criador –Voodoo Child (2007, Virgin Comics)- de comics, fã de Robert Williams, seareiro da sci-fi, etcétera. Também, como diz o crítico Robert Ebert, o compromisso de Cage com cada um dos seus papeis, onde “impersona sem pestanejar por mui improvável que seja a sua personagem”. Fai os filmes dos que gosta, e fai-nos com toda a força e qualidade da que é quem. E pode criar verdadeiras maravilhas como Adaptation. (Adaptation. El ladrón de orquídeas, 2002, Spike Jonze), Lord of War (El señor de la guerra, 2005, Andrew Niccol) ou Leaving Las Vegas (idem, 1995, Mike Figgis) Com todo, isso nom o exime de perpetrar verdadeiros insultos à inteligência como Knowing (Alex Proyas, 2009, Alex Proyas) -filme que nom lhe perdoarei na vida-. City of Angels (idem, 1998, Brad Silberling) ou Ghost Rider (El motorista fantasma, 2007, Mark Steven Johnson). Por isso enfrento cada filme de Cage com o mesmo temor: Será um divertimento digerível, um pequeno regalo de interpretaçom magistral ou um disparo de baixa velocidade no estômago que me fara agoniar durante dias na mistura do meu próprio sangue e detritos?

Pois se tivesse que classificar Season of the Witch (En tiempo de brujas, 2011, Dominic Sena) nalgumha das três categorias anteriores evidentemente ficaria com a primeira… com perigosas incursons na terceira. Nota-se desde o começo que o seu director Dominic Sena –Swordfish (Operación Swordfish, 2001) e Whiteout (ídem, 2009) e que já coincidira com Cage e um dos seus delirantes penteados em Gone in 60 Seconds (60 segundos, 2000)- nom sinte como próprio o género do filme, estando limitado a seguir as linhas marcadas por este como umha pianola segue as notas no rolo de cera: sem trabucar, mas sem paixom. Mas todo o que dai adubio nos filmes de “estilo-B mas sem ser B” falha em Season of the Witch: a ambientaçom é pobre e pouco cuidada, as batalhas e lutas carecem de força e a aportaçom de cada personagem está só rascunhada. Todo o truque de três quartas partes do filme baseia-se num giro da história que nom se perfila adequadamente em nenhum momento, e os CGI reservam-se para um final que nom fai justiça com o orçamento. E o potencial visual do poderoso Ron Perlman desbota-se com umhas cenas de batalha pouco interessantes. Mas nom todo é tam terrível, há pequenos momentos interessantes: a passagem da ponte, algumha conversa entre a “bruxa” e os personagens, e se calhar parte -só parte- da luta final no mosteiro.

Com todo, depois de ver o filme, nom pudem tirar essa sensaçom de que a história contada nom era para nada nova. Já sei que nenhumha história é nova de todo, e que a graça é recontar engadindo um novo traço… mas nom me digam que nom lhe soa: Cavaleiro nobre mais escuro que se embarca nas Cruzadas por fe ou na procura de riqueça, mas que remata farto das matanças e volta à casa, só para topar a sua terra infestada polo mal da feiticeira ou a Praga, tendo assim umha oportunidade de redimir a sua alma e corrigir os erros do passado. Sim, é Solomon Kane –a série de Robert E. Howard e o filme de M. J. Basset de 2009- e também é Season of the Witch. E a obra original e o filme europeio ganham em contar essa mesma história, porque abraçam o pulp primigênio e procuram cumprir todas as exigências do gênero, e depois de feitas estas tarefas seguem adiante e achegam novos detalhes. Assim que já sabem, se nom viram o filme dêem-lhe prioridade sobre o criticado hoje -que se torna completamente supérfluo- e se nom leram nada do personagem original podem desfrutar da magnífica traduçom para o galego de Urco Editora.

Fer

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.