"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Archives for Directores category

Red Tails (Anthony Hemingway, 2012) é un filme producido e financiado integramente por George Lucas e que foi concebido por este coma unha superproducción patriótica para mozos negros.

Red Tails conta a historia do escuadrón Tuskegee, un grupo de pilotos negros durante a II Guerra Mundial. E polo visto isto non gustou aos executivos do estudio, que esperaban algo con hip-hop e grandes cus.

Nun acto de promoción Lucas amosou o seu cansancio da industria e anunciou a súa decisión de deixar de facer cinema comercial. «Retírome. Marcho do negocio, da compañía, de todo este tipo de cousas».

O filme, protagonizado por Cuba Gooding Jr., Gerald McRaney, David Oyelowo e Method-Man, entre outros, estrearase o 20 de xaneiro de 2012 nos EUA.

O último que fará para o gran público será a quinta entrega da franquía Indiana Jones, que xa leva tempo en marcha.

Na foto: Mellody Hobson, parella de George Lucas, fala con el.

Vía: Las Horas Perdidas

«Un equipo de exploradores atopa unha pista sobre os orixes da humanidade na Terra. Esto provocará que se vexan inmersos nunha viaxe polos recunchos máis escuros do universo. Alí será onde teña lugar unha loita que decidirá a salvación da raza humana». Esto era o pouco que sabíamos de Prometheus, a precuela de Alien que está preparando Ridley Scott, ata agora. Nun chat co The Wall Street Journal o director deu máis detalles sobre a película.

O realizador xustificou a súa separación do terreo da ciencia ficción por que «non atopaba un guión que me gustase realmente. en cambio, Prometheus desenvolveuse e saíu dunha forma extraordinariamente boa«. Na conversa co medio estadounidense, confirmou a súa preferencia por construír os escenarios a pesar de apoiarse en imaxes xeradas por ordenador neste proxecto: «Son un gran defensor de filmar as cousas reais e polo tanto construín moitos dos escenarios de forma real«. Hai que recordar que neste proxecto, o realizador empregou o escenario «007″, situado no Pinewood Studios (Reino Unido) e que é un dos maiores escenarios en Europa.

O director tamén falou do título do filme. Segundo o director, a metáfora central da película xira arredor dun ser superior que desafía aos deuses roubandolles o lume, ao igual que o mito grego de Prometeo, e que remata castigado eternamente por tal acción. O británico tamén confirmou que Sigourney Weaver, a famosa Ripley, non terá ningún cameo nesta película. Finalmente, Ridley Scott dixo que os últimos oito minutos da historia de Prometheus conforman «un bo ADN para Alien«.

Prometheus estrearase en xuño de 2012, segundo a 20th Century Fox, e está protagonizada por Michael Fassbender e Charlize Theron.

Vía: Speakeasy (The Wall Street Journal)

En agosto deste ano, o director Ridley Scott confirmou os rumores que o situaban de novo no universo de Blade Runner. Tres meses despois, no The Wall Street Journal, o británico confirmou máis detalles entre os cales estaba que a nova película será unha secuela.

O proxecto está próximo a tomar os primeiros pasos despois de que Scott dixera que se atopa moi preto de atopar escritor para o guión. O produtor de Alcon Entertainment, Andrew Kosgrove, situou o comezo do rodaxe no ano 2013, deixando un lapso de 2 anos para que o director finalice o guión e comece a preprodución. Tanto o director como o produtor deixaron claro que Harrison Ford non participará neste proxecto así como ningún dos actores da primeira película.

Ridley Scott atópase actualmente inmerso en Prometheus, a precuela da película de terror Alien, cuxa estrea agárdase para o 2012.

Vía: TheWallStreetJournal.com

O director de cine David Cronenberg únese á tendencia máis seguida ultimamente en Hollywood: sacar secuelas de películas que tiveron un grande éxito. O realizador anunciou que se atopa preparando a secuela da película The Fly, unha das películas máis afamadas do cine de terror. Polo de agora, as súas declaracións deixaron entrever que o único seguro neste momento son as súas ganas de rodar a película, pero que descoñece que rumbo poderá coller a película: «The Fly non é un remake, é máis ben unha secuela. O guión está escrito, e non sei que dirección imos coller, todo está nas mans da FOX».

Agardemos que esta nova versión da franquicia de The Fly teña algo máis de éxito e calidade que a última versión que levou a cabo Chris Walas.

Vía: Scifiworld.es

O director de 7:35 de la mañana e Los Cronocrimenes, acaba de estrear a súa última película, Extraterrestre (aquí podedes ver o teaser e os pósters da película), no festival de San Sebastián con grande eloxios. Hai unha semana, era o Toronto International Film Festival o que se rendía aos pes do realizador cántabro. A película relata como unha parella de descoñecidos érguense xuntos na cama despois dunha noite de festa mentres, na rúa, os extraterrestres invaden a Terra. Neste caso, a ciencia ficción e os extraterrestres, son o mero fondo onde ten lugar a historia.

Ironicamente, Nacho Vigalondo non é profeta na súa propia terra: a súa primeira película, Los Cronocrímenes, foi un fracaso nas taquillas españolas e, sen embargo, tivo moi boa acollida en mercados coma o estadounidense. Actualmente, o director traballa nun proxecto en Hollywood: Windows; ademais de estar escribindo a adaptación do comic Supercrooks de Mark Millar.

Polo de agora non hai data oficial de estrea, aínda que se espera que a película chegue aos cines a comezos do 2012.

Vía: ElPaís.com

A noticia saltou aos medios onte á noite. O director neoiorquino (Super 8Lost) confirmaba onte que será o encargado da dirección da secuela de Star Trek (ídem, J.J. Abrams, 2009). Hai que recordar que Abrams xa fora o produtor da anterior película da saga estreada no ano 2009.

Os rumores apuntan a que o guión, escrito por Damon Lindelof (Lost, Prometheus) entre outros, estará finalizado a finais de mes e a rodaxe comezará este mesmo inverno. Polo de agora, non se coñecen apenas detalles sobre a película agás o reparto, encabezado por Zoe Saldana, Anton Yelchin e Karl Urban.

Vía: Fusedfilm.com

Nacho Vigalondo está colaborando no remake estadounidense de Los Cronocrímenes, Timecrimes (2011), e traballando no seu próximo filme, Gangland (2012), tamén para os EUA; e inda así ten tempo para pensar no seu seguinte proxecto.

O filme chámase Extraterrestre e contaría unha invasión extraterrestre dende o punto máis lonxano da mesma, entre desinformación, ruxe-ruxes, especulacións e pasatempos.

Vigalondo tamén avisa que, inda que é admirador da obra de M. Night Shyamalan, non será unha nova Señales (Signs, 2002).

Tamén espera que, como é unha idea bastante sinxela, poida levala a cabo o máis rápido posíbel, incluso antes que os seus proxectos estadounidenses.

battlestar galactica

Un paso atrás, seareiros de Battlestar Galactica! Antes de emitir todo tipo de xuizos sobre Bryan Singer, a súa obra, a sua persoa e a súa familia, debedes saber que o filme non terá relación co remake do século XXI, senon ca orixinal de 1978, xa que o produtor será o mesmo e disque odia a nova versión.

Aí queda iso.

Vía: Cinemablend

<Tyrannosaurus Rex

Durante unha tempada do ano pasado Rob Zombie sacou varias mostras de arte conceptual da que sería o seu próximo filme, Tyrannosaurus Rex, mais de repente deixóuse de falar do tema e Zombie comezou a traballar en H2 a secuela do seu Halloween. Agora semella que outro estudio llo tirou das mans.

Tyrannosaurus Rex sería un filme de acción de estilo setenteiro sobre un boxeador de pelexas dos baixos fondos.

En Bloody Disgusting tamén dicían que o filme estaría «inspirado» na banda deseñada The Nail, o que parece ser bastante certo.

Vía: ShockTillYouDrop

E pouco máis hai que explicar. O director e produtor Roland Emmerich fíxose cos dereitos da saga de Isaac Asimov Fundación nunha poxa.

De mercar os dereitos a saber o que van facer con eles sempre pasa un tempo.

Vía: firstshowing.net

Hai moito tempo xa da última vez que escribín en CINEMA FRIKI pero a verdade é que esta ocasión non pode menos que chamar a miña atención. A saga da Fundación é, xunto cos relatos de robots, o esquelete de toda a narración de ciencia ficción de Asimov, e polo tanto, un puntal básico da ciencia ficción moderna. Por este motivo, vexo con certo escepticismo a oportunidade de levar esta historia ó cinema. O xeito no que Hollywood tratou a obra de Asimov nos últimos anos non foi precisamente esperanzador. O home bicentenario, con Robin Williams e a terríbel Eu, robot con Will Smith, non son un bo precedente. Esta última, de feito, foi o tipo de filme que fai revolverse nas butacas ós minimamente puristas, cheos de vergoña allea.

Todo libro é difícil de adaptar ó cinema. Pero a Fundación máis todavía. Non é unha triloxía como se di. O primeiro libro, Fundación, e unha recopilación de relatos, ordenados cronolóxicamente. O segundo libro, Fundación e Imperio está dividido en dúas partes ben diferenciadas e separadas por un século no tempo. E Segunda Fundación non finaliza a historia, que en realidade continúa en outra secuela. De triloxía nada. Se queren unha triloxía vana ter que inventar. Ademáis, esta saga non ten protagonistas, senón que a propia fundación e o desenrolo histórico da mesma constitúen o fío da narración.

E, en fin, non esquecemos Independence Day ou Stargate. Fundación non é espectáculo, catástrofe ou efectos especiais. Pero polo que parece, gracias a Roland Emmerich, pronto o será…

O Druida

Máis que recomendacións son as que eu vou ver, a ver se coincidimos.

Segue lendo en GZNación [+]

Xa está ben de tanta festa, tanta volta e de facer cousas de proveito! Remato a crónica de Donosti e botámonos a andar de novo, ou? Hai alguén aí?

Filme sorpresa. O filme sorpresa tivo lugar no recentemente restaurado Teatro Cristina, ó que as miñas fotos non fan xustiza. O filme en cuestión foi Jack Brooks: Monster Slayer, cuxo único punto de interese é que contaba con Robert Englund no reparto. O resto é ben malo, dende a historia ós actores pasando po-los efectos (nin sequera para os amigos do látex/inimigos do CGI)

Gala de clausura. Santiago Segura animando o cotarro, entrega de premios e proxección de [REC] (agora que xa a viu todo o mundo non podo dicir moito. Só direi que está moi ben, que inda que a idea non é orixinal si souberon facela súa e que en Donosti os filmes vense doutra maneira e é difícil que dean medo)

Festa VIP. Que esperades que conte dunha festa na disco máis pigha de todo o norte peninsular, con barra libre de canapés, cervexa, viño e refrescos e con algúns dos máis importantes persoeiros da Semana? Un colado de fotos de mostra:

De esquerda a dereita e de arriba a abaixo: sillóns, decoración, con Borja Cobeaga, ca xente de [REC] (Paco Plaza, Manuela Velasco, Jaume Balagueró e ,recortado, o bombeiro), con Alaska, co director da Semana, nunha bañeira, cos máis góticos do lugar e camiseta The Host.

Balance. Moi moi positivo. Hai que volver, sen dúbida. Pelis para tódo-los gustos e posibilidade única de velas. Dúbido se o mellor é a cidade e a súa gastronomía ou o ambiente sen par do festival, cos seus berros e demáis.

Vémonos o ano que vén!!

Se A Raiña dos Mortos (pode que algún día escriba por aquí) atopa un pack de tres DVDs do mestre Dario Argento por 6 ouros, pois nosoutros non temos outra opción que velos.

A continuación paso a repasar dous dos títulos de distintos xéneros e de dispar calidade.

Demons (Lamberto Bava, 1985)

Farán dos cemiterios as súas catedrais e as cidades serán as vosas tumbas

Comezamos mal, o filme non é de Dario Argento propiamente dito, o mestre só participa como guionista. Pero o tal Lamberto Bava é bo amigo do mestre e mantén a mesma liña que este.

O filme comeza cunha desconcertante escena no metro, todo para levarnos ó punto onde se desenvolve a historia, un cine nun día de estrea. E alí mesmo, non hall do cine, empezamos a coñecer ós distintos personaxes. No centro da escena unha moto ca máscara prateada dun demo colgada e unha catana.

O filme de estrea é unha historia de terror adolescentes onde un grupo de parellas atopan un libro de Nostradamus cheo de profecías e tamén atopan unha máscara igualiña á do hall (tan igualiña que é a mesma) é o contacto co sangue converte á xente en demos. Ó principio xa vimos como alguén facía unha pequena ferida xogando coa máscara, así que desta maneira vemos como a maldición salta da pantalla á realidade (viva o metacinema!). Os filmes de Dario Argento son pura carambola.

No filme hai pequenas tramas persoais sen demasiada trascendencia pero que engaden bizarrez ó discurrir da historia.

E de aquí en adiante, sangue, mutilación, violencia e malas ideas (o típico de “Non, non! Non o fagas!” e vai e faíno… Mala idea) O filme está cheo de escenas a medio camiño entre o grotesco e a hilaridade, de frases para a memoria, decisións nefastas e un cine onde se realiza unha estrea que parece un búnker infernal.

O filme ten varios momentos cúmio dos que salientarei dous:

  • A situación é desesperada. Os posesos xa son maioría e non dan atopado ningunha saída. Os protagonistas están na sala principal do cine e de repente rómpese o teito e cae un helicóptero. Sorpresa! Toma carambola! Pouco importa que o teito teña uns catro metros de grosor e sexa formigón. O que segue xa o podedes imaxinar. Conseguen acender o aparato xusto cando chegan os demos e así deleitarnos cunha preciosa escena de picadillo de carne e chuvia de sangue (unha deliciosidade parecida puidémola disfrutar recentemente en 28 semanas despois)
  • Recordades que no hall había unha moto e unha catana promocionando o filme? O que seguro que non esperabades é que a moto tivera gasolina e a catana estivera afiadísima. Que mellor escusa para que o cachas da historia poda interpretar unha espectacular escena de destrucción motorizada antes de morrer.

E a película remata de súpeto, deberon quedar sen orzamentos. Dous salvan a vida e Berlín (si, era Berlín) queda baixo o dominio do posesos.

Pero tranquilos, hai Demons 2 e promete ser tan entretida como a primeira (Coido que Demons 3, non é unha secuela e que só aproveita o nome)

O gato de 9 colas (Dario Argento, 1971)

A pesar das frases que na portada anunciaban hiperviolencia e intriga a partes iguais, O gato de 9 colas é un filme de asasino en serie no que os protagonistas e o espectador non se enteran de nada, e así pasa o que pasa, que chegan tarde a todo e incluso están a piques de ser eles mesmo vítimas.

Unha trama farmacéutica, un xornalista que se mete en todo, un home cego que deseña crucigramas e xeroglificos e o seu sobriño lazarillo, belas mulleres e personaxes que pasaban por alí. O filme váise desenvolvendo engadindo máis e máis información (a maioría inútil) e os sucesos transcurren sen moita explicación.

E cando a maioría dos sospeitosos están mortos, nosoutros a piques de apaga-lo DVD e fixos de que o neno é o asasino, descúbrese todo nunha escena final sen moito sentido. Máis carambolas.

Inda que o filme deixa bastante que desexar en comparación con outros traballos de Argento, este é considerado un dos iniciadores do subxénero do cinema giallo, un subxénero principalmente italiano e no que precisamente as súas señas de identidade son os títulos enrevesados e con pouco sentido (a referencia ó gato de nove colas que fan no filme é de risa), misterios e despiadados asasinos en serie, intriga e unhas tramas e desenlaces bastante tramposos.

ifrit

Para comezar a semana nada como unha boa selección de tráilers para tódo-los gustos.

Angelina Jolie cunha trenza? A terceira parte de Tomb Raider?! Non, tranquilos. É o póster promocional de Beowulf, unha nova revisión do mito nórdico.

E que queredes que vos diga, visto o tráiler non é que me emocione. Nin sequera tendo no reparto á propia Angelina (nai de Grendel), a Anthony Hopkins (rei Hrothgar), Crispin Glover (Grendel), John Malkovich (Unferth)… ou a Neil Gaiman e Roger Avary nos guións ou a Robert Zemmeckis na dirección (será isto o que me mete medo?)

Preguemos para que non sexa tan infame como o Beowulf de Christopher Lambert; pero coido que está mellor, inda que a temos pendente de ver, a versión islandesa, Beowulf & Grendel.

Teremos que agardar ata o 30 de novembro para sair de dúbidas.

Golpes, patadas, puñadas, xeonllazos, piruetas imposibeis, stunts mortos a ducias, efectos especiais a esgalla… Queredes saber máis? Pois é do outro loitador tailandés esperanza dos filmes de artes marciais, Dan Chupong (de Nacido para loitar) e as coreografías de Panna Rittikrai (Ong Bak). Ah! pero que queredes saber de que vai? (seguro?) Pois vai dun campesiño ó que lle arrasan a vila e vai buscar vinganza buscando ó lider dos malos malosos, pero entón descubre que o malo non é humano e a única maneira de vencelo é (seguro que queredes sabelo?) con sangue de regla de moza virxe.

Todo isto teríamolo aforrado se virades o tráiler de Dynamite Warrior.

01-18-08 este é o nome pouco clarificador dun dos novos proxectos de J. J. Abrams, creador de Perdidos (o proxecto tamén recibe os nomes de Cloverfield ou The Parasyte [será isto?]). Os rumores en internet non deixan de medrar:

Vía: chuza! e Xeración Web

«I have a favorite Bronson story. Both Bronson and the Swedish director Ingmar Bergman had the same agent, Paul Kohner, and the same publicist, the legendary Ernie Anderson. When Bergman left Sweden in a well-publicized dispute with the tax authorities, he visited Los Angeles for the first time, and asked Kohner to arrange a visit to a studio. Bronson was making an action picture at the time, and Kohner assigned Anderson to arrange a meeting between the two clients. Anderson was hesitant, because Bronson sometimes kidded him: «I know this isn’t a Bergman picture, but it may make a few bucks. «After he introduced the two men, Bergman asked him to explain the scene he was doing. «This is the scene where I get shot,» Bronson said. «I have these little squibs that explode to make it look like bullets are hitting.» «Fascinating,» said Bergman. «I never knew how they did that.» «You mean,» asked Bronson, «you don’t use machine guns in your movies?»

Roger Ebert

Tradución: «Teño unha anécdota favorita sobre Bronson. Tanto Bronson coma o director sueco Ingmar Bergman tiñan o mesmo axente, Paul Kohner, e o mesmo publicista, o lendario Ernie Anderson. Cando Bergman deixou Suecia nun ben publicitado enfrontamento coa facenda visitou Os Ánxeles por primeira vez e falou con Kohner para organizar unha visita ó estudio. Daquela Bronson estaba facendo unha película de acción, e Kohner encargoulle a Anderson que preparara un encontro entre os seus dous clientes. Anderson andaba algo nervioso porque Bronson bromeaba dicindo: «Sei que non é unha película de Bergman, pero podemos facer unha boa taquilla.» Despois de que os presentou, Bergman pediulle que lle explicara a escena que estaban rodando. «Esta é a escena na que me disparan», dixo Bronson. «Teño estas pequenas mechas que estouran e semella que as balas impactan.» «Fascinante,» dixo Bergman, «Nunca souben como facían iso.» Bronson preguntou: «Queres dicir que non usas metralletas nas túas películas?»

Pagaría a pena morrer só para ver unha peli de Bergman protagonizada por Charles Bronson (e Antonioni xa está preparando a segunda parte, mentras Michael Serrault rabia porque a el ninguén lle fai caso)

E aquí tedes máis unha mostra de por que Charles Bronson merece un ciclo de cinema (sexa no CGAC, no CGAI ou no Cineclube) E abofé que o vai ter (stay tuned!)

Vía VIVER E MORRER O CINEMA

 

About Author

CINEMA FRIKI é un blogue de novas e de opinión sobre o cinema que máis nos gusta. Aventuras, acción, fantástico, ciencia ficción, terror, medo, ultraviolencia, de chineses, HK, anime, serie B, serie Z, clásicos, series e moito máis teñen sitio neste recuncho da internet que levamos facendo interrumpidamente dende 2005. CINEMA FRIKI fai parte da rede de blogues Vencello.