"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Nós rulesArchives for category

ifrit en Cineuropa

ifrit

Non é que sexa a primeira vez que vou ir ó festival Cineuropa, mais este ano vai ser un pouco máis intenso gracias á xente de GZNación que me acreditaron para que escriba no xornal.

E aquí vai o meu primeiro escrito:

Nin presentacións nin nada. Vou comezar cun aviso. Eu vexo todo tipo de cinema, máis do que máis gusto é do cinema de xénero e máis concretamente daquel máis extremo (sexa as que sexan as fronteiras). Así que se non coincidimos en gustos non te preocupes, isto só son opinións e seguramente esteas equivocado.

O resto en GZNación… [+]

Vémonos nas salas! Non deixedes de comentar!

[REC]

[REC]

[REC]

[REC] (2007, Jaume Balagueró e Paco Plaza)

Só podo dicir… SI! o cinema en España pode crear un filme de terror (remarco isto porque por fin nese país producen algo máis que dramas intensos e pallas mentais que iso si que dá “miedito”). Intensa ata a fin, e menuda fin, e sobor de todo realista. Encántame o papelón da reporteira (Manuela Velasco) que ben podería tratarse de calquera paquipeña que enchen as nosas tardes a televisión ou a mai pesada e superprotectora. Estaremos ante un novo ciclo no cinema en España? Dende aquí un aplauso para Paco Plaza e Jaume Balagueró.

A Raiña dos Mortos

[REC]



28 días despois (28 days later, 2002, Danny Boyle) e 28 semanas despois (28 weeks later, 2007, Juan Carlos Fresnadillo)

Por fin podemos dicir aquelo de “segundas partes SI son boas”. Podería dicirse que en cuestión de momentos de tensión 28 semanas despois é moito máis intensa (as miñas unllas quedaron no teito do cine), mais non hai que desmerecer a primeira parte. Impagábel a escena da igrexa.

A Raiña dos Mortos

O enorme éxito da terceira parte fixo que tan só un ano despois pudiésemos ver unha nova entrega e en agosto de 1988 estreábase comercialmente Pesadelo en Elm Street IV, que levaba o subtítulo de “Dream Master”. Este subtítulo foi traducido de múltiples formas por estes lares, comunmente como “Maestro de los sueños”, unha tradución moi pouco apropiada. Así que eu prefiro quedarme coa traducción que fixeron no mítico programa de Antena 3, Noche de Lobos, alá polo ano 90, na que falaban de “Amo dos soños”.

Pero vamos ó que vamos. Este Pesadelo 4 é probablemente, xunto coa primeira parte, o mellor e o máis importante de tódalas entregas da saga. Como xa é habitual en toda a saga, continúa o desfile de talentos polos filmes, e se a anterior era a peli de Patricia Arquette, ou a primeira a de Johnny Depp, esta vai ser sen dúbida a peli de Renny Harlin.

O director vikingo vaille dar auténtica personalidade a este filme e eso vaille servir de detonante para unha carreira exitosa aínda que en claro declive nos últimos anos. Harlin, que pouco despois deste filme dirixiría A Xungla de Cristal 2 e a mítica As aventuras de Ford Fairlane vai imprimirlle ó filme un ritmo frenético e un tono metalero co que anticipa, esteticamente, a chegada dos 90.

Despois da inocencia da que falábamos en partes anteriores, Harlin vai marcar un punto de inflexión na saga cun filme máis moderno e que soubo envellecer infinitamente mellor que o resto.

O argumento propón unha volta á orixe, condicionado polas distintas variables que se produciron na historia. Kristen (que agora xa non é Patricia Arquette senón Tuesday Knight), é a que sofre o inicio dos pesadelos, e é a única que pode proporcionarlle vítimas a Freddy (algo similar ó que acontecía na segunda parte). Sen embargo, a historia non tardará en querer desligarse do pasado e as personaxes herdadas da secuela anterior palman na primeira media hora para pasar o protagonismo a Alice Jonson (Lisa Wilcox) unha antiheroína que ten que pasar de ser a rapaza tímida da clase á todopoderosa que remate con Freddy.

A partires daquí, o filme vaise estruturar sobre dúas grandes tramas, a evolución de Alice como heroína e a sucesión de mortes que fan a Freddy máis poderoso pero que paradoxicamente tamén fan medrar o poder de Alice.

As voces máis críticas acusaron ó filme de non aportar nada novo e de ser predecible, mais creo que é dos máis redondos de toda a saga. É certo que desde o comezo podes deducir quen vai chegar ó final, sen embargo, a importante carga de humor, a linguaxe dos soños tinxida de certo surrealismo e o ritmo de rock and roll que cubre o filme, fai que sexa unha das entregas máis divertidas.

Ademáis hai unhas cantas secuencias antolóxicas. A resurrección de Freddy despois dunha ardente mexada do can de Kincaid é gloriosa. Por non falar dos momentos nunchacu ou a kafkiana metamorfose de Debbie (Brooke Theiss).

Despois deste filme todo o que vai vir é decadencia.

Curiosidades moi moi frikis

  • Hai varias curiosidades musicais. Pesadelo 4 é o filme no que a música ten un peso máis importante e na banda sonora podemos atopar desde composicións de rap ou rock a metal. Neste sentido, a primeira curiosidade que nos atopamos é nos títulos de crédito que comezan con unha nena pintando cun xiz. De fondo soa unha música que ten un inicio inquietante e unha guitarra potente, trátase do tema Running from this nightmare. Este tema non aparece na B.S.O. da peli e está interpretado por Tuesday Night que é a mesma que interpreta a Kristen no filme.
  • Lin por aí que Bruce Dickinson compuxo un dos grandes éxitos de Iron Maiden, Bring your daughter… to the slaughter para este filme. Sobre esto teño as miñas dúbidas. A canción non aparece no filme, sen embargo si que atopamos unha referencia ó mesmo nos créditos do Pesadelo 5 onde tampouco soa durante a peli. En todo caso, o tema editouse no disco No prayer for the dying e convertiuse nun dos grandes éxitos de Iron Maiden.
  • Outra banda mítica que sí que está neste filme é Blondie que aportou un tema tanto ó filme como á súa B.S.O. Trátase de Rip her to shreds que saía editado no disco de debut Blondie.
  • Rachel Talalay, auxiliar de producción da primeira parte, xa é unha dos produtores deste filme.
  • O guión é un dos puntos destacables deste filme e vemos que o firma un descoñecido William Kotzwinkle. Xunto a el, aparece como co-guionista un home que naquel entón tamén debía ser un descoñecido: Brian Helgelan. Cos anos Helgelan vai convertirse nun dos guionistas máis importantes de Hollywood e o responsable de títulos como L.A. Confidential ou Mystic River.

Continuará…

Fagot


O Amencer dos Mortos (Dawn of the Dead, 2004, Zack Snyder)

Este filme dirixido por Zack Snyder, artífice tamén da adaptación da banda deseñada de Frank Miller 300 (sangue, suor e carne, moita carne) e da agardadísima Watchmen (baseada na banda deseñada de Alan Moore e Dave Gibbons), e cun guión de Romero podería dicirse que foi o meu espertar zombi (durmido durante anos).

Trátase dunha adaptación doutro gran clásico, Zombi, mais un pouco máis actual. Un grupo de superviventes trata de non rematar sendo comida para os “deficientes respiratorios” dentro dun gran centro comercial. Hai escenas para recordar, como o bebé zombi e algunha máis que vos invito a descubrir por vós mesmos. Por suposto, e como non podía faltar, cameos de Tom Savini e Ken Foree (segundo a súa páxina web The World Greatest Zombie Killer), moito sangue e vísceras.

A Raiña dos Mortos



A noite dos mortos vivintes (Night of the Living Dead, 1968, George A. Romero)

Aquí escomezaba unha das sagas que endexamáis debería faltar en ningunha das nosas casas, a de George A. Romero Mortos Vivintes. Un clásico do cinema de terror e, por suposto, do noso subxénero favorito, o zombi. Vale que se podería dicir que non ten demasiado a ver coas grandes cantidades de sangue e vísceras ás que seguramente esteas acostumado se eres un zombimaníaco, mais é un clásico entre os clásicos e daba o pistoletazo de saída para a creación deste grande xénero.

Louvemos todos a Romero!!!

A Raiña dos Mortos

Porto. Día 6

Isto vai rematando, pero non deixamos de comer. A media manhá probei un dos centos de pasteis que se poden probar nos centos de pastalarías da cidade e estaba bo. E para comer de novo sopa de verduras e spaguettis con polo e chícharos (menudo invento da cocinheira. O polo estaba partido en anacos grandes). Eu quería probar uns rijões, mais non lles quedaban. Todo isto no Restaurante Central dos Clérigos.

Curtametraxes portuguesas de animación. Mostra dunha ducia de curtas da Casa da Animação. Algunha cousa curiosa e moito prescindíbel. Quedo con O Elefante, de Nuno Beato; unha curta de 38 segundos en plastilina, e Jantar em Lisboa, de André Carrilho, cunha animación atractiva e unha historia de amor con toques de ciencia ficción.

Visitor Q. Podería escribir moito sobre Takeshi Miike, case escribir un libro para describir a este director xaponés, mais vouno aforrar e direi que unha vez máis superoume. Direi que o filme é repugnante e aquí vos deixo unha lista do que podedes ver: incesto pai-filla (presumibelmente menor), violencia gratuita, maltrato á nai por parte do fillo, abusóns do instituto agreden ó fillo e intimidan á familia con fogos de artificio e petardos ata case queimar a casa, a nai é heroinómana, necrofilia, sexo con merda polo medio, o pai é vexado analmente no traballo, a nai é prostituta, violación pai-filla, xiringamento de calostro e rapaces asasinados brutalmente.

No comment.

Evil Aliens. Gore do de toda a vida. O equipo do programa de televisión Weird Worlde trasládase a unha illa do País de Gales para facer unha reconstrucción dunha granxeira embarazada por extraterrestres. Alí descubrirán que a historia é real e que os aliens non venhen en son de paz nin fan aquilo de “longa vida e prosperidade”. Así que podemos disfrutar dun menú completo de gore con todo tipo de cortes e mutilacións con todo tipo de material agrícola, sangue, berros, mulleres gostosas, sangue, mutilacións, sangue, sexo con extraterrestres… De todo, como en botica.

O filme amósanos como novidade o enfrontamento entre os malvados aliens e os garrulos granxeiros galeses que nin sequera falan inglés (de feito cuspen ó chan cando o escoitan nombrar)

Wolfhound. Non quero extenderme. Escribirei o que punha o programa: «Um grande guerreiro, Wolfhound, é o último homem da tribo dos Grey Dogs. Após ter escapado da morte certa, Wofhound tem un desejo só – vingança. Aceita servir de protector de Elen, a princesa de Galirad e numa viagem perigosa, cheia de mistérios. Na linha de “Lord of the Rings” com a habitual espectacularidade russa.» Eu máis ben diría “o filme dun ruso que viu O Senhor dos Aneis”… Mimadrinha! 136 minutos alí pegados aguantando un pastiche que polo menos serviu para botar unhas risas.

Antes puidemos ver un par de curtas: Shut-eye Hotel, de Bill Plympton, da que gustei, e Occupations, unha curta de Lars Von Trier feita por encargo e da que non contarei nada para que fiquedes tan sorprendidos coma min.

Notas:

Entrevistas realizadas con éxito en dúas sesións de 20 minutos que poderedes disfrutar en breve no primeiro falangullo de CINEMA FRIKI.

O Porto perdeu contra o Schalke 04 nos penaltis. Non se rexistraron incidentes graves mais os alemáns non me deixaron durmir, toda a noite de festa e acordaron pronto a falar nese idioma tan desagradábel e con esas voces estilo trompetas de Xericó.

CINEMA FRIKI estivo no Fantasporto 2008. 28 Festival Internacional de Cinema do Porto.

Aquí tedes un limiar coas entradas do diario zinéfago-gastronómico do evento | Veja aquí!

Porto. Día 2.

Porto. Día 2 (bis). (The Eye 10, Presumptes Implicats, Triangle)

Porto. Día 3. (Natural City, Mother of Tears, Hell’s Hound)

Porto. Día 4. (Mirror, Dark Corners, Cannibal, The Musical)

Porto. Día 5. (The Ferryman, The Record, Ellos robaron la picha de Hitler, RedRojo, La Habitación de Fermat)

Porto. Día 6. (Curtametraxes de animación portuguesas, Visitor Q, Evil Aliens, Wolfhound)

Porto. Conclusión + entrevistas. (Pendente de edición)

Porto. Día 5

Levo dous días de peregrinaxe polos principais centros de adoración consumista: Fnac, MediaMarket, Central de Cómics… e conseguín sair sen mercar nada (e andar moito). A comida deste día foi sinxela: salchichas frescas cubertas con queixo fundido e patacas fritidas nun local preto da Central de Cómics. E de cea unha hamburguesa non moi alá no bar da policía que patrulla a Praça da Liberdade e arredores.

The Ferryman. (ou Caronte does the Fiji Islands) O subtítulo é meu. Dúas parellas pasan as vacacións nun iate propiedade dunha parella local de viaxe a Fidxi. A pesar dalgúns pequenos roces entre eles todo parece perfecto ata que atopan un náufrago nun barco en medio dun neboeiro. E a partir de aí temos sangue, violencia e un argumento curioso que dá lugar a situacións impensabeis ó principio do filme. Estou entre darlle o suspenso ou o aprobado raspado.

The Record.  Un grupo de amigos vai de vacacións á montanha. Unha vez alí gástanlle unha broma pesada a un deles para gravar un video e “ser los putos amos de internet”, mais a cousa non sae ben e o mozo morre. Para non estragar as súas vidas e as súas posibilidades de entrar na universidade deciden facer un pacto de silencio e enterrar o corpo. Fan un buraco, botan o corpo, déixanlle a cinta no peto e préndenlle lume. Pero mira ti que o mozo non estaba morto, sae correndo e cae por un precipicio. Pero isto non era un filme de medo? Cando xa se esquezeran de todo un desconhecido empeza a ameazalos, perseguilos e matalos un a un. A vinganza está servida.

Cuns vimbios que xa deron bos resultados noutras ocasións podería ter sido moito mellor.

Ellos robaron la picha de Hitler. Humor descerebrado espanhol. Uns obreiros atopan o membro viril de Hitler e un dos maiores xenios científicos do III Reich, o doutor Weissman, fai que catro skinhead vai ata Berlín para roubala e así poder implantala nun ario vivo e traer de novo á vida ó Führer. A cousa non será sinxela pois intentarán facelos fracasar a Sociedade Secreta para a Destrucción do Macho, sociedade de féminas que colecciona os penes dos maiores persoeiros da historia, Ghandi, Kennedy, Alexandro Magno…

Dirixida por Peter Temboury ó filme non se lle pode pedir máis que boas risas e iso consígueo. E tetas, que para iso é un filme espanhol.

La habitación de Fermat. Todos sabemos de que vai o filme que xa foi estrenado en Galicia, mais coido que poucos a viron. Craso erro!! O filme está moi ben, mantendo a tensión e a intriga en todo momento. Moitos quererían facer unha ópera prima así.

E antes deste puidemos ver RedRojo, unha curta colombiana que é un xenial conto no que un neno tira dos fíos que atan a cidade e todas as cousas. Os curtametraxistas seguen a darnos esperanzas nisto do cinema e de vez en cando podemos ver unha luz ó final do túnel.

E non falo máis destes dous filmes porque hoxe espero poder falar cos seus autores. Entrevista en CINEMA FRIKI!

No deportivo máscase a traxedia. Levamos varios días con xente que só ten unha camisola a dar voltas pola cidade. Son os seguidores do Schalke 04 que esta noite xoga contra o FC Porto na Copa da UEFA. Na minha pensión hai uns cantos. Que non pase nada.

Porto. Día 4

Explosión protéica!! Podían telo chamado así, con signos de admiración e todo, mais non, preferiron chamalo “francesinha”. Para os non iniciados direi que a francesinha é un sandwich (si, si, un sandwich!) que se fai da seguinte maneira: unha rebanada de pan de molde, unha loncha de xamón de York, un filete de vitela, salchicha, chourizo e por riba de todo queixo fundido, ademáis a minha tamén levaba un ovo fritido no cumio e patacas fritidas. Todo regado cun prebe feito con tomate, cervexa e picante. Tardas entre uns 15 e 20 minutos en caer totalmente rendido do sopor que produce a súa dixestión.

A primeira desta viaxe foi nun sitio chamado Tupí, tamén preto do teatro Sá de Bandeira.

E despois da sesta máis cinema:

Mirror. Podía ter sido unha boa historia de pantasmas malaia, mais alóngase en exceso e pérdese po-lo caminho. Unha moza a piques de casar ten un accidente, fai unha ferida na cara que non cura e comeza a escoitar voces que non lle dan moi boas ideas, semella que todo é culpa dunha maldición familiar e do espello do seu cuarto.

Suspenso para a organización do Fantasporto que nos fixo ver os primeiros 20 minutos primeiro a imaxe, despois a voz, despois os subtítulos en inglés e por último os subtítulos en portugués… Todo desincronizado. Para tolear.

Dark Corners. Unha muller sometida a un tratamento de fertilidade é asaltada por pesadelos nos que ve a outra muller moi semellante a ela que vive nun mundo oscuro e cheo de perigos. Sonho e realidade mistúranse durante toda a cinta, mais o que semellaba unha boa idea ensaríllase de tal maneira e pasan tantas cousas irrelevantes que ó final todos celebramos que rematara. Inda por riba a pretendida moralexa do filme non ten sentido ningún.

Cannibal, The Musical. Hai títulos nun festival que sabes que van ser un éxito seguro. O deste filme vén da suma Trey Parker + Troma + musical. Un mineiro namorado da sua égua é acusado de canibalismo e de matar ós seus companheiros no caminho de Utah a Colorado. Unha xornalista convencida da súa inocencia intentará axudalo. Un viaxe fascinante através do corazón dos EUA adobiado con cancións, pelexas con trampeiros e bondadosos nativos americanos samurai. Sangue, cancións e moito moito humor. Quen precisa de máis?

Déixovos, que vou ver o río.

Estou de vacacións, así que durmo ata tarde. Paseo, recollo as entradas do día seguinte e vou comer. Hoxe toca carne, Entrecosto con patacas fritidas nun local xusto enfronte do cine Sá de Bandeira. Rico, boa cantidade e bo prezo. Xa lle empezo a coller o xeito a esta comida.

Natural city. Pesadísimo filme de ciencia ficción e romanticismo. A finais do século XXI os robots son idénticos ós humanos e reproducen os seus sentimentos e actitudes á perfección. O problema é que tenhen caducidade e unha curta vida. Un policia de moral laxa namora dun destes robots e fará todo o posíbel para que a súa namorada non morra. Por outro lado unos cyborgs militares descontrolados atacan un banco de ADN non se sabe con que fin.

Un filme con boas doses de ciencia ficción, acción e sangue e romanticismo, mais falla no ritmo e nalgunha cousa máis e ó final faise pesada de máis. Unha outra oportunidade do cinema coreano perdida. (Tamén penso que o filme é moi do gusto e do estilo que se fai por esas terras)

Hell’s Ground. Gore pakistaní. Como vos quedou o corpo? Pois si, alí estaban os produtores do primeiro filme gore de Pakistán. Agardan que sexa o principio dalgo e só o final do bo gusto no país. Unha moi decente historia de adolescentes que minten na casa para ir ver un concerto. Alugan unha camioneta e polo caminho atopan campensinos zombis, un ermitanho vampiro e un asasino con burka e un esmagacabezas. Sangue, malas ideas e conversas de manual. Ó final non fai outra cousa que trasladar paso a paso as características do american gothic a Pakistán cun par de actualizacións. Para a próxima agardamos verdadeiro pakistan gothic (ou algo peor)

Mother of Tears. Final da triloxía do mestre Darío Argento ca súa filla, Asia Argento, como protagonista. Non vos vou mentir. A Argento foiselle a cabeza ou no se toma en serio a si mismo. O filme é un continuo despropósito, un detrás do outro, e ó final os protagonistas rin cunha sonora gargallada. Sen dúbida algunha rin do público.

A historia: Fóra dun cemiterio atopan uns restos pagáns que ó ser manipulados espertan á Nai das Bágoas, a derradeira de tres poderosísimas bruxas (as outras dúas morreron nos dous anteriores filmes, of course) que convoca a tódalas bruxas do mundo para destruir Roma.

Para moi moi fans de Argento ou para botar unhas boas risas. O mellor, o mono.

Antes disto puidemos ver dúas curtas moi distintas entre elas. A primeira (en estrea europea co director recén chegado do Canadá), Peekers, unha inquietante historia de ladróns de corpos; e a segunda, Found Objects, un surrealista conto mudo (mais con son) no que non se sabe moi ben o que está a pasar. A ambientación, os decorados, os efectos, os actores, todo, está moi coidado.

E para finalizar dous apuntamentos:

A Galiza máis cultural segue invadindo Porto, desta volta tócalle o turno ó Play-Doc de Tui, que ten a cidade invadida de cartaces e un día destes fan a presentación na Fnac.

O outro é un apuntamento deportivo. Onte tivo lugar o derby, Sporting – Benfica. Resultado final 1 – 1, o Benfica saiu ganhador.

Porto. Día 2 (bis)

O de onte foi unha excepción, as entradas son ó día seguinte, non no día.

The Eye 10. Primeiro filme para min do festival. Pre-estrea europea para este filme dos irmáns Pang. Nesta ocasión preséntannos unha historia de medo e humor a partes iguais. Un grupo de amigos estudantes de Hong Kong van de vacacións a Tailandia e unha noite aburridos deciden seguir as indicacións dun libro que amosa dez maneiras para ver pantasmas. O que empeza como un xogo complícase e convírtese nun pesadelo. Semella que non foi boa idea. O principio do filme está ben, mais cando voltan a Hong Kong hai algúns problemas de ritmo. De todas maneiras conseguen rematar dunha maneira digna.

Un filme divertido e ben feito de terror adolescente. Especial atención a Bongkoj Khongmalai.

Con Nightmare houbo un problema de loxística e rematei indo ó Maus Habitos á presentación de dous libros de escritores galegos. E como alí estaban Suso e mais postscriptum aproveitamos para ir cear xuntos ó Pink, un local de comida caseira onde puiden probar un Lombo Recheo (non sei de que) con Arroz e Ensalada que estaba moi rico. Agora tenho unha débeda con postscriptum.

Para os que nunca estivéchedes por aquí vou explicar unha cousa curiosa. En todos os menús hai prezos para racións enteiras (1 dose) ou para medias racións (1/2 dose), a minha recomendación e coido que a de todo o mundo é pedide sempre 1/2 dose as racións son ben abundantes; 1 dose chega ben para compartir entre dúas persoas. A nosa figura en perigo.

Despois de probar unhas mesas e pedir uns cafés e infusións no luxoso Majestic toca sesión dobre.

Presumptes Implicats. Non todo no Fantasporto é cinema fantástico e este filme é unha proba. Enric Folch e os seu filmes (longas e curtas) pertence a ese grupo de amigos que todo festival ten. Desta volta Enric Folch presentaba unha comedia de enredo,primeiro pase público. O filme conta de como cinco amigos na treintena que xogan xuntos ó futbol arruínanlle a vida a outro e como polos remorsos (e pola insistencia dun deles) deciden arranxarlla de novo.

Como lle dixen ó director á saida do filme, está moi ben; moi ben enfiado, mantente sempre pegado á historia e os actores están xeniais. Quen me ía dicir a min que Leticia Dolera, Iván Massagué ou William Miller falaban tan ben catalán.

Apuntamos para ver o anterior filme de Enric Folch: Tempus Fugit, este si de xénero fantástico.

Triangle. E chega a hora da primeira mostra de HK da man de tres directores de altura como son Johnny To, Ringo Lam e Tsui Hark. Tres conhecidos atópanse en situacións apuradas cando misteriosamente aparece un home que lles ofrece a solución: recuperar un tesouro que permanece agochado nun edificio gubernamental. Non te metas en sarillos. Tamén pode ser porque estaba pegado á historia, mais non diferencie os segmentos dirixidos por cada un dos directores. Unha historia sobre o patetismo humano e os sarillos que se ensarillan. En definitiva unha desas historias con moitas personaxes e innúmeros intereses e bandos que se cruzan das que tanto gustan en Hong Kong.

E déixovos, que inda que é unha hora menos tamén temos que comer e hai que ir buscar as entradas de manhá e ir preparando o día de hoxe.

Porto. Día 2

Día 2? E onde está o día 1? Pois o día 1 foi o día da viaxe, da chegada á Praça da Galiza e durmir coma un campión despois de reconhecela zona. Perdín a posibilidade de ir ver cousas como The Band’s Visit, Cello, Daddy’s Girl, Lorna, Muoi: The Legend of a Portrait ou Full Metal Yakusa; mais agora estou con máis forzas para o que me queda por diante, que non é pouco.

Día 2. Erguerse pronto, pasear, tirar ducias de fotos e investigar. Cunha Super Bock negra nunha terraza remato de repartir os filmes e os días.

Hoxe sábado toca:

17:15 The Eye 10. Pre-estrea europea do último filme dos Pang Brothers.

21:30 Brain Dead. Un clásico do mestre Peter Jackson (a ver se algún día destes deixa de facer supreproducións e volve ó látex e ós quilolitros de sirope de arce)

23:30 Presumptes Implicats. Ter que vir a Porto a ver cinema en catalán… Un filme de enredos e non sei moito máis.

01:15 Triangle. Unha historia contada dende tres puntos de vista en tres segmentos dirixidos por Ringo Lam, Jonnhy To e Tsui Hark. Por directores que non sexa.

Como non podía ser doutra maneira esta crítica zinéfaga vai acompanhada da súa correspondente crítica gastronómica. É a minha primeira vez en Portugal a serio e no tocante ós sabores, de momento, semella que estou nun pais moito lonxano.

O primeiro día comín nun salón de te (Aviz): Caldo verde (o verde era céspede ou algo semellante) e de segundo Lulas estilo ‘no me acordo’ (lulas en cebola con arroz). Nada especial, boa cantidade.

E hoxe comín nunha adega (Frores dos Congregados): Sopa de verduras (o bo das sopas e caldos e que costan 1’50 € máis ou menos) e Vitela “a un estilo raro”(a vitela parecía atropelada e tinha bastante graxa e ternillas, mais as patacas estaban simpáticas, crocantes por fóra e brandinhas por dentro) E de postre quería tomar requeixón, mais non lles quedaba e recomendáronme pera ó vinho (craso erro, non gustei) E inda por riba cobráronme as aceitunas e maila manteiga que eu non pedira.

A ver se descubro algún sitio xeitoso.

De momento o mellor a pensión. Custa o mesmo que a de Donosti mais é individual, con televisión, banho con ducha, etc. Un luxo! E con almorzo incluido! E nunha zona peonil no centro mesmo!! E con internet!

Xa vedes que todo ben, e ademáis hoxe hai desembarco galego en Porto. Eu para empezar xa me atopei con Suso.

Feliz Día do Traxe de Gorila!

Un ano máis celebramos xunto a toda a xente de Bizácoras o Día do Traxe de Gorila, porque xa sabedes que hai poucas cousas que gusten tanto a un zinéfago como unha persoa vestida de gorila.

Así que xa sabedes, a gorilear!

Como los gorilas, vamos caminando!! Uh, uh, uh!

Chega AVP2

Este venres estréase Alien vs. Depredador. Requiem (AVPR) e todos dubidamos entre ir ou non. A primeira parte non gustou nada e nin os mois fans dos filmes e da banda deseñada puideron disfrutar. Mais nesta segunda parte aparece un predalien, e xa sabedes o fácil que é convencernos para según que cousas.

Acéptanse opinións. Vós que ides facer?

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.