"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Os robots transformables vidos do espazo

Xa sei que pasou tempo desde a súa estrea, pero tamén avisamos hai tempo da consecuencia que podería sair de Transformers, ese proxecto do dúo Michael BaySteven Spielberg.

Non hai que negar que houbo certa ilusión ó saber que ían a trasladar á grande pantalla estes robots de Cybertron e, sobre todo, coas novas tecnoloxías, podería ser un resultado moi prometedor. Pero vendo as numerosas “adaptacións-fracasos” de Hollywood sempre fomos con certa precaución. Logo chegaron os bocetos das personaxes, con Autobots e Decepticons angulados e cheos de apéndices picudos e Megatron transformado nunha nave espacial. Nese momento xa andaba con certo medo desta adaptación e esas libertades que se toman estes directores de hoxe en día, pero serían aceptables se estaban ben introducidos no filme e, ademáis, os Transformers pasaron por diferentes fases polo que sería medianamente aceptable. E entón chegou a personaxe que debería ser a máis importante da película: Optimus Prime, e o pobre foi degradado a un camión “tuneado” e con lapas. ¿Por qué? ¿Acaso o filme vai dirixido ó mesmo público da trioloxía de A Todo Gas, ou Torque, ou Persecución Extrema? ¿O público ianqui é tan descerebrado? É difícil de responder. Máis tarde chegaron os trailers e certa esperanza rexurdiu (ou polo menos certo voto de confianza, aínda que solo fora polos cartos investidos).

Pero centrémonos na película. Estamos co de sempre coas adaptacións. Os guionistas de Hollywood teñen as personaxes desenroladas, un argumento complexo e sólido moitas veces con varios anos de evolución e van e teñen que invertarse os guións e personaxes dende cero e na maioría sen ter que ver nada cos orixinais. Logo viñeron eses críticos oficiais, con estudios e todo iso, que puxeron a caldo a todos eses fans por criticala antes de ve-lo filme (sabendo o que lles esperaba) e dicían que ía a ser a repanocha e todo iso. Como dixo Carlos Blanco no seu monólogo: “Matalos non, pero unhas hostias…”. O filme foi vacío, solo disfrutable dende o punto visual e o único momento destacable foi: “Mi nombre es Optimus Prime” que sentín coma se estivera vendo unha lenda, pero quedou aí. Como se dí: “calquera parecido co comic é pura coincidencia”.

Pero aínda non acabou, despois duns créditos finais estranos, non tiveron a decencia nin o respecto de poñer a sintonía orixinal da serie, coma no caso de Spider-Man, que serviría de homenaxe á serie que lle está dando tantos cartos. Pero en fin, as productoras son “sabias” e eles saberán.

Soamente quero facer un apuntamento sobre isto das adaptacións. O outro día vendo os contidos adicionais de Silent Hill, que foi coñecida por ser unha das adaptacións máis fieis, nunha entrevista co director comentou que acabou o videoxogo varias veces e, tanto lle gustou (ou aterrou), que decidiu face-la película. Aí nótase a diferencia dun director que sabe o que fai e dirixe o que lle gusta, a moitos que non saben nin de onde veñen as historias que tan cutremente lles preparan os guionistas e un avaro productor que soamente pensa nos beneficios totais. Haberíalle que dicir a esta xente que eses filmes-adaptacións poderían sacar moito máis se foran un pouco máis fieis, xa que sacarían películas máis complexas e profundas aptas para tódo tipo de públicos e non soamente para ese tipo plano que vive feliz no seu propio mundo.

Diefer K’san

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.