"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Donosti. Dí­a 1

Xa estou aquí! Non foi sen tempo!

Dí­a 0. A viaxe

Once horas de tren! As nove primeiras ben, lendo e aprendendo con Mondo Brutto e rematando a pesadez de libro El guardián entre el centeno. Coido que inda non o fixen aquí­ pero recoméndovos a tódo-los que nunca o fixéchedes ler Mondo Brutto, con tres números aprendes máis que en toda a Primaria xunta e metes na cabeza máis merda que vendo A3 e T5 durante unha semana. Incrí­bel! (mais certo) E nas dúas últimas horas xa se empeza a nota-lo cansanzo. Falaría do que gusto de viaxar en tren, mais non estamos aquí­ para iso.

Chegada á estación, recibimento familiar e a cear a un restaurante chinés.

Antes de cear nada mellor que unha cervexa e uns pintxos, neste caso uns bolitxes (ou algo parecido), en Juantxo, disque as mellores tortillas de patacas (eu dou fe de que están ben ricas)

Si, estades no certo, esta vai ser unha crónica cinematográfica/gastronómica. Non podí­a ser doutra maneira neste paí­s.

O chinés é nin máis nin menos que o restaurante do presidente da asociación de hostaleiros chineses de Donosti (ou algo parecido, e non recordo o nome), un tipo singular. O restaurante é como de semiluxo (po-lo menos comparados cos de Compostela), con camareiros superatentos e moi simpáticos. As racións son realmente abundantes e eu saín a rolos. Ademáis poñen para picar ó principio e melón e ananás despois da comida todo de balde (atención ós ananás cortados dunha maneira imposí­bel). E chupitos, e cava e… bueno, que non é un deses sitios nos que tes que comer ás carreiras e andan enriba de ti para que marches.

DÍ­a 1. Inauguración

Vai fresco pero tamén vai sol. Todo moi agradábel para disfrutar desta preciosa cidade.

Hoxe comín na casa da miña tí­a e non vou facer crí­tica gastronómica diso. Só direi que estaba moi rico.


Empeza o festival. Está todo a rebentar. Para ir quecendo o ambiente unha representación na rúa enfronte da porta do teatro. Unha calesa con seres demoní­acos no interior e o mesmí­simo prí­ncipe das tebras liderando un espectáculo de danza e música. Estades todos condenados!!, berraba a súa maxestade.

E xa entrados en calor imos para dentro. O meu sitio está no balcón arriba de todo nunha esquina, un pouco esquinado pero vese ben (este vai se-lo meu sitio para todo o festival)

A presentación está a cargo dun dúo cómico local e do director do festival. Po-lo medio presentan Ó xenial mangaka Hideshi Hino que fai unha demostración con catana e traxe ninja (a serio!). Remata a cousa cunha representación moi do gusto do público presente no que unha rapaza de boa familia guiputxi É posuída por un espírito bilbaíno (pode dicir as paradas do metro de Bilbo todas de seguido) e correctamente exorcizada por dous curas ataviados con sendas bufandas da Real.

E chega o cinema.

Empezamos con dúas curtas a concurso. As dúas de animación que mesturan o fantástico e o humor. Para votar temos o Monstruómetro.


E chega o prato forte do primeiro dí­a. Karra Elejalde e Nacho Vigalondo presentan o seu filme. Parcos en palabras dan paso á acción.

Los Cronocrímenes é sen dúbida un filme arriscado dende a súa concepción ata a súa finalización. Unha historia con saltos no tempo e só catro actores. Un thriller minimalista en canto ós seus plantexamentos que manteñen ó espectador pegado á butaca e todo o tempo dándolle á cabeza para seguir a trama.

Para facer un pequeno resumo o filme conta a historia de Héctor, un home que vai vivir coa súa muller a unha casa no medio do monte e un dí­a cuns prismáticos ve a unha moza espirse e vai buscala. Cando a atopa a moza está inconsciente e totalmente espida (ó final é un filme español, ten que haber tetas) e é nese intre cando un home coa cara cuberta cunha venda rosa o agrede e comeza unha persecución po-lo monte. Así­ ata chegar a un estraño complexo cientí­fico onde un científico non menos estraño dille que se agoche na máquina na que estar a traballar. Comezan as viaxes no tempo, pero Só unhas poucas horas Atrás. E as copias de Héctor… O dito, un thriller de enredo con catro actores.

Recordar que Los Cronocrímenes é a primeira longa de Vigalondo e que a súa factura é moi boa. Os actores encaixan perfectamente (entre eles o propio Vigalondo, actor de vocación). Non chega ós niveis de Primer, mais máis de un necesitará un croquis para entendela.


Descanso. Pulso ó ambiente. Hideshi Hino asina o meu exemplar de O neno gusano. Bocadillo de tortilla de patacas do Juantxo.

E toca meterse en vea tres capÍ­tulos de Masters of Horrors. Os dous primeiros (The Washingtonians e The Screwfly Solution, de Joe Dante) teñen pouco de horror e son máis ben comedias sanguentas. Sen dúbida a terceira é a mellor, dirixida por Dario Argento semella un terrorífico anuncio de PETA. En Pelts Argento saca tóda-las súas armas e amósanos a súa condición de vello verde sen miramentos. Nós agradecémolo.

Fin do día 1.

Anexo. Pack do abono.

O abono, ademáis de dar pase a tóda-las sesións dos dous teatros máis Ás festas inclúe unha serie de agasallos.

Dous libros (un é American Ghotic, exhaustivo repaso ó cinema americano de terror máis propio) e dous fanzines/revistas, unha é 2.000 maníacos, a veterá publicación nunha edición especial do festival con contidos xeniais; e a outra é InterZona (po-la que me pregunta Absence) que inda non lin, pero que vos podo dicir que trae un par de artigos (Hernán Migoya, Jesús Palacios, John Tones…) e varias bandas deseñadas de David Rubín, Hideshi Hino, Kano, etc. En próximas entregas máis detalles.

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.