"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Donosti. Dí­a 2. Invasión zombi

Para coller forzas nada mellor que ir comer a un caserío, neste caso Susperregui. Alá­, non alto dun monte nunha paisaxe idí­lica chea de piñeiros. Pratos combinados, bocadillos, sidra, bo peixe, mellor carne. Eu quedei cunha ensalada mixta e unhas costelas de tenreira. Rico, rico.

E co bandullo satisfeito a mogollón!

Contos de Terramar. Comezamos a tarde coa primeira pelí­cula do fillo de Hayao Miyazaki, Gosho Miyazaki, e que conta coa participación de Carlos Núñez na súa banda sonora de inspiración irlandesa. E pouco máis interesante pódese dicir deste filme de animación que calca o estilo propio do estudio (cando non o copia de cintas como Nausicaa, eses gardas, esas capas…) e troca a mensaxe ecoloxista do pai por unha de amor á vida para tardoadolescentes con tendencias emo e/ou suicidas.

Descanso e bocadillo de tortilla de pataca rechea de txaka máis caña, outra vez no Juantxo (cando tes presa hai que ir a tiro fixo)

Resident Evil 3. Extinción. Non gustei demasiado da primeira e xa non vin a segunda, da que tampouco me falaron moi ben, pero podo dicir que gustei desta terceira entrega rendida ó xenero zombi sen ningún tipo de complexos.

Os Estados Unidos están a piques de sucumbir baixo o avance dos infectados po-lo virus T. Só quedan que saibamos os investigadores do Proxecto Umbrella que buscan unha cura, unha caravana de civí­s e Alice.

Ambientada totalmente nun mundo post-apocalí­ptico o filme ofrécenos grandes escenas de loita zombi, sangue, casquerí­a, mortes espectaculares, sangue, moita sangue e algún ataque tipo Matrix, que agora Alice é a elixida. Un argumento sinxelo pero efectivo oportunamente adobiado cos mellores tics do xénero.

E preparádevos, que chega a cuarta parte en Tokio. Que manteñan a liña.

E máis zombis. Primeiro da man dunha simpática curta arxentina, El acomodador de zombies. Os mortos voltan á vida para ver a estrea da Noite dos mortos vivintes en 3D. A guerra continúa.

O Diario dos Mortos. E chegou a esperada última cinta do mestre Romero. Se algún dixo que a fin do mundo será retransmitida por televisión, Romero retorce a idea un pouco máis e chegamos a que a invasión zombi será retransmitida por blós, youtube e myspace.

George A. Romero preséntanos a que posíbelmente sexa a súa obra máis claramente social. Rodada cámara ó ombreiro e mesturando imaxes de cámaras de seguridade, webcams e móbiles o filme é un falso documental que amosa a escapada dun grupo de estudantes que gravan todo o que lles pasa mentras reciben información por todos lados mais non saben o que está pasando realmente.

Sen dúbida toda unha reflexión sobre a era da información, os medios en internet e demáis, pero no nivel zombi non aporta nada do que se lle pide a alguén da talla de Romero. Disfrutar disfrutamos, tranquilos.

O que vén a continuación non sei como describilo ben. O propio Hideshi Hino presentou o filme: “Seguro que queredes vela? Sodes uns valentes!” Estaba a falar de Guinea Pig: Flowers of Flesh and Blood, filme famoso no seu tempo pois corría o rumor de que era unha snuff movie e esas cousas.

Nada máis lonxe da realidade. O que puidemos ver era un filme de baixísima calidade raiando o ridí­culo. E é aquí­ onde se fai notar o valor engadido deste festival. A platea e o balcón convertiuse nunha chea de comentaristas espontáneos facendo que o que noutro lugar serí­a motivo de fuxida en masa aquí­ sexa unha exaltación da violencia e a sangue gratuita e un non parar de brincadeiras alusivas.

En definitiva, non recomendo perde-lo tempo vendo este filme de 50 minutos mais si recomendo enfervorecidamente vir a Donosti.

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.