"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Donosti. Día 6. Pouca chicha

E outro día con cinco filmes para ver (máis curtas)

The Tatooist: Para amigos das tatuaxes e da cultura maorí e semellantes, pouco interesante para os demáis.

Un tatuador desleigado vai de feira en feira roubando deseños e nunha desas rouba un instrumento sagrado de tatuar que un espírito usará para vengarse. Tamén é verdade que quedei durmido, pero o que vin (principio, algo do medio e final) non era moi alá.

Highlander: The Search for Vengeance: Un novo capítulo da saga dos Inmortais, desta volta en animación e da man de Yoshiaki Kawajiri (Ninja Scroll, Wicked City…)

A historia que conta está máis vista que eu que sei e a forma de contalo igual. A animacion de Kawajiri xa non nos sorprende, así que podemos sumar esta ó montón de Inmortais para esquecer.

Aachi & SSipak:  Todo o contrario pódese dicir deste outro filme de animación xaponesa. Deseños pop en 2D perfectamente ambientados en escenarios 3D, un ritmo e unha historia de non parar e todo cheo de referencias a ducias de películas.

A historia é a clásica de un botín e varios bandos detrás del, pero con varias peculiaridades que fan ó filme diferente e digno de ver, entre elas que a nova moeda de cambio nese futuro próximo é o equivalente á merda que cada cidadán caga. Escatoloxía sen parada.

À l’intŕieur:  Os franceses atacan por partida dobre. E con varios puntos en común: as dúas teñen como fondo os disturbios dos arrabais de París, ningunha das dúas aforra en litros de sangue nin en escenas esplícitas, amén de deixa-la corrección política a un lado, e as dúas protagonistas están embarazadas (a de Frontière(s) recén embarazada e menos importante no devir da historia)

Unha muller embarazada  fica soa o día de Nadal xusto o día antes de dar a luz. Po-la noite unha extraña entra na súa casa para arrebatarlle o fillo como sexa. Moita sangue, moita violencia e nada de respecto por nada. Ó igual que a outra peli francesa crea ambientes opresivos e de impotencia que se rompen de forma brutal e fatal.

Outra ópera prima arriscada, po-lo xénero e as achegas ó mesmo.

Dard Divorce:  E cando inda nos estabamos a limpar o sabor a sangue da boca apareceu un xigantón alemán para presentarnos en premiere mundial un filme ó que lle faltaban os efectos especiais.

Por decisión popular o peor filme da semana. Actores de pena, historia e dialogos totalmente prescindibeis, escenas gore  ‘chapuceras’. Coido que non vou salvar nada e recoméndovos que fuxades de Olaf Ittenbach.

Saimos ás catro e pico, cuspindo no chan e cagándonos (amigabelmente) no director da Semana. Mañá será outro día.

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.