"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

[REC], o cinema español si funciona

Co gallo de Cineuropa o outro día puiden desfrutar do último filme do mestre George A. Romero Diary of the Dead e, como non, quedei con ganas de máis doses de zombis e xente en perigo. E que mellor momento para que estrearan [REC].

Non hai que negar que cando un se mete no cine a ver unha película “Hecha en España” sempre entra co medo no corpo e coas dúbidas do que un se vai atopar (normalmente, non é nada bo). Pero este filme era especial, viña abalado con grandes premios e unha boa crítica e ademáis, vai de zombis, polo que os cartos do cine estaban xustificados.

E ben xustificados que estaban. Encántame poder desfrutar dunha película así. Ter esa sensación no corpo de que o estas pasando ben, ou neste caso, non tan ben, porque os primeiros sustos xa impresionan e continúas toda a metraxe nesa tensión e liberando adrenalina que tan ben senta para limpar as veas.

A realización é implecable. Toda a película está rodada en primeira persoa, coa cámara ó lombo, o que provoca que un estea moito máis dentro dos personaxes e vexas en primeiro plano as caras de terror e os babexos dos non-mortos. A ambientación xenial. Canto se pode sacar dun bloque de apartamentos de fai máis de 50 anos e crear esa sensación de claustrofobia e corredores estreitos con “algo” esperándote ó fondo. Os persoaxes do máis variado: bombeiros, un novato da policía, a presentadora dos 40 e dende nais histéricas, vellos o máis estilo “Made in Spain” ata chineses de Todo a Cen e un enfermeiro. Sublime. ¡Ah! E avisar que non aparecen peitos, tan normal (e parece que obrigatorio) que xordan nos filmes con firma española.

O único que se lle pode ter en conta é que está chea de topicazos, moi comúns nesta clase de filmes. Experimentos segredos, científicos, conspiracións e máis dun sobresalto vese vir, pero ¿para qué cambia-las cousas cando así funcionan estupendamente? Con pouco orzamento (fastídiate Alatriste!) conséguese un filme case de culto que eu polo menos recordarei e demostra que soamente fai falla unha boa idea (ou a veces nin iso) e unhas boas maneiras de facer, pódese conseguir un bo producto sen máis pretensións que o de entreter, divertir e facer pasar un bo rato (ou malo, según se mire) que é no que consiste isto do cinema, que aparte dun arte é unha boa forma para estar cos amigos e pasalo ben.

Desfrutade co cinema.

Diefer K’san

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.