"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Porto. Día 4

Explosión protéica!! Podían telo chamado así, con signos de admiración e todo, mais non, preferiron chamalo “francesinha”. Para os non iniciados direi que a francesinha é un sandwich (si, si, un sandwich!) que se fai da seguinte maneira: unha rebanada de pan de molde, unha loncha de xamón de York, un filete de vitela, salchicha, chourizo e por riba de todo queixo fundido, ademáis a minha tamén levaba un ovo fritido no cumio e patacas fritidas. Todo regado cun prebe feito con tomate, cervexa e picante. Tardas entre uns 15 e 20 minutos en caer totalmente rendido do sopor que produce a súa dixestión.

A primeira desta viaxe foi nun sitio chamado Tupí, tamén preto do teatro Sá de Bandeira.

E despois da sesta máis cinema:

Mirror. Podía ter sido unha boa historia de pantasmas malaia, mais alóngase en exceso e pérdese po-lo caminho. Unha moza a piques de casar ten un accidente, fai unha ferida na cara que non cura e comeza a escoitar voces que non lle dan moi boas ideas, semella que todo é culpa dunha maldición familiar e do espello do seu cuarto.

Suspenso para a organización do Fantasporto que nos fixo ver os primeiros 20 minutos primeiro a imaxe, despois a voz, despois os subtítulos en inglés e por último os subtítulos en portugués… Todo desincronizado. Para tolear.

Dark Corners. Unha muller sometida a un tratamento de fertilidade é asaltada por pesadelos nos que ve a outra muller moi semellante a ela que vive nun mundo oscuro e cheo de perigos. Sonho e realidade mistúranse durante toda a cinta, mais o que semellaba unha boa idea ensaríllase de tal maneira e pasan tantas cousas irrelevantes que ó final todos celebramos que rematara. Inda por riba a pretendida moralexa do filme non ten sentido ningún.

Cannibal, The Musical. Hai títulos nun festival que sabes que van ser un éxito seguro. O deste filme vén da suma Trey Parker + Troma + musical. Un mineiro namorado da sua égua é acusado de canibalismo e de matar ós seus companheiros no caminho de Utah a Colorado. Unha xornalista convencida da súa inocencia intentará axudalo. Un viaxe fascinante através do corazón dos EUA adobiado con cancións, pelexas con trampeiros e bondadosos nativos americanos samurai. Sangue, cancións e moito moito humor. Quen precisa de máis?

Déixovos, que vou ver o río.

Comments are closed

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.