"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

[REC] 2

rec 2

As segundas partes de filmes de terror con éxito que igualan ou superan en calidade ás orixinais pódense contar cos dedos dunha man. A liña entre o éxito e o fracaso máis estrepitoso é ben delgada, pois a receita é ben sinxela: multiplicar as claves do éxito, engadir un par de xiros e deixar as portas abertas á terceira parte.

Paco Plaza e Jaume Balagueró, grandes afeccionados ó xénero, colleron o libro de receitas baixo a presión do éxito internacional para enfrentarse á rodaxe de [REC] 2. E para o meu gusto acertaron.

[REC] 2 é [REC] ó cadrado, mais sen caer no exceso. [REC] estaba contada dende unha cámara de TV ó ombreiro, [REC] 2 está contada dende as cámaras dos cascos dun grupo de operacións especiais, e que poden ver uns o que ven os outros, e dende unha videocámara dixital caseira. [REC] tiña un par de infectados, [REC] 2 ten moitos máis infectados. [REC] tiña á nena Medeiros, [REC] 2 ten á nena Medeiros e a máis nenos experimentais. E [REC] 2 explica cousas, e abre novos interrogantes e ó final… remata sendo unha cousa case totalmente distinta.

Xa sabemos que todo isto dos filmes de terror é un xogo no que cada espectador entra ou non, tamén, en parte, atraido polas invitacións que os directores fan ca historia e presentación da mesma. Por iso, se entras no ambiente de [REC], nas cabezas deses policias de operacións especiais que non saben ó que se enfrentan (bastante alonxados dos heroes infalíbeis doutras fitas), na dese falso funcionario do Ministerio de Sanidade que vai soltando a información ós poucos ou na dese trío de rapaces que vén podían estar tirados dun capítulo de Callejeros (coma os veciños da primeira), se entras aí, dicía, poderás sentir o medo, a incertidume, os nervios, as inseguridades, as preguntas sen resposta (ou com respostas desas das que ninguén gusta…)

Deixade as vosas opinións nos comentarios mentres agardamos a terceira parte.

ifrit

Máis críticas: Lord Absence e Yume Kuroi.

3 Comments

  1. by An, on Outubro 31 2009 @ 5:23 p.m.

     

    deboche unha cabeceira…deboche unha cabeceira…deboche unha cabeceira…perdon perdon perdon perdon :/ Saúdos

  2. by Pol, on Novembro 1 2009 @ 11:33 p.m.

     

    Ola, só pasaba polo post desta merda de filme a saudar. Xa marcho!

  3. by ifrit, on Novembro 2 2009 @ 12:59 a.m.

     

    Ti tan fino coma sempre 😀 Pois eu fun con Diefer K’san e Apolo McFuckin e ben que o pasamos! 😉

Comment RSS

 

About Author

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing elit. Vestibulum at arcu. Integer et risus. Morbi id tellus. Integer felis. Mauris malesuada, turpis vitae facilisis euismod, dui arcu adipiscing sem, eu vulputate leo ante in lacus. Sed porta accumsan lectus. Aenean ac sem. In consequat tempus velit. Phasellus leo enim, adipiscing a, egestas nec, pretium ut, pede. Mauris sollicitudin diam et mauris. Sed quis enim vel augue egestas lobortis. Etiam tempus ipsum vel neque.