"Só leo este blogue para saber o que non teño que ver", Martin Pawley (días estranhos)

Moitísimas películas pasan desapercibidas, moitísimos filmes pasan detrás noso e non viramos nin sequera a cabeza para velos e deste xeito cando visualizo obras como «O verán de Kikujiro» alégrome profundamente de ver que hai filmes que non son o mesmo, e agradécese.

«O verán de Kikujiro» é unha comedia xaponesa de 1999 que narra a historia dun pequeno neno que vive coa súa avoa, mais cando chega o verán todos os seus amigos marchan de vacacións e froito deste aburrimento decide ir en busca da súa nai que non coñece. Pero unha amiga da avoa observa este movemento polo que abriga ao seu marido acompañar ao rapaz. Deste xeito embárcanse nun viaxe con apenas diñeiro e unha foto da nai coa dirección.

Takeshi Kitano é director e actor protagonista desta obra o cal distribúe de forma maxistral o filme por capítulos como se un libro se tratase facendo fincapé nas accións máis irreverentes da aventura. Precisamente aquí é onde destaca esta película, porque lonxe do seu lento inicio atopamos todo unha serie de situacións extravagantes que como mínimo nos fará sorrír e como máximo lóxico afondarnos en gargalladas.

Gran parte de culpa tena a predisposición das cámaras, que nas imaxes máis cómicas manten a escena uns segundos profundizando no espectador.

A selección de actores tampouco diminúe a calidade, xa que temos visto a Kitano en filmes bastante máis serios, mais desta volta observaremos un personaxe totalmente diferente e aínda que os protagonistas estén serios en practiacamente a totalidade do filme, transmiten unha empatía asombrosa co que ve a película. Porque a tenrura aínda que pareza ausente está presente, a amizade entre persoas tan diferentes e dispares aparece e unha vez que remata este filme sentímonos como se un cadro vangardista estivesemos vendo, aparecen detalles camuflados na ironía e na comicidade. Debo mencionar que gran parte de culpa deste contraste entre comicidade e tristeza ben dada pola banda sonora, que aínda que por momentos sexa un chisco monótona, fáinos sentir como se foramos o propio neno.

Pero funme polos ramallos e non falei da calidade dos actores, porque non só Takeshi é digno de mención, xa que o actor que representa a Masao (o neno) é expléndido, transmitíndonos pena por momentos e tenrura pola presunta inocencia do rapaz. E co resto de actores tanto do mesmo, porque unha vez que vexades o filme (e debedes) saberedes que cada personaxe ten unha personalidade moi remarcada o que fai que a esaxeración facilite a saída das risas.

Un filme de culto que a moitos non gustará polo seu plantexamento, polo que arrisca e porque é como se fose unha poesía do cine, transmite añoranza, felicidade, pena,tristeza, violencia,amor… si, certo é que hai controriedade nas palabras, pero así é » O verán de Kikujiro» unha luz no cine cómico con momentos que vos aseguro que recordaredes durante moito, moito tempo.

E con esta pequena crítica/recomendación preséntome en Cinema Friki, porque máis vale comezar con bo pé e con boas películas, que para criticar as malas sobra tempo.

Lake Mungo (Joel Anderson, 2008) é un deses filmes dos que é mellor non saber nada de antemán, achegarse a eles virxe e coa mente aberta a sorprenderse. Por iso vos invito a velo antes de seguir lendo e despois xa volveredes por aquí a queixarvos.

Eu descubrino nunha publicidade do programa do FrightFest, que se celebra en Londres, e pouco máis sabía del. A sinopse é do máis sinxelo: Unha rapaza morre afogada e o documental conta como a súa familia grava en vídeo os recordos da súa vida e como pasa o tempo sen ela.

Agora que xa o víchedes podemos comentar algunha cousa máis. Lake Mungo é un filme de terror en forma de falso documental con numerosas escenas gravadas en vídeo caseiro, na liña da máis coñecida The Last Exorcism (El último exorcismo, Daniel Stamm, 2010). Nun filme calquera sabemos que todo o que vemos é mentira, que na escena máis solitaria ou fantástica hai unha chea de xente fóra de cadro. Pero inda hai un grupo de xente máis arriscada, os que intentan colar como verdadeiro algo que sabemos que é dobremente falso, e inda máis se inclue fenómenos paranormais. E consígueno. Non que nos creamos as cousas, pero si que permanezamos atentos e pegados ás pantallas seguindo a historia que nos contan, que nos revolvamos incómodos no sofá. ‘Suspension of disbelief’, disque lle chaman os anglosaxóns.

Os actores, a música e a ambientación son os ingredientes que fan que o corazón se nos encolla no peito, pero o que fai que esta sensación dure ata o final é a fidelidade de Joel Anderson ao formato escollido. Para o bo e o malo. Como o matrimonio.

Seguiremos agardando un novo filme deste prometedor director, pois este é o seu primeiro e último filme (do que tamén é guionista). Ata entón toca peneirar a filmografía do novo (e vello) cinema de terrór australiano e as páxinas dos programas dos festivais.

ifrit

Tamén podedes ler a miña crítica/opinión de The Last Exorcism en Galiciaé.

Andrew Kosove, produtor de Alcon Entertainment, revelou hoxe que a secuela da película de Ridley Scott é prioritaria para a empresa. «Nalgún momento destes próximos dous meses revelaremos o nome do guionista e diremos se é unha precuela ou unha secuela», foron as palabras de Kosove.

Esta nova versión non contará con ningunha das estrelas presentes na película de 1982, pero si que se desenrolará no mesmo universo, aínda que todavía non se coñece se o filme terá lugar na Terra ou nalgún dos planetas exteriores que anuncian os dirixibles que cruzaban a Los Angeles de 2019.

Agora só queda agardar dous meses para seguir coñecendo as novidades sobre Blade Runner 2. E que mellor forma de agardar que botando un ollo ás últimas recomendacións de CinemafrikiZarkorr. El invasor e Drive.

Vía: Scifiworld.es

Novas relacionadas: Ridley Scott afirma que Blade Runner terá unha secuela.

Neste mundo hai un tipo de seres que escapan a todo tipo de catalogación. Seres estranos capaces de idear as máis estrafalarias, desmadradas e inverosímiles creacións. Ningún de nós é capaz de entender como son quenes de producilas e financialas, como fan para transmitir o interese necesario para que estes proxectos cheguen a materializarse, ou como conseguen que estas creacións sexan difundidas de maneira normal e absolutamente convencional, obviando por completo a súa xénese marciana. Non o sabemos, nin nos importa demasiado, porque gracias a estes seres temos… OS DVDESES DOS QUE SÓ PAGAS A CAIXA!!

Filme: Zarkorr! The Invader (Zarkorr. El Invasor, 1996)

Director: Aaron Osborne

Prezo: 0,99€

Cando un se achega a un caixón con películas amoreadas sexa no lugar que sexa e ve un prezo de 0,99€ a carón do logo de Filmax xa sabe que o que ten nas mans non vai ter desperdicio. Se a eso lle engadimos unhas letras maiusculas en tipografía cutre nas que podemos ler: «EL APOCALIPSIS HA LLEGADO”, pois xa podemos confirmar antes de ver nada que nos acabamos de atopar cunha xoia. Esto é o que acontece con Zarkorr, botemoslle un vistazo á sinopse: «Una civilización extraterrestre vigila la Tierra desde hace cientos de años. Ahora el planeta se encuentra en peligro por un gigante que lanza rayos láser por los ojos. Nada parece que pueda detener su avance. Sin embargo, los extraterrestres han designado a un joven como el único defensor posible de la Tierra. Y sólo cuenta con la ayuda de una pequeña chica en forma de holograma enviada por los protectores alienígenas.” Dálle xa ó play!!!!

Pois eso que a peli comeza e o primeiro que vemos son unha especie de montañas rochosas de cartón pedra das que se comezan a ver luces de cores saíndo de pequenos buracos, polo susto que se levan os operarios da construcción que andaban pola zona podería tratarse perfectamente dunha rave montada por David Guetta, pero non, trátase de Zarkorr. Esta é unha peli de bicho e o primeiro que sae é o bicho, os prólogos son para nenazas. A cámara sobrevoa unha vila feita con casiñas de xoguete e entramos nunha cociña que canta a plató a máis non poder. (NOTA: Señores productores de Zarkorr e cousas similares, nos EE.UU. existen milleiros de cociñas reais por todo o país nas que poder rodar 1 única secuencia, non é necesario usar un decorado cutre. E se o que están facendo é reutilizar un decorado de outra cousa pois poñan polo menos algún prato, algo de menaxe, algún electrodoméstico…, as cociñas da xente, incluídas as persoas que loitan contra seres extraterrestres, soen ter utensilios para comer) . Haberá quen pense que me estou a poñer moi tiquis miquis co tema da cociña, pero é que nesa cociña ten lugar o que sen dúbida é o mellor momento da película. Aparece unha adolescente en miniatura vestida con top e minisaia dicindo que é unha extraterrestre. A personaxe en si é totalmente irrelevante e intrascendente para o que pase pero ten a xentileza de explicarnos o que vamos ver na película. Está ben que apareza ó principio, se aparecera ó final o que estaríamos a ver sería unha peli de M. Night Shyamalan e para ver pelis deste tipo non merece a pena pagar os 0,99€ da caixa. O caso é que a secuencia en cuestión é tan gloriosa que mellor que comentar este filme é transcribir directamente unha das conversacións máis surrealistas do séptimo arte:

Read more… »

Co gallo de comezar o 2012 temos en exclusiva o trailer da curtametraxe que a Tropa Korriban: Star Wars Galicia rodou este verán.  A Tropa Korriban é a primeira asociación de Star Wars en Galicia de caracterizacións dos personaxes da saga de George Lucas, co único propósito de realizar actos conxuntos, considerando un privilexio colaborar en actividades educativas, lúdicas e culturais dentro de toda a comunidade galega.

Aquí tedes o trailer.

Estrea da curta na Revista da TVG.

É dificil para min agora mesmo escribir sobre este filme. Agora mesmo estou entre alegre, abraiado e triste. Comecemos pola sinopse: Drive é unha película sobre un especialista de Hollywood que durante as noites exerce de conductor en determinados roubos. En palabras do protagonista: «Se eu conduzo para ti, dame un lugar e unha hora. Eu douche unha ventá de cinco minutos, se algo pasa durante eses cinco minutos eu estou contigo pase o que pase. Se pasa fóra desa marxe, estás só. Eu non levo un arma: eu conduzo«. Con este monólogo do noso protagonista comeza Drive.

A secuencia que abre a película é absolutamente demencial. Un atraco, policías, un helicóptero da policía, catro derrapes, fuxida ‘in extremis’ e títulos de créditos. Neste punto xa te podes deixar levar porque non te despegarás na hora e media que resta de película. A trama, a pesar de que pode parecer moi próxima a películas do estilo To Fast To Furious, está tratada dunha forma moi delicada. Evidentemente, non pode faltar a trama amorosa na película, aínda que (e non digo máis para non spoilear), nesta ocasión non se rixe ás normas ás que estamos acostumados no cine de persecucións. En canto a actores, Ryan Gosling, ao que só coñecía de Crazy, Stupid, Love, sorprendeume moi gratamente encarnando a este heroe (?) cuxo nome non chegamos a coñecer. Un home inexpresivo, tímido, que ten un lado absolutamente escuro e tenebroso. De onde saíu? Por que fai o que fai? Son preguntas que non chegamos a coñecer, ao igual que apenas chegamos a coñecer nada do protagonista.

Deixoume sen palabras a elegancia do director Nicolas Winding Refn ao empregar o silencio e o oído subxectivo de cada personaxe nalgúns momentos da película. Algunhas secuencias rozan a máis pura beleza grazas a que, ironicamente, se nos priva de parte da escea. Igual que o son, o uso que fai dos planos slow-motion e os xogos coas sombras son para quitarse o sombreiro. Por outra banda, e como parte negativa, os efectos especiais parecéronme ás veces excesivamente cutres e mal logrados, así coma algúns planos detalles que me parecen innecesarios e desagradables.

Drive é unha película absolutamente recomendable se queredes gozar de persecucións, tiros e ostias respaldados cunha trama máis que decente. Coma bonus, dicir que a banda sonora escollida, maiormente música electrónica, dalle un ambiente irrepetible que deixa moi bo sabor de boca.


Menudo ano 2012 que nos espera. Primeiro foi Batman, The Dark Knight Rises, logo The Hobbit e agora Prometheus

Aquí tedes o trailer.
Babita… :O…
Vía: comicbookmovie.com

Qué máis se pode pedir? E ollo a sinopse…

Despois de que a alma do grupo (Mickey Rourke) sexa brutalmente asasinado nunha misión, o seus compañeiros xuran vingar a súa morte. Pero non son os únicos que queren sangue, xa que mozos membros do equipo de Tool (Rourke) e a súa fermosa filla Fiona buscan a súa propia viganza, o que complicaralle as cousas unha vez sexa capturada por un dictador despiadado que planea destruir un movemento de resistencia. Agora Barney e os seus mercenarios deberán arriscalo todo para salvar a Fiona e a todo un país.

Vía: fantasymundo.com

Por favor, por favor, por favor, por favor, que isto soamente sexa un deses rumores que logo compiten na sección de «Peor Rumor» dos Premios de CinemaFriki, por favor, por favor, por favor, por favor, …

O cantante canadiense Justin Bieber formará parte do elenco do filme de ‘Marvel Comics’ da terceira entrega da saga deIron Man 3.

Na película o artista daralle vida a ‘Tony Stark’ na súa adolescencia. A súa aparición será en tres secuencias onde mostrarase a vida de mozo do creador de armas máis famoso do mundo.

Ademáis, os productores da película están pensando incluir un tema de Bieber na historia. A estrea de Iron Man 3 está programado para o 2013.

Vía: Películasy Cines.com

Na Comic-Con do 2011, estreouse a adaptación cinematográfica, da serie de DC Universe, a historia de Frank Miller «Batman: Year One» de 1987 e que apareceu nos número 404-407. É producida por Bruce Timm e codirixida por Lauren Motgomery e Sam Liu. Conta coas voces de Benjamin McKenzie como Bruce Wayne / Batman, Bryan Cranston como James GordonEliza Dushku como Selina Kyle / Catwoman, Katee Sackhoff como Sara Essen, Grey DeLisle como Barbara GordonJonPolito como Comisionado Loeb e Alex Rocco como Carmine Falcone.

Sae directamente en DVD e BluRay en outubro do 2011.

Trailer de Batman: Year One

Vía: The Source

Creo que sobran as palabras para este filme de Ralph Fiennes. Coriolanus (2011) é bestial!

Trailer de Coriolanus

Vía: YouTube

Este é un dos típicos filmes que pasan sen pena e sen gloria, case sen promoción e que pode ser unha desas películas que desfrutamos sen moita preocupación a defraudarnos.

Baseada nunha historia real, Killer Elite (2011) recorre todo o mundo, desde Australia a París, Londres e Oriente Medio nun filme cheo de acción onde un ex axente de operacións especiais (Jason Statham) ten que sair do seu retiro para rescatar ó seu mentor (Robert De Niro). Para realiza-lo rescate, debe completar unha misión case imposible de eliminar a tres durísimos asasinos cun líder cruel (CliveOwen).

 Trailer de Killer Elite

Vía: YouTube

E cantas van… 4? Pois sí, xa saíu o trailer da cuarta parte da saga Underworld (2003). Despois de Evolution (2006) e Rise of the Lycans (2009), con Awakening (2012) voltamos o mundo actual para seguir coa historia de Selene e Michael Corvin (metade vampiro metade lobisome).

Retomamos o coiro negro e os homes lobo sen depilar (coma ten que ser).

Trailer de Awakening

Vía: YouTube

- D2

- Auga… B4

- Tocado!

- B5!

- Tocado e afundido; maldición! Afundiches o meu acorazado!

Todos xogamos centos de veces ó Afundir a Frota nas súas miles de versións, de pequenos e non tan de pequenos. Pois os «iluminados» guionistas de Hollywood pensaron que diso se podía sacar unha película. E así foi e perpetraron Battleship (2012).

Logo de ver o «impresionante» trailer será unha deses filmes que agardaremos a ver nunha tarde aburrida, pero se vos sobran uns euros e queredes botar unhas risas cos amigos pode ser unha opción para ver no cine.

Trailer de Battleship

Liam Neeson… tanta fame pasas para ter que facer isto???

Vía: YouTube

Despois do desencontro que protagonizaron a Showtime e o actor Michael C. Hall hai un mes, hoxe xa sabemos cal é o resultado da disputa: haberá dúas tempadas máis de Dexter (o que farán un total de oito tempadas). O presidente da cadea David Nevins asegurou que xa se trazou a traxectoria que seguirá Dexter os próximos tres anos (incluindo esta tempada), polo que os próximos episodios irán guiando a serie cara a fin.

Sobre o proceso de negociación, o presidente da canle insistíu en que o actor foi «un cabaleiro durante todo o proceso». Recordemos que a renovación de Michael C. Hall demorouse debido a que o actor solicitaba vintecatro millóns de dólares fronte aos vinte que lle ofrecía a canle. Ante a pregunta de se a oitava tempada sería a final, David Nevins sinalou que «non aseguro con certeza que vaia a ser a fin, pero si que será o escenario ideal; a serie está avanzando e é inevitable que remate nalgún punto». Finalmente, remarcou a importancia de que a serie Dexter non descendera en calidade nin en éxitos de audiencias durante esta seis tempadas.

Agora é o voso turno: pensades que este é o final ou, polo contrario, pensades que só é unha estratexia para conseguir publicidade? No caso de que sexades dos da primeira opción: como pensades que pode rematar? Cales son as vosas teorías?

Vía: deadline.com

 

About Author

CINEMA FRIKI é un blogue de novas e de opinión sobre o cinema que máis nos gusta. Aventuras, acción, fantástico, ciencia ficción, terror, medo, ultraviolencia, de chineses, HK, anime, serie B, serie Z, clásicos, series e moito máis teñen sitio neste recuncho da internet que levamos facendo interrumpidamente dende 2005. CINEMA FRIKI fai parte da rede de blogues Vencello.